LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

diū̆tinus

diū̆tinus (feminine diū̆tina, neuter diū̆tinum)
Classical[diˈuː.tɪ.nʊs]Ecclesiastical[diˈuː.ti.nus]

Meaning

  1. adjectivelong-lasting

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Pridem · Diu · Dudum · Diuturnus · Diutinus

1. Pridem (πρὶν δή) denotes a point of time, as long before; diu and dudum, a space of time as long since; diu denotes many days, months, years ago; dudum (δαρόν?) several minutes or hours since. Jam pridem mortuus est means, he died long ago, as an aorist; jam diu mortuus est, he has already long been in his grave as a perfect. Cic. Cat. i. 1. Ad mortem te duci jam pridem oportebat; in te conferri pestem illam quam tu in nos omnes jamdiu machinaris. Tac. Ann. xv. 64. Seneca Annæum diu sibi amicitiæ fide et arte medicinæ probatum orat, proviram pridem venenum promeret. 2. Diutunus denotes long duration indifferently, as something long in a general sense, or with praise, as something lasting and possessing durability, in opp. to that which quickly passes away, like χρόνιος; whereas diutinus, with blame, something protracted and wearisome, like αἰανός. Cic. Senect. 19. Nihil mihi diuturnum videtur, in quo est aliquid extremum: comp. with Fam. xi. 8: Libertatis desiderio et odio diutinæ servitutis.

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativediū̆tinusdiū̆tinadiū̆tinum
genitivediū̆tinīdiū̆tinaediū̆tinī
dativediū̆tinōdiū̆tinaediū̆tinō
accusativediū̆tinumdiū̆tinamdiū̆tinum
ablativediū̆tinōdiū̆tinādiū̆tinō
vocativediū̆tinediū̆tinadiū̆tinum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativediū̆tinīdiū̆tinaediū̆tina
genitivediū̆tinōrumdiū̆tinārumdiū̆tinōrum
dativediū̆tinīsdiū̆tinīsdiū̆tinīs
accusativediū̆tinōsdiū̆tināsdiū̆tina
ablativediū̆tinīsdiū̆tinīsdiū̆tinīs
vocativediū̆tinīdiū̆tinaediū̆tina

dĭūtĭnus, a, um, adj. diu,
I. of long duration, lasting, long (rare but class.; cf.: longinquus, diuturnus): (supplicium) longum diutinumque a mane ad vesperum, Plaut. Mil. 2, 6, 28: mansiones Lemni, *Ter. Ph. 5, 8, 23: servitus, Cic. Fam. 11, 8, 2: laetatio (opp. longior dolor), Caes. B. G. 5, 52 fin.: labor, id. B. C. 2, 13, 2; 2, 14, 1: conclusio, id. ib. 2, 22, 1: militia, Liv. 5, 11: bellum, id. 25, 1: pax, id. 6, 33: otium, id. 25, 7: morbus, Suet. Calig. 1 et saep.— Comp. and sup. do not occur.—Adv.: diū-tĭne, long, a long time: uti, Plaut. Rud. 4, 7, 15: sermocinans, App. M. 2, p. 121, 15.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dyew-
  2. Proto-Indo-European*dyḗws
  3. Proto-Italic*djowe
  4. Latindiū̆tinus

Latin diū Latin -tinus Latin diū̆tinus From diū + -tinus.

Quick answers

What does diū̆tinus mean in Latin?
diū̆tinus, a adjective, means “long-lasting”.
How do you pronounce diū̆tinus?
In classical Latin, [diˈuː.tɪ.nʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [diˈuː.ti.nus].
Where does diū̆tinus come from?
Proto-Indo-European *dyew- → Proto-Indo-European *dyḗws → Proto-Italic *djowe → Latin diū̆tinus.