LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

distinguō

distinguō (present infinitive distinguere, perfect active distīnxī, supine distīnctum)
Classical[dɪsˈtɪŋ.ɡʷoː]Ecclesiastical[disˈtiŋ.ɡʷo]

Meaning

  1. to distinguish
    Sed pertinuit ad Deum, quo ista inspirante conscripta sunt, has duas societates suis diuersis generationibus primitus digerere atque distinguere […]But it suited the purpose of God, by whose inspiration these histories were composed, to arrange and distinguish from the first these two societies in their several generations […]412 CE – 426 CE, Aurelius Augustinus Hipponensis, De civitate Dei 15.8
  2. to separate, divide or part
  3. to adorn or decorate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Discernere · Distinguere

Discernere (διακρίνειν) means to distinguish by discrimination and judgment; distinguere (διαστίξαι, or διατέγγειν), by signs and marks. (vi. 103.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.distinguōdistinguēbamdistinguamdistīnxīdistīnxeramdistīnxerō
2nd sg.distinguisdistinguēbāsdistinguēsdistīnxistīdistīnxerāsdistīnxeris
3rd sg.distinguitdistinguēbatdistinguetdistīnxitdistīnxeratdistīnxerit
1st pl.distinguimusdistinguēbāmusdistinguēmusdistīnximusdistīnxerāmusdistīnxerimus
2nd pl.distinguitisdistinguēbātisdistinguētisdistīnxistisdistīnxerātisdistīnxeritis
3rd pl.distinguuntdistinguēbantdistinguentdistīnxērunt
distīnxēre
distīnxerantdistīnxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.distinguamdistingueremdistīnxerimdistīnxissem
2nd sg.distinguāsdistinguerēsdistīnxerīsdistīnxissēs
3rd sg.distinguatdistingueretdistīnxeritdistīnxisset
1st pl.distinguāmusdistinguerēmusdistīnxerīmusdistīnxissēmus
2nd pl.distinguātisdistinguerētisdistīnxerītisdistīnxissētis
3rd pl.distinguantdistinguerentdistīnxerintdistīnxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.distinguordistinguēbardistinguar
2nd sg.distingueris
distinguere
distinguēbāris
distinguēbāre
distinguēris
distinguēre
3rd sg.distinguiturdistinguēbāturdistinguētur
1st pl.distinguimurdistinguēbāmurdistinguēmur
2nd pl.distinguiminīdistinguēbāminīdistinguēminī
3rd pl.distinguunturdistinguēbanturdistinguentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.distinguardistinguerer
2nd sg.distinguāris
distinguāre
distinguerēris
distinguerēre
3rd sg.distinguāturdistinguerētur
1st pl.distinguāmurdistinguerēmur
2nd pl.distinguāminīdistinguerēminī
3rd pl.distinguanturdistinguerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.distinguedistinguere
pres. 2nd pl.distinguitedistinguiminī
fut. 2nd sg.distinguitōdistinguitor
fut. 3rd sg.distinguitōdistinguitor
fut. 2nd pl.distinguitōte—
fut. 3rd pl.distinguuntōdistinguuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedistingueredistinguī
perfect infinitivedistīnxissedistīnctum esse
future infinitivedistīnctūrum essedistīnctum īrī
present participledistinguēns—
perfect participle—distīnctus
future participledistīnctūrus
distīnctūra, distīnctūrā, distīnctūrae, distīnctūram, distīnctūrārum, distīnctūrās, distīnctūre, distīnctūrī, distīnctūrīs, distīnctūrō, distīnctūrōrum, distīnctūrōs, distīnctūrum
distinguendus
distinguenda, distinguendā, distinguendae, distinguendam, distinguendārum, distinguendās, distinguende, distinguendīs, distinguendōrum, distinguendōs
gerunddistinguendī, distinguendō, distinguendumsupinedistīnctum, distīnctū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

caelum astris distinctum et ornatum
the star-lit sky; the firmament.
librum annotare, interpolare, distinguere
to furnish a book with notes, additional extracts, marks of punctuation.

di-stinguo, nxi, nctum, 3, v. a. root in Sanscr. tegami, to be sharp; Gr. στίζω, στίγμα; Lat. stimulus stilus, in-stigare, etc.. —Prop., to separate by points; hence, in gen.,
I. To separate, divide, part.
A. Lit. (very rare, and almost exclusively poet.): onus inclusum numero eodem, Ov. M. 1, 47: crinem docta manu, i. e. to arrange, Sen. Troad. 884; cf. meton.: caput acu, Claud. Nupt. Hon. 284.—Of countries: qui locus Bithyniam et Galatis, Amm. 25, 10.—Far more freq. and class. (not in Caes.),
B. Trop., to distinguish, discriminate, = discernere.
1. In gen.: ea (crimina) distinguere ac separare, Cic. Verr. 2, 4, 41; cf. with dividere, id. Pis. 28, 69: servos numero, id. Caecin. 20; so, cadentes guttas intervallis, id. de Or. 3, 48, 186: oratorum genera aetatibus, id. Brut. 19: status familiarum agnationibus, id. Leg. 1, 7 fin.: qua via ambigua distinguantur, ostendit, id. Fin. 1, 7; id. Brut. 41, 152; id. Or. 4, 16; cf. secernenda, id. Top. 7, 31: genera causarum, Quint. 4, 2, 68 et saep.: fortes ignavosque, Tac. H. 3, 27: veri similia ab incredibilibus dijudicare et distinguere, Cic. Part. 40; cf.: vera somnia a falsis, id. Div. 2, 61: Vargulam a Crasso, id. de Or. 2, 60, 244: artificem ab inscio, id. Ac. 2, 7, 22: voluntatem a facto, Liv. 45, 24: thesin a causa, Quint. 3, 5, 11 et saep.: vero falsum, Hor. Ep. 1, 10, 29: simiarum genera caudis inter se, Plin. 8, 54, 80.—Pass. impers.: quid inter naturam et rationem intersit, non distinguitur, Cic. N. D. 3, 10, 26; cf.: malus arborem significet an hominem non bonum, apice distinguitur, Quint. 1, 7, 2: nuntiatum Claudio perisse Messalinam, non distincto sua an aliena manu, Tac. A. 11, 38.—
2. In partic.
(a). In rhet. and gram., to mark the pauses in discourse, to punctuate: puer ut sciat, quo loco versum distinguere debeat, Quint. 1, 8, 1; cf.: eam (orationem) distinguent atque concident, id. 11, 2, 27; and: incidit has (sc. voces) et distinxit in partes, Cic. Rep. 3, 2 Mos.: distinctio est silentii nota, etc., Diom. p. 432 P.—
(b). To end, terminate: contationem, App. M. 2, p. 127 fin.
II. To set off, decorate, adorn (most freq. in the P. a.).
A. Lit.: racemos purpureo colore, Hor. C. 2, 5, 11; so, poma vario colore, Ov. Nux, 31: aurum gemmarum nitor, Sen. Med. 573; cf. Plin. 37, 10, 62, § 171.—
B. Trop.: orationem variare et distinguere quasi quibusdam verborum sententiarumque insignibus, Cic. de Or. 2, 9, 36; so of discourse, id. Inv. 2, 15, 49 (with illustrare); id. de Or. 2, 13; Liv. 9, 17: voluptatem (with variare), Cic. Fin. 1, 11, 38; cf.: coenam comoedis, Plin. Ep. 3, 1, 9.—Hence, distinctus, a, um, P. a.
A. (Acc. to I.) Separated, separate, distinct: urbs delubris distincta spatiisque communibus, Cic. Rep. 1, 26: Romana acies distinctior, ex pluribus partibus constans, Liv. 9, 19: Hesiodus circa CXX. annos distinctus ab Homeri aetate, Vell. 1, 7: concentus ex distinctis sonis, Cic. Rep. 2, 42; cf. id. ib. 6, 18: distinctos dignitatis gradus non habebat (civitas), id. ib. 1, 27 fin.—
2. Of discourse, properly divided: oratio, Quint. 11, 3, 35. —
B. (Acc. to II.) Decorated, adorned: pocula gemmis distincta, Cic. Verr. 2, 4, 27: distinctum et ornatum caelum astris, id. N. D. 2, 37 fin.: lyra gemmis et dentibus Indis, Ov. M. 11, 167: herbae innumeris floribus, id. ib. 5, 266: retia maculis, id. H. 5, 19.—
2. Trop.: oratio et ornata et artificio quodam et expolitione distincta, id. de Or. 1, 12; so of discourse, Quint. 5, 14, 33; and transf., of the speaker himself: utroque genere creber et distinctus Cato, Cic. Brut. 17 fin.; cf. in comp., Tac. Or. 18.—Adv.: distincte.
1. (Acc. to I.) Distinctly, clearly: articulatim distincteque dicere, Cic. Leg. 1, 13, 36; id. Or. 28 fin.: scribere, id. Tusc. 2, 3, 7: designare, Plin. Pan. 88, 6.—In the comp.: enuntiare, id. Ep. 7, 13.— Sup.: distinctissime persuadere, Cassiod. Complex ad Ephes. 3.—
2. (Acc. to II.) Elegantly, handsomely: qui distincte, qui explicate, qui abundanter, qui illuminate et rebus et verbis dicunt, Cic. de Or. 3, 14, 53; cf. id. Off. 1, 1, 2: distinctius, Plin. Ep. 3, 1, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindistinguō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *stengʷ- Proto-Indo-European *sténgʷeti Proto-Italic *stengʷō Latin stinguō Latin distinguō From dis- + stinguō.

Descendants
  • Catalandistingir
  • Englishdistinguish
  • Frenchdistinguer
  • Italiandistinguere
  • Occitandistinguir
  • Portuguesedistinguir
  • Romaniandestinge
  • Romaniandistinge
  • Spanishdistinguir
  • Dalmatiandistenguar

In English words that came into English from distinguō

  • distinctdistinctus
  • distinguishdistinguō
  • distinctiondistinctio
  • distinctivedistinctus
  • distinguodistinguō

Quick answers

What does distinguō mean in Latin?
distinguō, a verb, means “to distinguish; to separate, divide or part; to adorn or decorate”.
What are the principal parts of distinguō?
distinguō, distinguere, distīnxī, distīnctum (third conjugation).
How do you pronounce distinguō?
In classical Latin, [dɪsˈtɪŋ.ɡʷoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈtiŋ.ɡʷo].
Where does distinguō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin distinguō.
Which English words come from distinguō?
English words that go back to Latin distinguō include distinguish, distinguo, distinct, distinction and distinctive.