noun · masculinethird declension
ēlūsor
ēlūsor m (genitive ēlūsōris)
Classical[eːˈɫuː.sɔr]Ecclesiastical[eˈluː.s̬or]
Meaning
- Late Latintrickster, deceiver; evader, eluder
Nec non augebat factis opprobria diris. Qui divertit iter, qua se via publica monstrat: mox perit infelix elusor luce secunda, tam quia non timuit servo maledicere Christi.
Alcuinus, Vita S. Willibrodi II.XVAt, quia sponsi Penelopes, & studiosi temporis elusores,+ tam mordicus oppositam tuentur partem, vt liceat pro lubito, quouis tempore ad quaeuis impunè abuti; ideò praedictis adhuc parumper insistendum duxi.
1605, Jan David, Occasio arrepta. Neglecta.:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ēlūsor | ēlūsōrēs |
| genitive | ēlūsōris | ēlūsōrum |
| dative | ēlūsōrī | ēlūsōribus |
| accusative | ēlūsōrem | ēlūsōrēs |
| ablative | ēlūsōre | ēlūsōribus |
| vocative | ēlūsor | ēlūsōrēs |
Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin ēlūsor From ēlūdō (“to trick, to deceive; to elude, to evade”) + -tor (agent-noun suffix).
Descendants
- Italianelusore
- Spanishelusor
- TranslingualElusor