verbfirst conjugation
disturbō
disturbō (present infinitive disturbāre, perfect active disturbāvī, supine disturbātum)
Classical[dɪsˈtʊr.boː]Ecclesiastical[disˈtur.bo]
Meaning
- to disturb
- to demolish, destroy
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | disturbō | disturbābam | disturbābō | disturbāvī | disturbāveram | disturbāverō disturbārō |
| 2nd sg. | disturbās | disturbābās | disturbābis | disturbāvistī disturbāstī | disturbāverās disturbārās | disturbāveris |
| 3rd sg. | disturbat | disturbābat | disturbābit | disturbāvit | disturbāverat disturbārat | disturbāverit disturbārit |
| 1st pl. | disturbāmus | disturbābāmus | disturbābimus | disturbāvimus | disturbāverāmus | disturbāverimus disturbārimus |
| 2nd pl. | disturbātis | disturbābātis | disturbābitis | disturbāvistis disturbāstis | disturbāverātis disturbārātis | disturbāveritis disturbāritis |
| 3rd pl. | disturbant | disturbābant | disturbābunt | disturbāvērunt disturbāvēre, disturbārunt | disturbāverant disturbārant | disturbāverint disturbārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | disturbem | disturbārem | disturbāverim disturbārim | disturbāvissem disturbāssem |
| 2nd sg. | disturbēs | disturbārēs | disturbāverīs | disturbāvissēs disturbāssēs |
| 3rd sg. | disturbet | disturbāret | disturbāverit disturbārit | disturbāvisset disturbāsset |
| 1st pl. | disturbēmus | disturbārēmus | disturbāverīmus disturbārīmus | disturbāvissēmus disturbāssēmus |
| 2nd pl. | disturbētis | disturbārētis | disturbāverītis disturbārītis | disturbāvissētis disturbāssētis |
| 3rd pl. | disturbent | disturbārent | disturbāverint disturbārint | disturbāvissent disturbāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | disturbor | disturbābar | disturbābor |
| 2nd sg. | disturbāris disturbāre | disturbābāris disturbābāre | disturbāberis disturbābere |
| 3rd sg. | disturbātur | disturbābātur | disturbābitur |
| 1st pl. | disturbāmur | disturbābāmur | disturbābimur |
| 2nd pl. | disturbāminī | disturbābāminī | disturbābiminī |
| 3rd pl. | disturbantur | disturbābantur | disturbābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | disturber | disturbārer |
| 2nd sg. | disturbēris disturbēre | disturbārēris disturbārēre |
| 3rd sg. | disturbētur | disturbārētur |
| 1st pl. | disturbēmur | disturbārēmur |
| 2nd pl. | disturbēminī | disturbārēminī |
| 3rd pl. | disturbentur | disturbārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | disturbā | disturbāre |
| pres. 2nd pl. | disturbāte | disturbāminī |
| fut. 2nd sg. | disturbātō | disturbātor |
| fut. 3rd sg. | disturbātō | disturbātor |
| fut. 2nd pl. | disturbātōte | — |
| fut. 3rd pl. | disturbantō | disturbantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | disturbāre | disturbārī |
| perfect infinitive | disturbāvisse disturbāsse | disturbātum esse |
| future infinitive | disturbātūrum esse | disturbātum īrī |
| present participle | disturbāns | — |
| perfect participle | — | disturbātus disturbāta, disturbātā, disturbātae, disturbātam, disturbātārum, disturbātās, disturbātī, disturbātōrum, disturbātōs |
| future participle | disturbātūrus disturbātūra, disturbātūrā, disturbātūrae, disturbātūram, disturbātūrārum, disturbātūrās, disturbātūre, disturbātūrī, disturbātūrīs, disturbātūrō, disturbātūrōrum, disturbātūrōs, disturbātūrum | disturbandus disturbanda, disturbandā, disturbandae, disturbandam, disturbandārum, disturbandās, disturbande, disturbandīs, disturbandōrum, disturbandōs |
gerunddisturbandī, disturbandō, disturbandumsupinedisturbātum, disturbātū
dis-turbo, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to drive asunder, to separate by violence, to throw into disorder, disturb.
I. Lit.
A. In gen. (rarely):
vidistis contionem gladiis disturbari, Cic. Mil. 33 fin.: sortes, id. Div. 1, 34 fin.: freta (Auster), Sen. Hippol. 1012. —Far more freq. and class. (but not in the Aug. poets), B. Pregn., to demolish, destroy (esp. freq. of buildings):
aedes, Lucr. 2, 1102; so, domos, id. 6, 241: domum meam, Cic. Phil. 5, 7, 19: urbes, Lucr. 6, 587: porticum Catuli, Cic. Att. 4, 3 et saep.: ignis cuncta disturbat ac dissipat, id. N. D. 2, 15, 41: opera, * Caes. B. C. 1, 26, 1: si qua in vineis fossor disturbavit, Col. 11, 2, 38.— II. Trop., to frustrate, thwart, ruin:
at nunc disturba quas statuisti machinas, Plaut. Ps. 1, 5, 137: vitae societatem, Cic. Rosc. Am. 38, 111; cf. concordiam, Sall. H. Fragm. 1, 19 ed. Gerl. (Orat. L. Philippi); so, disturbare atque pervertere legem, Cic. Agr. 2, 37, 101: judicium tollere ac disturbare, id. Sull. 5, 15; cf. ib. 25, 71: rem, to hinder, prevent, id. Fam. 11, 21 fin.; cf. nuptias, Ter. And. 1, 2, 11.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dis-turbō āvī, ātus, āre,
to drive asunder, separate by violence, throw into disorder, disturb: vidistis contionem gladiis disturbari: sortīs.—To demolish, destroy: ad disturbandas nuptias, T.: ignis cuncta disturbat: opera, Cs.—Fig., to frustrate, thwart, ruin: vitae societatem: legem.
Origins
From dis- + turbō.
Descendants
- Catalandestorbar
- Frenchdisturber
- Italiandisturbare
- Occitandestorbar
- Englishdisturbfrom Old French destorber
- Portugueseestorvar
- Portuguesedisturbar
- Spanishestorbar
- Spanishdisturbar
- Dalmatiandistůrbar
In English words that came into English from disturbō
- disturbdisturbare
- disturbancedisturbō