noun · masculinefourth declension
dominātus
dominātus m (genitive dominātūs)
Classical[dɔ.mɪˈnaː.tʊs]Ecclesiastical[do.miˈnaː.tus]
Meaning
- absolute power
- rule
dominatus cupiditatum
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dominātus | dominātūs |
| genitive | dominātūs | dominātuum |
| dative | dominātuī | dominātibus |
| accusative | dominātum | dominātūs |
| ablative | dominātū | dominātibus |
| vocative | dominātus | dominātūs |
dŏmĭnātus, ūs (dat. dominatu, Caes. ap. Gell. 4, 16, 8), m. dominor,
I. rule, command; esp. absolute rule, sovereignty, mastery, tyranny (good prose; most frequent in Cicero; for syn. v. dominatio).
I. Prop., Cic. Rep. 1, 27 (opp. libertas; cf.
opp. servitus, id. Deiot. 11, 30); id. Tusc. 5, 20; id. Phil. 11, 14, 36; id. de Or. 2, 55, 225; id. Div. 1, 25, 53; id. Off. 2, 1, 2; Caes. B. C. 1, 4 fin.—In plur., Cic. Rep. 1, 39; Prud. Ham. 517.—II. Transf.:
animi, Cic. Rep. 1, 38; cf. consilii, id. ib.: cupiditatum, id. Par. 5, 3, 40: omnium rerum (with principatus and potestas), id. N. D. 2, 11; cf. id. Rep. 1, 17: omnis terrenorum commodorum est in homine, id. N. D. 2, 60 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dominātus ūs, m
dominor, rule, command, sovereignty, mastery, tyranny : regius: fit in dominatu servitus: in superbissimo dominatu esse: legiones ad suum dominatum convertere, Cs.— Fig., mastery, control : permittis iracundiae dominatum animi.
Origins
From dominor + -tus or dominus + -ātus. Compare prīncipātus.
Descendants
- GermanDominat
In English words that came into English from dominātus
- dominatedominātus