LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, no passive, no supine stem

distō

distō (present infinitive distāre, perfect active distitī)
Classical[ˈdɪs.toː]Ecclesiastical[ˈdis.to]

Meaning

  1. intransitiveto stand apart; to be distant
  2. to differ

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.distōdistābamdistābōdistitīdistiteramdistiterō
2nd sg.distāsdistābāsdistābisdistitistīdistiterāsdistiteris
3rd sg.distatdistābatdistābitdistititdistiteratdistiterit
1st pl.distāmusdistābāmusdistābimusdistitimusdistiterāmusdistiterimus
2nd pl.distātisdistābātisdistābitisdistitistisdistiterātisdistiteritis
3rd pl.distantdistābantdistābuntdistitērunt
distitēre
distiterantdistiterint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.distemdistāremdistiterimdistitissem
2nd sg.distēsdistārēsdistiterīsdistitissēs
3rd sg.distetdistāretdistiteritdistitisset
1st pl.distēmusdistārēmusdistiterīmusdistitissēmus
2nd pl.distētisdistārētisdistiterītisdistitissētis
3rd pl.distentdistārentdistiterintdistitissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.distā—
pres. 2nd pl.distāte—
fut. 2nd sg.distātō—
fut. 3rd sg.distātō—
fut. 2nd pl.distātōte—
fut. 3rd pl.distantō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedistāre—
perfect infinitivedistitisse
distāvisse
—
present participledistāns—
future participledistātūra
distātūrā, distātūrae, distātūram, distātūrārum, distātūrās, distātūre, distātūrī, distātūrīs, distātūrō, distātūrōrum, distātūrōs, distātūrum, distātūrus
—
gerunddistandī, distandō, distandum

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

paribus intervallis distare
to be equidistant.

di-sto, āre (
I. perf. distiti, only Boëth. in Porphyr. 4, p. 89), v. n., to stand apart, to be separate, distant (freq. and class.).
I. Lit. (cf. absum), absol.: quantum summa labra (fossae) distabant, Caes. B. G. 7, 72, 1; cf. id. ib. 4, 17, 6; Cic. Phil. 2, 27, 67; Liv. 33, 1; Ov. M. 2, 241 et saep.—With inter se: turres pedes LXXX. inter se distant, Caes. B. G. 7, 72 fin.: trabes inter se binos pedes, id. ib. 7, 23, 1; cf. id. B. C. 2, 10, 2: inter se modicum spatium, Liv. 8, 8, 5: multum sidera inter se, Cic. Tusc. 5, 24, 69: hastati inter se modicum spatium, Liv. 8, 8 et saep.—With a or ab: (imago) distare a speculo, Lucr. 4, 289; so, castra ab castris, Caes. B. C. 1, 82, 3: terra ab hujus terrae continuatione, Cic. N. D. 2, 66 al.—With simple abl.: cum tanto Phrygiā Gallica distet humus, Ov. F. 4, 362; cf. id. M. 3, 145; also: foro nimium distare Carinas, Hor. Ep. 1, 7, 48: spatium, Ov. M. 11, 715. —
B. Transf., of remoteness in time: non multum aetate distantes, Quint. 12, 10, 4: non multum inter se distantes tempore, ib. § 11: quantum distet ab Inacho Codrus, Hor. C. 3, 19, 1: haud multum distanti tempore, Tac. A. 3, 24.
II. Trop., of quality, to differ, be different=differre, discrepare (freq.): ut distare aliquid aut ex aliqua parte differre videatur, Cic. Caecin. 14; cf.: quia res differebant, nomina rerum distare voluerunt, id. Top. 8, 34: moribus et legibus distant (civitates), Quint. 5, 10, 40; cf. id. 6, 4, 21: in totum metaphora brevior est similitudo, eoque distat, quod, etc., id. 8, 6, 8: multum inter se distant istae facultates longeque sunt diversae atque sejunctae, Cic. de Or. 1, 49, 215: multum inter se genera dicendi, id. Or. 16, 52; Quint. 7, 2, 3: hominum vita tantum distat a victu et cultu bestiarum, Cic. Off. 2, 4, 15; so with ab, id. ib. 3, 17, 71; id. Rosc. Am. 15, 44; id. de Or. 2, 65, 263; Quint. 5, 10, 114; Hor. S. 2, 2, 53; Ov. Tr. 1, 2, 11 al.; cf.: quid enim tam distans quam a severitate comitas? Cic. Or. 10, 34. —With dat.: infido scurrae distabit amicus, Hor. Ep. 1, 18, 4; so, paulum sepultae inertiae celata virtus, id. C. 4, 9, 29: quid aera lupinis, id. Ep. 1, 7, 23: pulchra et exactis minimum distantia, id. ib. 2, 1, 72: enthymema syllogismo, Quint. 5, 10, 7 al.— Impers.: distat, there is a difference: distat, sumasne pudenter An rapias, Hor. Ep. 1, 17, 44; 2, 2, 195; id. S. 2, 3, 210; Quint. 5, 10, 26.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindistō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *steh₂- Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éh₁yeti Proto-Indo-European *sth₂éh₁yeti Proto-Italic *staējō Proto-Italic *staēō Latin stō Latin distō From dis- + stō (“stand”).

Descendants
  • Catalandistar
  • Italiandistare
  • Portuguesedistar
  • Spanishdistar
  • Galiciandistar
  • Old Irishdi·tá

Quick answers

What does distō mean in Latin?
distō, a verb, means “to stand apart; to be distant; to differ”.
What are the principal parts of distō?
distō, distāre, distitī (first conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce distō?
In classical Latin, [ˈdɪs.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdis.to].
Where does distō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin distō.