noun · neutersecond declension
domicilium
domicilium n (genitive domiciliī or domicilī)
Classical[dɔ.mɪˈkɪ.li.ũː]Ecclesiastical[do.miˈt͡ʃiː.li.um]
Meaning
- neuterA habitation, dwelling, domicile, abode, home.
Latīnē defined in Latin in our graded readers
domus, sēdēsdomicilium -ī (n) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 16
locus habitandīdomicilium -ī (n) — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 2
sēdēs, habitātiōdomicilium -ī (n) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 6
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | domicilium | domicilia |
| genitive | domiciliī domicilī | domiciliōrum |
| dative | domiciliō | domiciliīs |
| accusative | domicilium | domicilia |
| ablative | domiciliō | domiciliīs |
| vocative | domicilium | domicilia |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- domicilium (sedem ac domicilium) habere in aliquo loco
- to dwell in a certain place.
- sedem ac domicilium (fortunas suas) constituere alicubi
- to take up one's abode in a place, settle down somewhere.
dŏmĭcĭlĭum, ii, n. domus and cel-, root of celare, to conceal; cf.: cella, occulere,
I. a habitation, dwelling, domicile, abode (freq. and class.; for syn. cf.: aedes, domus, tectum, casa, tugurium, habitatio, mansio, sedes, etc.).
I. Prop., Plaut. Mil. 2, 5, 41; Cic. Arch. 4, 9; id. N. D. 2, 60; id. Rep. 1, 13; id. Brut. 73 fin.; Caes. B. G. 1, 30, 3; id. B. C. 1, 86, 3; Vulg. Marc. 5, 3 et saep.—
II. Trop. (esp. freq. in Cic.):
nulla alia in civitate, nisi in qua populi potestas summa est, ullum domicilium libertas habet, Cic. Rep. 1, 31: Capuae, in Domicilio superbiae collocati, id. Agr. 2, 35 fin.: honestissimum senectutis (Lacedaemo), id. de Sen. 18, 63: imperii et gloriae (Roma), id. de Or. 1, 23; cf. gloriae, id. Balb. 5, 13: mentis, id. N. D. 1, 27, 76; cf. Vell. 2, 69, 4: improbissimorum sermonum in auribus alicujus collocare, Cic. Pis. 31, 76: cui verbo (sc. fideliter) domicilium est proprium in officio, id. Fam. 16, 17.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
domicilium ī, n
domus + 2 CAL-, a habitation, dwelling, domicile, abode : domicilium Romae habere: domicilia regis: locum domicilio deligere, Cs.—Fig., a seat, home, dwelling-place : honestissimum senectutis: mentis: sermonum domicilium in auribus eius conlocare: Iovis.
Origins
* From domus (“home, house”) + Proto-Indo-European *ḱel- (“to cover”). * Or from domus (“home, house”) + colō (“inhabit, dwell”).
Descendants
- Catalandomicili
- Englishdomicile
- Frenchdomicile
- GermanDomizil
- Italiandomicilio
- Portuguesedomicílio
- Romaniandomiciliu
- Spanishdomicilio
- Polishdomicyl
In English words that came into English from domicilium
- domiciledomicilium
- domiciliarydomiciliārius