noun · masculinefourth declension
ducātus
ducātus m (genitive ducātūs)
Classical[dʊˈkaː.tʊs]Ecclesiastical[duˈkaː.tus]
Meaning
- Late LatinMedieval LatinNew Latinleadership, command
- Late LatinMedieval LatinNew Latinguidance
- Late LatinMedieval LatinNew Latinauthority
- Late LatinMedieval LatinNew Latinduchy
[…] ut ordinem electionis quo ad hanc commissionem assumpti, sequamur,- sunt: Hispania Gallia, Hibernia, Hungaria, Turcia, Sicilia, Polonia, Ducatus Mutinensis, Brasilia, Bavaria, Belgium, Status uniti Americae septemtrionalis, Tyrolis austriaca, Chili, Anglia, Venetiae, Roma, Indiae orientales, Borussia et California.
1873, Roskoványi Ágoston, Romanus Pontifex tamquam primas ecclesiae et princeps civilis e monumentis, page 43:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ducātus | ducātūs |
| genitive | ducātūs | ducātuum |
| dative | ducātuī | ducātibus |
| accusative | ducātum | ducātūs |
| ablative | ducātū | ducātibus |
| vocative | ducātus | ducātūs |
dŭcātus, ūs, m. dux,
I. military leadership, command = ἡγεμονία (post-Aug.), Suet. Tib. 19; Flor. 3, 21, 2; Just. 2, 15, 14; Vulg. Sirach, 7, 4:
calculis omnibus ducatum latrones ei deferunt, App. M. 7, p. 191 med.—II. In gen., guidance (eccl. Lat.):
caecus autem si caeco ducatum praestet, Vulg. Matt. 15, 14.—III. Transf., authority:
quaerere a domino ducatum, Vulg. Sir. 7, 4 al.Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin ducātus From dux + -ātus.
Descendants
- Italiandogato
- Italiandogadofrom Venetan dogado
- Catalanducat
- Occitanducat
- Frenchduchéfrom Old French duché
- Englishduchyfrom Old French duché
- Italianducatofrom Old Italian ducato
- Englishducatfrom Old Italian ducato
- Frenchducatfrom Old Italian ducato
- Portugueseducado