LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation, no passive

dissuādeō

dissuādeō (present infinitive dissuādēre, perfect active dissuāsī, supine dissuāsum)
Classical[dɪsˈsʷaː.de.oː]Ecclesiastical[disˈsʷaː.de.o]

Meaning

  1. to urge differently, advise against, dissuade, oppose by argument, resist

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dissuādeōdissuādēbamdissuādēbōdissuāsīdissuāseramdissuāserō
2nd sg.dissuādēsdissuādēbāsdissuādēbisdissuāsistīdissuāserāsdissuāseris
3rd sg.dissuādetdissuādēbatdissuādēbitdissuāsitdissuāseratdissuāserit
1st pl.dissuādēmusdissuādēbāmusdissuādēbimusdissuāsimusdissuāserāmusdissuāserimus
2nd pl.dissuādētisdissuādēbātisdissuādēbitisdissuāsistisdissuāserātisdissuāseritis
3rd pl.dissuādentdissuādēbantdissuādēbuntdissuāsērunt
dissuāsēre
dissuāserantdissuāserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dissuādeamdissuādēremdissuāserimdissuāsissem
2nd sg.dissuādeāsdissuādērēsdissuāserīsdissuāsissēs
3rd sg.dissuādeatdissuādēretdissuāseritdissuāsisset
1st pl.dissuādeāmusdissuādērēmusdissuāserīmusdissuāsissēmus
2nd pl.dissuādeātisdissuādērētisdissuāserītisdissuāsissētis
3rd pl.dissuādeantdissuādērentdissuāserintdissuāsissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dissuādē—
pres. 2nd pl.dissuādēte—
fut. 2nd sg.dissuādētō—
fut. 3rd sg.dissuādētō—
fut. 2nd pl.dissuādētōte—
fut. 3rd pl.dissuādentō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedissuādēre—
perfect infinitivedissuāsisse—
future infinitivedissuāsūrum esse—
present participledissuādēns—
future participledissuāsūrus
dissuāsūra, dissuāsūrā, dissuāsūrae, dissuāsūram, dissuāsūrārum, dissuāsūrās, dissuāsūre, dissuāsūrī, dissuāsūrīs, dissuāsūrō, dissuāsūrōrum, dissuāsūrōs, dissuāsūrum
—
gerunddissuādendī, dissuādendō, dissuādendumsupinedissuāsum, dissuāsū

dis-suādĕo, si, sum, 2, v. a.—A pub. law t. t.,
I. to advise against, dissuade, oppose by argument, resist a proposition.
I. Prop. (class.).
(a). With acc.: quis enim umquam tam secunda contione legem agrariam suasit, quam ego dissuasi? Cic. Agr. 2, 37, 101; so, legem, Vell. 2, 32: pacem, Liv. 30, 37: poenam suam, Tac. A. 13, 26 et saep.—
(b). With acc. and inf.: qui non modo non censuerit captivos remittendos, verum etiam dissuaserit, Cic. Off. 3, 27, 101.—
(g). With de: cum praesertim (senatum) de captivis dissuasurus esset, Cic. Off. 3, 30, 110.—
(d). With ne: dissuasuri, ne hanc legem accipiatis, C. Gracch. ap. Gell. 11, 10, 4; Gell. 7, 2, 10.—(ε) With inf.: societatem cum rege Pyrrho inire dissuasit, Suet. Tib. 2.—(ζ) Absol.: (C. Papirius) cum ferret legem de tribunis plebis reficiendis, dissuasimus nos, Cic. Lael. 25, 96; * Caes. B. G. 7, 15 fin.; Vell. 2, 31 fin.; Quint. 2, 4, 33 al.—
II. Transf. beyond the public sphere: quod dissuadetur placet, Plaut. Trin. 3, 2, 44; cf. id. Cist. 2, 1, 10: certum studiorum facere delectum nemo dissuaserit, Quint. 2, 8, 7; so with acc. and inf., id. 4, 2, 121; and absol., Plaut. As. 5, 2, 81; Suet. Aug. 8; Ov. M. 1, 619; 2, 53.

Origins

From dis- + suādeō (“recommend, advise, urge”).

Descendants
  • Catalandissuadir
  • Englishdissuade
  • Frenchdissuader
  • Italiandissuadere
  • Portuguesedissuadir
  • Spanishdisuadir

In English words that came into English from dissuādeō

  • dissuadedissuādeō

Quick answers

What does dissuādeō mean in Latin?
dissuādeō, a verb, means “to urge differently, advise against, dissuade, oppose by argument, resist”.
What are the principal parts of dissuādeō?
dissuādeō, dissuādēre, dissuāsī, dissuāsum (second conjugation, no passive).
How do you pronounce dissuādeō?
In classical Latin, [dɪsˈsʷaː.de.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈsʷaː.de.o].