LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
English → Latin

“genuine” in Latin

The English word genuine itself goes back to Latin genuīnus.

Riddle & Arnold A Copious and Critical English–Latin Lexicon, 1864

genuine
verus (true; also, of writings, tot enim sunt veri Bruti libri, Cic., Or., 2, 55, 224): probus (e.g., argentum probum, Liv.): germanus: verus et germanus (e.g., verum et germanum Metellum, Cic.; haec germana est ironia, Cic.): bonus (good; boni numi, Cic.): sincerus (unadulterated; of wine, etc.): merus (unmixed; of fluids): putus (of metals; pure; purus et putus is mostly ante-classical, Plaut., etc.): ☞ genuinus is “home-born” = domesticus, in Cic., Rep. 2, 15; but was applied to writings by Gell.: a genuine edition, *sincera editio: genuine virtue, vera virtus: a genuine Stoic, verus et sincerus Stoicus. For “think not to be genuine,” etc., Vid: “doubt its GENUINENESS.”

Quick answer

What is the Latin word for genuine?
The usual Latin words for “genuine” are vērus, probus, germānus; also bonus, sincērus, merus. The right choice depends on the sense; see the distinctions below.

Entry from J. E. Riddle & T. K. Arnold, A Copious and Critical English–Latin Lexicon (rev. C. Anthon, New York: Harper, 1864), digitised by Fergus J. P. Walsh, CC BY-SA 4.0; Latin markup adapted by latindictionary.co.