LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

disturbō

disturbō (present infinitive disturbāre, perfect active disturbāvī, supine disturbātum)
Classical[dɪsˈtʊr.boː]Ecclesiastical[disˈtur.bo]

Meaning

  1. to disturb
  2. to demolish, destroy

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.disturbōdisturbābamdisturbābōdisturbāvīdisturbāveramdisturbāverō
disturbārō
2nd sg.disturbāsdisturbābāsdisturbābisdisturbāvistī
disturbāstī
disturbāverās
disturbārās
disturbāveris
3rd sg.disturbatdisturbābatdisturbābitdisturbāvitdisturbāverat
disturbārat
disturbāverit
disturbārit
1st pl.disturbāmusdisturbābāmusdisturbābimusdisturbāvimusdisturbāverāmusdisturbāverimus
disturbārimus
2nd pl.disturbātisdisturbābātisdisturbābitisdisturbāvistis
disturbāstis
disturbāverātis
disturbārātis
disturbāveritis
disturbāritis
3rd pl.disturbantdisturbābantdisturbābuntdisturbāvērunt
disturbāvēre, disturbārunt
disturbāverant
disturbārant
disturbāverint
disturbārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.disturbemdisturbāremdisturbāverim
disturbārim
disturbāvissem
disturbāssem
2nd sg.disturbēsdisturbārēsdisturbāverīsdisturbāvissēs
disturbāssēs
3rd sg.disturbetdisturbāretdisturbāverit
disturbārit
disturbāvisset
disturbāsset
1st pl.disturbēmusdisturbārēmusdisturbāverīmus
disturbārīmus
disturbāvissēmus
disturbāssēmus
2nd pl.disturbētisdisturbārētisdisturbāverītis
disturbārītis
disturbāvissētis
disturbāssētis
3rd pl.disturbentdisturbārentdisturbāverint
disturbārint
disturbāvissent
disturbāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.disturbordisturbābardisturbābor
2nd sg.disturbāris
disturbāre
disturbābāris
disturbābāre
disturbāberis
disturbābere
3rd sg.disturbāturdisturbābāturdisturbābitur
1st pl.disturbāmurdisturbābāmurdisturbābimur
2nd pl.disturbāminīdisturbābāminīdisturbābiminī
3rd pl.disturbanturdisturbābanturdisturbābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.disturberdisturbārer
2nd sg.disturbēris
disturbēre
disturbārēris
disturbārēre
3rd sg.disturbēturdisturbārētur
1st pl.disturbēmurdisturbārēmur
2nd pl.disturbēminīdisturbārēminī
3rd pl.disturbenturdisturbārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.disturbādisturbāre
pres. 2nd pl.disturbātedisturbāminī
fut. 2nd sg.disturbātōdisturbātor
fut. 3rd sg.disturbātōdisturbātor
fut. 2nd pl.disturbātōte—
fut. 3rd pl.disturbantōdisturbantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedisturbāredisturbārī
perfect infinitivedisturbāvisse
disturbāsse
disturbātum esse
future infinitivedisturbātūrum essedisturbātum īrī
present participledisturbāns—
perfect participle—disturbātus
disturbāta, disturbātā, disturbātae, disturbātam, disturbātārum, disturbātās, disturbātī, disturbātōrum, disturbātōs
future participledisturbātūrus
disturbātūra, disturbātūrā, disturbātūrae, disturbātūram, disturbātūrārum, disturbātūrās, disturbātūre, disturbātūrī, disturbātūrīs, disturbātūrō, disturbātūrōrum, disturbātūrōs, disturbātūrum
disturbandus
disturbanda, disturbandā, disturbandae, disturbandam, disturbandārum, disturbandās, disturbande, disturbandīs, disturbandōrum, disturbandōs
gerunddisturbandī, disturbandō, disturbandumsupinedisturbātum, disturbātū

dis-turbo, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to drive asunder, to separate by violence, to throw into disorder, disturb.
I. Lit.
A. In gen. (rarely): vidistis contionem gladiis disturbari, Cic. Mil. 33 fin.: sortes, id. Div. 1, 34 fin.: freta (Auster), Sen. Hippol. 1012. —Far more freq. and class. (but not in the Aug. poets),
B. Pregn., to demolish, destroy (esp. freq. of buildings): aedes, Lucr. 2, 1102; so, domos, id. 6, 241: domum meam, Cic. Phil. 5, 7, 19: urbes, Lucr. 6, 587: porticum Catuli, Cic. Att. 4, 3 et saep.: ignis cuncta disturbat ac dissipat, id. N. D. 2, 15, 41: opera, * Caes. B. C. 1, 26, 1: si qua in vineis fossor disturbavit, Col. 11, 2, 38.—
II. Trop., to frustrate, thwart, ruin: at nunc disturba quas statuisti machinas, Plaut. Ps. 1, 5, 137: vitae societatem, Cic. Rosc. Am. 38, 111; cf. concordiam, Sall. H. Fragm. 1, 19 ed. Gerl. (Orat. L. Philippi); so, disturbare atque pervertere legem, Cic. Agr. 2, 37, 101: judicium tollere ac disturbare, id. Sull. 5, 15; cf. ib. 25, 71: rem, to hinder, prevent, id. Fam. 11, 21 fin.; cf. nuptias, Ter. And. 1, 2, 11.

Origins

From dis- + turbō.

Descendants
  • Catalandestorbar
  • Frenchdisturber
  • Italiandisturbare
  • Occitandestorbar
  • Englishdisturbfrom Old French destorber
  • Portugueseestorvar
  • Portuguesedisturbar
  • Spanishestorbar
  • Spanishdisturbar
  • Dalmatiandistůrbar

In English words that came into English from disturbō

  • disturbdisturbare
  • disturbancedisturbō

Quick answers

What does disturbō mean in Latin?
disturbō, a verb, means “to disturb; to demolish, destroy”.
What are the principal parts of disturbō?
disturbō, disturbāre, disturbāvī, disturbātum (first conjugation).
How do you pronounce disturbō?
In classical Latin, [dɪsˈtʊr.boː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈtur.bo].