LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

ēlegāns

ēlegāns (genitive ēlegantis, comparative ēlegantior, superlative ēlegantissimus, adverb ēleganter)
Classical[ˈeː.ɫɛ.ɡãːs]Ecclesiastical[ˈɛː.le.ɡans]

Meaning

  1. one terminationfine, elegant, handsome
  2. one terminationtasteful
  3. one terminationfastidious, critical
  4. one terminationdiscriminating, polite

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeēlegānsēlegānsēlegāns
genitiveēlegantis
ēligantis
ēlegantis
ēligantis
ēlegantis
ēligantis
dativeēlegantī
ēligantī
ēlegantī
ēligantī
ēlegantī
ēligantī
accusativeēlegantem
ēligantem
ēlegantem
ēligantem
ēlegāns
ablativeēlegantī
ēlegante, ēligante, ēligantī
ēlegantī
ēlegante, ēligante, ēligantī
ēlegantī
ēlegante, ēligante, ēligantī
vocativeēlegānsēlegānsēlegāns
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeēlegantēs
ēligantēs
ēlegantēs
ēligantēs
ēlegantia
ēligantia
genitiveēlegantium
ēligantium
ēlegantium
ēligantium
ēlegantium
ēligantium
dativeēlegantibus
ēligantibus
ēlegantibus
ēligantibus
ēlegantibus
ēligantibus
accusativeēlegantīs
ēlegantēs, ēligantēs, ēligantīs
ēlegantīs
ēlegantēs, ēligantēs, ēligantīs
ēlegantia
ēligantia
ablativeēlegantibus
ēligantibus
ēlegantibus
ēligantibus
ēlegantibus
ēligantibus
vocativeēlegantēs
ēligantēs
ēlegantēs
ēligantēs
ēlegantia
ēligantia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

elegantia orationis
tasteful description.
disserendi elegantia
logical minuteness, precision.
elegantia in illo est
he possesses sound judgment in matters of taste.
doctrina exquisita, subtilis, elegans
sound knowledge; scholarship.
aures elegantes, teretes, tritae (De Or. 9. 27)
a fine, practised ear.
iudicium subtile, elegans, exquisitum, intellegens
good taste; delicate perception.
ratione, eleganter (opp. nulla ratione, ineleganter, confuse) disponere aliquid
to arrange on strictly logical principles.
accipere aliquem (bene, copiose, laute, eleganter, regio apparatu, apparatis epulis)
to entertain, regale a person.

ēlĕgans (in some MSS. eligans; cf. Beier Cic. Orr. Fragmm. p. 105), antis, adj. prob. collat. form of eligens, from eligo, Cic. N. D. 2, 28, 72.
I. In the ante-class. period in a bad sense, luxurious, effeminate, fastidious, nice: elegans homo non dicebatur cum laude; sed id fere verbum ad aetatem M. Catonis vitii, non laudis fuit ... ex quibus verbis (Catonis) apparet, elegantem dictum antiquitus non ab ingenii elegantia, sed qui nimis lecto amoenoque cultu victuque esset, etc., Gell. 11, 2, 1; cf. Non. 465, 11 sq.: heia, ut elegans est! how choice! how nice! Ter. Heaut. 5, 5, 19 Ruhnk.; cf. id. Eun. 3, 1, 18; 3, 5, 18 (but not in Plaut. Trin. 2, 1, 14, v. Ritschl ad h. l.).—
II. Class. in a good sense, choice, nice, fine, neat, tasteful, elegant.
A. Of persons: tu festivus, tu elegans, tu solus urbanus, quem decet muliebris ornatus, etc., Cic. Clod. et Cur. 5, p. 105, ed. Beier; cf. (with mundus) id. Fin. 2, 8, 23; (with splendidus) Nep. Att. 13, 5; and opp. parcus, Cic. Brut. 40, 148; id. Or. 25, 83: auctor, Vell. 1, 13: mulier (Phryne—with formosa), Val. Max. 4, 3, 3 ext.: intelligo te hominem in omni judicio elegantissimum, Cic. Fam. 7, 23 et saep.: scriptor, id. Brut. 9; 16, 63; 68, 239; Quint. 10, 1, 78 al.; cf. in the comp.: quis verbis aut ornatior aut elegantior (sc. Caesare)? Cic. ap. Suet. Caes. 55; in the sup.: poëta, Nep. Att. 12, 4: elegans et concinnus (pictor), Plin. 35, 10, 36, § 111.—As subst.: ēlĕgantes, ium, m., fine gentlemen, city people (opp. agrestes), Col. 7, 2, 1.—
B. Of things: nec magis compositum quicquam, nec magis elegans, Ter. Eun. 5, 4, 13; cf. (with decorum) Cic. Div. 1, 30: a necessariis artificiis ad elegantiora defluximus, id. Tusc. 1, 25, 62; cf. Liv. 44, 9: artes elegantes et ingenuae, Cic. Fin. 3, 2: temperamentum, Tac. A. 11, 4: color, Plin. 15, 8, 8, § 34 et saep.: perspicitis, hoc genus (jocandi) quam sit facetum, quam elegans, quam oratorium, Cic. de Or. 2, 59, 241; cf. id. Off. 1, 29, 104; id. Brut. 85; Quint. 6, 3, 39; 10, 1, 65 al.— Comp.: ego autem a te elegantiora desidero, Cic. Fin. 4, 10; and sup.: epistola, id. Att. 16, 13 a.; cf.: scripta Terentii, Quint. 10, 1, 99: utrum sit elegantius, Anton. ap. Cic. Phil. 13, 18: solum, Plin. 14, 4, 5, § 50. —Hence, adv.: ēlĕganter, with correct choice, tastefully, neatly, finely, gracefully, elegantly: lautiores eleganter accepti, Cic. Att. 13, 52, 2: quiete et pure atque eleganter acta aetas, id. de Sen. 5; cf.: acta vita, Liv. 35, 31: herba foliis rotundis eleganter vestita, Plin. 25, 5, 19, § 43 et saep.—Comp.: psallere et saltare, Sall. C. 24, 2: quid enim facere potuit elegantius ad hominum existimationem? Cic. Div. in Caecil. 17: elegantius aut justius fieri, id. Fam. 3, 8, 2: facturos si, etc., Liv. 37, 1: neminem elegantius loca cepisse, more fitly, judiciously, Liv. 35, 14: causam accurate eleganterque dicere, Cic. Brut. 22, 86; so of speech, id. Fam. 5, 13, 3; id. Tusc. 2, 3; Quint. 6, 3, 102; 8, 2, 21 al.; cf. in the sup., Cic. Brut. 72, 252; Quint. 11, 1, 74.

Origins

The present participle of an unattested verb *ēlegāre ("to choose considerately"), probably from an intermediate noun *ēlegus ("chooser"), from ēligō (“to choose”) + -us. For a similar formation, see occupō.

Descendants
  • Catalanelegant
  • Englishelegant
  • Frenchélégant
  • Germanelegant
  • Italianelegante
  • Occitanelegant
  • Portugueseelegante
  • Spanishelegante
  • Romanianelegant
  • Galicianelegante

Quick answers

What does ēlegāns mean in Latin?
ēlegāns, a adjective, means “fine, elegant, handsome; tasteful; fastidious, critical”.
How do you pronounce ēlegāns?
In classical Latin, [ˈeː.ɫɛ.ɡãːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɛː.le.ɡans].