LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

errābundus

errābundus (feminine errābunda, neuter errābundum)
Classical[ɛr.raːˈbʊn.dʊs]Ecclesiastical[er.raˈbun.dus]

Meaning

  1. adjectivewandering

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeerrābunduserrābundaerrābundum
genitiveerrābundīerrābundaeerrābundī
dativeerrābundōerrābundaeerrābundō
accusativeerrābundumerrābundamerrābundum
ablativeerrābundōerrābundāerrābundō
vocativeerrābundeerrābundaerrābundum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeerrābundīerrābundaeerrābunda
genitiveerrābundōrumerrābundārumerrābundōrum
dativeerrābundīserrābundīserrābundīs
accusativeerrābundōserrābundāserrābunda
ablativeerrābundīserrābundīserrābundīs
vocativeerrābundīerrābundaeerrābunda

errābundus, a, um, adj. erro,
I. wandering to and fro, wandering about (rare; not in Cic. or Caes.): odor, floating about, Lucr. 4, 692: nunc errabundi domos suos pervagarentur, Liv. 1, 29; cf. Suet. Caes. 31: naves (with dispersae), Auct. B. Afr. 2, 4: naves vagabantur, ib. 21, 3: trieris, ib. 44, 2: agmen, Curt. 8, 4, 6.—Poet. transf.: vestigia bovis, Verg. E. 6, 58.

Origins

From errō (“wander”) + -bundus.

Descendants
  • Italianerrabondo
  • Sicilianrrabbunnu

In English words that came into English from errābundus

  • errabunderrābundus

Quick answers

What does errābundus mean in Latin?
errābundus, a adjective, means “wandering”.
How do you pronounce errābundus?
In classical Latin, [ɛr.raːˈbʊn.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [er.raˈbun.dus].