LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

dīvertō

dīvertō (present infinitive dīvertere, perfect active dīvertī, supine dīversum)
Classical[diːˈwɛr.toː]Ecclesiastical[diˈvɛr.to]

Meaning

  1. to separate
  2. to divert or turn away
  3. to digress
  4. to oppose
  5. to divorce
  6. figurativelyto visit, live, spend time

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dīvertōdīvertēbamdīvertamdīvertīdīverteramdīverterō
2nd sg.dīvertisdīvertēbāsdīvertēsdīvertistīdīverterāsdīverteris
3rd sg.dīvertitdīvertēbatdīvertetdīvertitdīverteratdīverterit
1st pl.dīvertimusdīvertēbāmusdīvertēmusdīvertimusdīverterāmusdīverterimus
2nd pl.dīvertitisdīvertēbātisdīvertētisdīvertistisdīverterātisdīverteritis
3rd pl.dīvertuntdīvertēbantdīvertentdīvertērunt
dīvertēre
dīverterantdīverterint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dīvertamdīverteremdīverterimdīvertissem
2nd sg.dīvertāsdīverterēsdīverterīsdīvertissēs
3rd sg.dīvertatdīverteretdīverteritdīvertisset
1st pl.dīvertāmusdīverterēmusdīverterīmusdīvertissēmus
2nd pl.dīvertātisdīverterētisdīverterītisdīvertissētis
3rd pl.dīvertantdīverterentdīverterintdīvertissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dīvertordīvertēbardīvertar
2nd sg.dīverteris
dīvertere
dīvertēbāris
dīvertēbāre
dīvertēris
dīvertēre
3rd sg.dīvertiturdīvertēbāturdīvertētur
1st pl.dīvertimurdīvertēbāmurdīvertēmur
2nd pl.dīvertiminīdīvertēbāminīdīvertēminī
3rd pl.dīvertunturdīvertēbanturdīvertentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dīvertardīverterer
2nd sg.dīvertāris
dīvertāre
dīverterēris
dīverterēre
3rd sg.dīvertāturdīverterētur
1st pl.dīvertāmurdīverterēmur
2nd pl.dīvertāminīdīverterēminī
3rd pl.dīvertanturdīverterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dīvertedīvertere
pres. 2nd pl.dīvertitedīvertiminī
fut. 2nd sg.dīvertitōdīvertitor
fut. 3rd sg.dīvertitōdīvertitor
fut. 2nd pl.dīvertitōte—
fut. 3rd pl.dīvertuntōdīvertuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedīverteredīvertī
perfect infinitivedīvertissedīversum esse
future infinitivedīversūrum essedīversum īrī
present participledīvertēns—
perfect participle—dīversus
future participledīversūrus
dīversūra, dīversūrā, dīversūrae, dīversūram, dīversūrārum, dīversūrās, dīversūre, dīversūrī, dīversūrīs, dīversūrō, dīversūrōrum, dīversūrōs, dīversūrum
dīvertendus
dīvertundus, dīvertenda, dīvertendā, dīvertendae, dīvertendam, dīvertendārum, dīvertendās, dīvertende, dīvertendīs, dīvertendōrum, dīvertendōs
gerunddīvertendī, dīvertendō, dīvertendumsupinedīversum, dīversū

dī-verto (vorto), ti, sum, 3, v. n.,
I. to turn or go different ways, to part, separate, turn aside (in the verb. finit. rare; not in the class. per.).
I. Lit.
A. To turn out of the way; hence, of travellers, to stop, lodge, sojourn: qui divertebat in proximo, Amm. 14, 7, 15: in cenaculum, Vulg. 4 Reg. 4, 11: ad hominem peccatorem, to visit, id. Luc. 19, 7 al.—
B. Of a married woman, to leave her husband: (uxor) sive diverterit, sive nupta est adhuc, Dig. 9, 2, 27, § 30; cf. so of divorce: si uxor a legato diverterit, ib. 5, 1, 42: nullis matrimoniis divertentibus, Gell. 4, 3. V. also divortium.—
II. Trop., to deviate from each other, to differ: divortunt mores virgini longe ac lupae, Plaut. Ep. 3, 3, 22.—Hence, dīversus (-vorsus), a, um, P. a., turned different ways.
I. Set over against each other, opposite, contrary (freq. and class.; cf.: adversus, contrarius).
A. Lit.: in diversum iter equi concitati, Liv. 1, 28: fenestrae, opposite each other, Prop. 1, 3, 31; cf. ripa, Sil. 1, 264 Drak.: iter a proposito diversum, Caes. B. C. 1, 69, 1; cf.: diverso ab ea regione itinere, id. ib. 3, 41, 4: diversis ab flumine regionibus, id. B. G. 6, 25, 3: diversam aciem constituit, id. B. C. 1, 40, 5: duo cinguli maxime inter se diversi, i. e. the two polar circles, Cic. Rep. 6, 20 (13): diversum ad mare dejectus, Tac. A. 2, 60; cf.: procurrentibus in diversa terris, id. Agr. 11: in diversum flectere, Plin. 11, 45, 101, § 248: binas per diversum coassationes substernere, cross-wise, Plin. 36, 25, 62, § 186.—
B. Trop.
1. In gen., different, diverse, opposite, contrary, conflicting (cf.: varius, differens, discrepans, multiplex): monstrum ex contrariis diversisque inter se pugnantibus naturae studiis cupiditatibusque conflatum, Cic. Cael. 5 fin.; cf.: quis non diversa praesentibus contrariaque expectatis aut speret aut timeat? Vell. 2, 75, 2: pessuma ac divorsa inter se mala, luxuria atque avaritia, Sall. C. 5, 8; cf. Liv. 34, 4.—In the sup.: ne illi falsi sunt, qui diversissimas res pariter exspectant, ignaviae voluptatem et praemia virtutis, Sall. J. 85, 20: diversa sibi ambo consilia capiunt, Caes. B. C. 3, 30, 1: est huic diversum vitio vitium prope majus, Hor. Ep. 1, 18, 5; cf. Vell. 2, 80, 2: initio reges diversi pars ingenium, alii corpus exercebant, pursuing opposite courses, Sall. C. 2, 1: diversi imperatoribus (sc. Scipioni et Mummio) mores, diversa fuerunt studia, Vell. 1, 13, 3: dividere bona diversis, Hor. S. 1, 3, 114; cf. id. ib. 1, 1, 3; Vell. 2, 60 fin. et saep.—Of conflicting passions: Pentheum diripuisse aiunt Bacchas; nugas fuisse credo, prae quo pacto ego divorsus distrahor, Plaut. Merc. 2, 4, 2.— Comp.: divorsius, Lucr. 3, 803.—
2. In partic. (like contrarius, II. 2.), inimically opposed, of hostile or opposite opinions, unfriendly, hostile: certa igitur cum illo, qui a te totus diversus est, Cic. Ac. 2, 32: regio ab se diversa, Liv. 32, 38: diversos iterum conjungere amantes, Prop. 1, 10, 15: acies, Tac. A. 13, 57; 14, 30: factio, Suet. Caes. 20; id. Tib. 3 fin.; cf. partes, id. Caes. 1: diversae partis advocatus, opposite, id. Gramm. 4: diversi ordiuntur, etc., Tac. A. 2, 10: subsellia, of the opponents, Quint. 11, 3, 133; cf. Tac. Or. 34: minuere invidiam aut in diversum eam transferre, Quint. 11, 1, 64: defectio Tarentinorum utrum priore anno an hoc facta sit, in diversum auctores trahunt, are not agreed, Liv. 25, 11 fin.; cf.: nullo in diversum auctore, Tac. A. 12, 69: consistentis ex diverso patroni, on the opposite side, Quint. 4, 1, 42: ex diverso, id. 5, 11, 43; Tac. A. 13, 40; id. H. 4, 16 et saep.; also: e diverso, Plin. 4, 4, 5, § 9; Just. 30, 4, 6; the latter in Sueton, and the elder Pliny, i. q. contra, on the contrary: sunt qui putent, etc. ... Alii e diverso, etc., Suet. Caes. 86; cf. id. Aug. 27; id. Dom. 9; Plin. 2, 50, 51, § 135; 5, 9, 10, § 56 al.; cf. Sillig. ad Plin. 14, 2, 4, § 35; Gai. Inst. 2, 16.
II. In different directions, apart, separate (so most freq. in all periods and kinds of writing).
A. Lit.: dispennite hominem divorsum et distennite, spread out in opposite directions, i. e. his limbs, Plaut. Mil. 5, 14: diversae state, id. Truc. 4, 3, 14; cf.: diversi pugnabant, separately, Caes. B. C. 1, 58, 4; so, jam antea diversi audistis, Sall. C. 20, 5; and: sive juncti unum premant, sive id diversi gerant bellum, Liv. 10, 25: diversi dissipatique in omnes partes fugere, Caes. B. G. 2, 24, 4; cf.: ex diversa fuga in unum collecti, Liv. 42, 8: age diversos et disice corpora ponto, Verg. A. 1, 70: diversi consules discedunt, Liv. 10, 33, 10; 22, 56; Nep. Dat. 11, 3 al.; cf.: quo diversus abis? away, Verg. A. 5, 166; 11, 855: qui (portus) cum diversos inter se aditus habeant, in exitu conjunguntur et confluunt, Cic. Verr. 2, 4, 52 fin.; cf. id. Agr. 2, 32, 87; Liv. 40, 22: in locis disjunctissimis maximeque diversis, very widely separated, Cic. de Imp. Pomp. 4; so, loca, id. ib. 16; Caes. B. G. 2, 22, 1 et saep.—Cf. in the sup.: diversissimis locis subeundo ad moenia, Liv. 4, 22: itinera, Caes. B. G. 7, 16 fin.; id. B. C. 3, 67, 2: proelium, fought in different places, Hirt. B. G. 8, 19, 2 et saep.: sunt ea innumerabilia, quae a diversis emebantur, by various people, individuals (as an indefinite term for persons), Cic. Phil. 2, 37. —Poet., i. q. remotus, remote, far-distant: Aesar, i. e. flowing in another, remote country, Ov. M. 15, 23; cf. Verg. A. 3, 4; 11, 261; 12, 621; 708: diverso terrarum distineri, distance apart, remoteness, Tac. A. 3, 59.—
B. Trop.
1. Different, unlike, dissimilar: varia et diversa genera et bellorum et hostium, Cic. de Imp. Pomp. 10 fin.; cf.: variae et diversae et diffusae disputationes, id. de Or. 3, 16, 61; 1, 61 fin.: diversa ac dissimilis pars, id. Inv. 1, 23, 33; cf.: diversa studia in dissimili ratione, id. Cat. 2, 5: flumina diversa locis, Verg. G. 4, 367; so Ov. M. 1, 40: oris habitu simili aut diverso, Quint. 9, 3, 34 al.: ut par ingenio, ita morum diversus, Tac. A. 14, 19: a proposita ratione diversum, Cic. Brut. 90; cf.: ab his longe diversae litterae, Sall. C. 34 fin.; Quint. 4, 1, 9; cf. also id. 2, 10, 7: huic diversa sententia eorum fuit, id. 3, 6, 32. —Cf. so with dat., Quint. 2, 3, 10; 3, 10, 3 et saep.—With gen.: diversa omnium, quae umquam accidere, civilium armorum facies, Tac. A. 1, 49: diversa in hac ac supradicta alite quaedam, Plin. 10, 12, 15, § 32: eruca diversae est, quam lactuca, naturae, id. 19, 8, 44, § 154.—
2. Divided, fluctuating, hesitating, inconsistent: metu ac libidine divorsus agebatur, Sall. J. 25, 6: qui diversus animi modo numen pavescere, modo, etc., Tac. H. 4, 84: diversi fremat inconstantia vulgi, Tib. 4, 1, 45.—Adv.: dī-verse or dīvorse (acc. to II.), different ways, hither and thither; in different directions (very rarely): corpora prostrata diverse jacebant, scattered, Auct. B. Afr. 40 fin.; so, pauci paulo divorsius conciderant, Sall. C. 61, 3: multifariam diverseque tendere, Suet. Galb. 19.—
B. Trop. of the mind: curae meum animum divorse trahunt, Ter. And. 1, 5, 25: ab eodem de eadem re diverse dicitur, differently, Cic. Inv. 1, 50: diversissime adfici, very variously, Suet. Tib. 66: uti verbo ab alicujus sententia diverse, in a different meaning, Gell. 6, 17, 9.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindīvertō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *wert- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *-etor Proto-Indo-European *wértetor Proto-Italic *wertō Latin vertō Latin dīvertō From dis- + vertō.

Descendants
  • Englishdivert
  • Frenchdivertir
  • Italiandivertire
  • Italiandivertere
  • Catalandivertir
  • Portuguesedivertir
  • Romaniandiverti
  • Spanishdivertir
  • Emiliandivartîr
  • Galiciandivertir

Quick answers

What does dīvertō mean in Latin?
dīvertō, a verb, means “to separate; to divert or turn away; to digress”.
What are the principal parts of dīvertō?
dīvertō, dīvertere, dīvertī, dīversum (third conjugation).
How do you pronounce dīvertō?
In classical Latin, [diːˈwɛr.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [diˈvɛr.to].
Where does dīvertō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin dīvertō.