LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

doctōrō

doctōrō (present infinitive doctōrāre, perfect active doctōrāvī, supine doctōrātum)
Classical[dɔkˈtoː.roː]Ecclesiastical[dokˈtɔː.ro]

Meaning

  1. Medieval Latintransitiveto award (a person) a doctorate
  2. Medieval Latinintransitiveto attain a doctorate

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.doctōrōdoctōrābamdoctōrābōdoctōrāvīdoctōrāveramdoctōrāverō
2nd sg.doctōrāsdoctōrābāsdoctōrābisdoctōrāvistīdoctōrāverāsdoctōrāveris
3rd sg.doctōratdoctōrābatdoctōrābitdoctōrāvitdoctōrāveratdoctōrāverit
1st pl.doctōrāmusdoctōrābāmusdoctōrābimusdoctōrāvimusdoctōrāverāmusdoctōrāverimus
2nd pl.doctōrātisdoctōrābātisdoctōrābitisdoctōrāvistisdoctōrāverātisdoctōrāveritis
3rd pl.doctōrantdoctōrābantdoctōrābuntdoctōrāvērunt
doctōrāvēre
doctōrāverantdoctōrāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.doctōremdoctōrāremdoctōrāverimdoctōrāvissem
2nd sg.doctōrēsdoctōrārēsdoctōrāverīsdoctōrāvissēs
3rd sg.doctōretdoctōrāretdoctōrāveritdoctōrāvisset
1st pl.doctōrēmusdoctōrārēmusdoctōrāverīmusdoctōrāvissēmus
2nd pl.doctōrētisdoctōrārētisdoctōrāverītisdoctōrāvissētis
3rd pl.doctōrentdoctōrārentdoctōrāverintdoctōrāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.doctōrordoctōrābardoctōrābor
2nd sg.doctōrāris
doctōrāre
doctōrābāris
doctōrābāre
doctōrāberis
doctōrābere
3rd sg.doctōrāturdoctōrābāturdoctōrābitur
1st pl.doctōrāmurdoctōrābāmurdoctōrābimur
2nd pl.doctōrāminīdoctōrābāminīdoctōrābiminī
3rd pl.doctōranturdoctōrābanturdoctōrābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.doctōrerdoctōrārer
2nd sg.doctōrēris
doctōrēre
doctōrārēris
doctōrārēre
3rd sg.doctōrēturdoctōrārētur
1st pl.doctōrēmurdoctōrārēmur
2nd pl.doctōrēminīdoctōrārēminī
3rd pl.doctōrenturdoctōrārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.doctōrādoctōrāre
pres. 2nd pl.doctōrātedoctōrāminī
fut. 2nd sg.doctōrātōdoctōrātor
fut. 3rd sg.doctōrātōdoctōrātor
fut. 2nd pl.doctōrātōte—
fut. 3rd pl.doctōrantōdoctōrantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedoctōrāredoctōrārī
perfect infinitivedoctōrāvissedoctōrātum esse
future infinitivedoctōrātūrum essedoctōrātum īrī
present participledoctōrāns—
perfect participle—doctōrātus
doctōrāta, doctōrātā, doctōrātae, doctōrātam, doctōrātārum, doctōrātās, doctōrātī, doctōrātōrum, doctōrātōs
future participledoctōrātūrus
doctōrātūra, doctōrātūrā, doctōrātūrae, doctōrātūram, doctōrātūrārum, doctōrātūrās, doctōrātūre, doctōrātūrī, doctōrātūrīs, doctōrātūrō, doctōrātūrōrum, doctōrātūrōs, doctōrātūrum
doctōrandus
gerunddoctōrandī, doctōrandō, doctōrandumsupinedoctōrātum, doctōrātū

Origins

  1. Proto-Indo-European*deḱ-
  2. Proto-Indo-European*doḱ-éye-ti
  3. Proto-Italic*dokejō
  4. Proto-Italic*dokeō
  5. Latindoctōrō

Ancient Greek διδάσκω (didáskō)sl. Latin doceō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin doctor Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin doctōrō From doctor (“teacher, doctor”) + -ō.

Quick answers

What does doctōrō mean in Latin?
doctōrō, a verb, means “to award (a person) a doctorate; to attain a doctorate”.
What are the principal parts of doctōrō?
doctōrō, doctōrāre, doctōrāvī, doctōrātum (first conjugation).
How do you pronounce doctōrō?
In classical Latin, [dɔkˈtoː.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [dokˈtɔː.ro].
Where does doctōrō come from?
Proto-Indo-European *deḱ- → Proto-Indo-European *doḱ-éye-ti → Proto-Italic *dokejō → Proto-Italic *dokeō → Latin doctōrō.