LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

dissipō

dissipō (present infinitive dissipāre, perfect active dissipāvī, supine dissipātum)
Classical[ˈdɪs.sɪ.poː]Ecclesiastical[ˈdis.si.po]

Meaning

  1. to scatter, disperse, spread abroad
  2. to dissipate or squander
  3. to demolish, overthrow, destroy, ruin
    hominēs pestilentēs dissipant cīvitātem sapientēs āvertunt furōremCorrupt men bring a city to ruin: but wise men turn away wrath. (trans. Douay-Rheims Bible)c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.29.8
    Hunc unum super omnes gentes, et omnia regna principem constituit, qui evellat, destruat, "dissipet", disperdat, plantet, et aedificet.Pius V, Regnans in Excelsis

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dissipōdissipābamdissipābōdissipāvīdissipāveramdissipāverō
dissipārō
2nd sg.dissipāsdissipābāsdissipābisdissipāvistī
dissipāstī
dissipāverās
dissipārās
dissipāveris
3rd sg.dissipatdissipābatdissipābitdissipāvitdissipāverat
dissipārat
dissipāverit
dissipārit
1st pl.dissipāmusdissipābāmusdissipābimusdissipāvimusdissipāverāmusdissipāverimus
dissipārimus
2nd pl.dissipātisdissipābātisdissipābitisdissipāvistis
dissipāstis
dissipāverātis
dissipārātis
dissipāveritis
dissipāritis
3rd pl.dissipantdissipābantdissipābuntdissipāvērunt
dissipāvēre, dissipārunt
dissipāverant
dissipārant
dissipāverint
dissipārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dissipemdissipāremdissipāverim
dissipārim
dissipāvissem
dissipāssem
2nd sg.dissipēsdissipārēsdissipāverīsdissipāvissēs
dissipāssēs
3rd sg.dissipetdissipāretdissipāverit
dissipārit
dissipāvisset
dissipāsset
1st pl.dissipēmusdissipārēmusdissipāverīmus
dissipārīmus
dissipāvissēmus
dissipāssēmus
2nd pl.dissipētisdissipārētisdissipāverītis
dissipārītis
dissipāvissētis
dissipāssētis
3rd pl.dissipentdissipārentdissipāverint
dissipārint
dissipāvissent
dissipāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dissipordissipābardissipābor
2nd sg.dissipāris
dissipāre
dissipābāris
dissipābāre
dissipāberis
dissipābere
3rd sg.dissipāturdissipābāturdissipābitur
1st pl.dissipāmurdissipābāmurdissipābimur
2nd pl.dissipāminīdissipābāminīdissipābiminī
3rd pl.dissipanturdissipābanturdissipābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dissiperdissipārer
2nd sg.dissipēris
dissipēre
dissipārēris
dissipārēre
3rd sg.dissipēturdissipārētur
1st pl.dissipēmurdissipārēmur
2nd pl.dissipēminīdissipārēminī
3rd pl.dissipenturdissipārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dissipādissipāre
pres. 2nd pl.dissipātedissipāminī
fut. 2nd sg.dissipātōdissipātor
fut. 3rd sg.dissipātōdissipātor
fut. 2nd pl.dissipātōte—
fut. 3rd pl.dissipantōdissipantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedissipāredissipārī
perfect infinitivedissipāvisse
dissipāsse
dissipātum esse
future infinitivedissipātūrum essedissipātum īrī
present participledissipāns—
perfect participle—dissipātus
dissipāta, dissipātā, dissipātae, dissipātam, dissipātārum, dissipātās, dissipātī, dissipātōrum, dissipātōs
future participledissipātūrus
dissipātūra, dissipātūrā, dissipātūrae, dissipātūram, dissipātūrārum, dissipātūrās, dissipātūre, dissipātūrī, dissipātūrīs, dissipātūrō, dissipātūrōrum, dissipātūrōs, dissipātūrum
dissipandus
dissipanda, dissipandā, dissipandae, dissipandam, dissipandārum, dissipandās, dissipande, dissipandīs, dissipandōrum, dissipandōs
gerunddissipandī, dissipandō, dissipandumsupinedissipātum, dissipātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

famam dissipare
to spread a rumour.
diffusum, dissipatum esse
to have no coherence, connection.
dissipare rem familiarem (suam)
to squander all one's property.
ex (in) fuga dissipati or dispersi (B. G. 2. 24)
soldiers routed and dispersed.
dissipatos homines in (ad) societatem vitae convocare (Tusc. 1. 25. 62)
to unite isolated individuals into a society.

dis-sĭpo, or, acc. to many MSS., dis-sŭpo, āvi, ātum (
I. part. perf. in the tmesis: disque supatis, Lucr. 1, 651), 1, v. a. SUPO = jacio, v. the art. † supat; hence, i. q. disicio, to spread abroad, scatter, disperse (very freq. and class., esp. in Cic.).
I. Lit.
A. In gen.: claras scintillas dissupat ignis, Lucr. 6, 163; cf. id. 6, 181: ignis totis se passim dissipavit castris, Liv. 30, 5: (Medea dicitur) in fuga fratris sui membra in iis locis, qua se parens persequeretur, dissipavisse, Cic. de Imp. Pomp. 9, 22; cf.: ossa Quirini, Hor. Epod. 16, 14: qui dissipatos homines congregavit et ad societatem vitae convocavit, Cic. Tusc. 1, 25, 62; cf.: dispersi ac dissipati discedunt, Caes. B. G. 5, 58, 3; 2, 24, 4; id. B. C. 1, 55, 1 et saep.: dissupat in corpus sese cibus omne animantum, Lucr. 1, 350; cf.: piceum venenum per ossa, Ov. M. 2, 801; Cic. Div. 1, 34 fin.—Mid.: hostes dispersi dissipantur in finitimas civitates, Hirt. B. G. 8, 5 fin. Herz.; cf. Liv. 2, 28.—
B. In partic.
1. Milit. t. t., to disperse, rout, scatter, put to flight: phalangem (for which, shortly after, disjecerunt), Liv. 44, 41: ordines pugnantium, id. 6, 12 fin.; Front. Strat. 2, 2, 11: aciem, id. ib. 2, 1, 14: hostes, Cic. Fam. 2, 10, 3: classem, Lentul. ap. Cic. Fam. 12, 14: in fugam, Liv. 8, 39, 8; cf Flor. 4, 11, 6: omnes copias, id. 3, 5, 11: praesidia, id. 4, 9, 4 et saep.—Hence poet.: aper dissipat canes, Ov. F. 2, 231; id. M. 8, 343.—
b. Transf., of abstract subjects: dissipata fuga, Liv. 28, 20; 38, 27; cf.: collectis ex dissipato cursu militibus, id. 2, 59; 9: respublica dispersa et dissipata, dissolved, id. 2, 28.—
2. Medic. t. t., like discutere, to disperse, dissipate, discuss morbid matter: humorem, Cels. 5, 28, 7: suppurationem, Scrib. Comp. 263.—
3. Pregn., to demolish, overthrow, destroy; to squander, dissipate: statuam deturbant, affligunt, comminuunt, dissipant, Cic. Pis. 38, 93; cf. turres, Vitr. 1, 5; Cic. Rep. 3, 33: ignis cuncta disturbat et dissipat, id. N. D. 2, 15, 41: alii animum statim dissipari alii diu permanere censent, id. Tusc. 1, 9, 18; cf. id. ib. 1, 11, 24: a majoribus possessiones relictas disperdere et dissipare, id. Agr. 1, 1, 2; cf.: rem familiarem, id. Fam. 4, 7, 5: patrimonium, Crassus in Cic. de Or. 2, 55: avitas opes per luxum, Tac. A. 13, 34: reliquias reip., Cic. Phil. 2, 3, 6: terram, Vulg. Ezech. 30, 12 et saep.
II. Trop.
A. In gen., to disperse, spread abroad, circulate, disseminate, scatter: omnia fere, quae sunt conclusa nunc artibus, dispersa et dissipata quondam fuerunt, Cic. de Or. 1, 42: facilius est enim apta dissolvere quam dissipata conectere, id. Or. 71, 235; so of discourse, unconnected, ill-arranged, id. ib. 65 fin.; 70, 233; and transf. to the speaker: (Curio) cum tardus in cogitando, tum in instruendo dissipatus fuit, id. Brut. 59 fin.: famam istam fascium dissipaverunt, they have spread abroad, published, id. Phil. 14, 6, 15; cf. Suet. Galb. 19; and with acc. and inf.: cum homines lauti et urbani sermones hujusmodi dissipassent, me magna pecunia a vera accusatione esse deductum, id. Verr. 2, 1, 6 fin.; id. Fl. 6, 14; Cael. ap. Cic. Fam. 8, 1 fin.; Suet. Vesp. 6: dissipatum passim bellum, Liv. 28, 3.—
B. In partic. (acc. to I. B. 3.): dissipat Evius curas edaces, drives away, Hor. C. 2, 11, 17: amplexus, disturbs, interrupts, Stat. S. 3, 2, 57.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindissipō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Latin supō Latin dissipō From dis- + supō.

Descendants
  • Catalandissipar
  • Englishdissipate
  • Frenchdissiper
  • Italiandissipare
  • Italiandiscipare
  • Italianscipare
  • Portuguesedissipar
  • Spanishdisipar
  • Dalmatiandissipur
  • Galiciandisipar

In English words that came into English from dissipō

  • dissipatedissipātus
  • dissipationdissipātiō
  • dissipabledissipābilis

Quick answers

What does dissipō mean in Latin?
dissipō, a verb, means “to scatter, disperse, spread abroad; to dissipate or squander; to demolish, overthrow, destroy, ruin”.
What are the principal parts of dissipō?
dissipō, dissipāre, dissipāvī, dissipātum (first conjugation).
How do you pronounce dissipō?
In classical Latin, [ˈdɪs.sɪ.poː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdis.si.po].
Where does dissipō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin dissipō.
Which English words come from dissipō?
English words that go back to Latin dissipō include dissipate, dissipation and dissipable.