verbfirst conjugation
dissipō
dissipō (present infinitive dissipāre, perfect active dissipāvī, supine dissipātum)
Classical[ˈdɪs.sɪ.poː]Ecclesiastical[ˈdis.si.po]
Meaning
- to scatter, disperse, spread abroad
- to dissipate or squander
- to demolish, overthrow, destroy, ruin
hominēs pestilentēs dissipant cīvitātem sapientēs āvertunt furōrem
Corrupt men bring a city to ruin: but wise men turn away wrath. (trans. Douay-Rheims Bible)c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.29.8Hunc unum super omnes gentes, et omnia regna principem constituit, qui evellat, destruat, "dissipet", disperdat, plantet, et aedificet.
Pius V, Regnans in Excelsis
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissipō | dissipābam | dissipābō | dissipāvī | dissipāveram | dissipāverō dissipārō |
| 2nd sg. | dissipās | dissipābās | dissipābis | dissipāvistī dissipāstī | dissipāverās dissipārās | dissipāveris |
| 3rd sg. | dissipat | dissipābat | dissipābit | dissipāvit | dissipāverat dissipārat | dissipāverit dissipārit |
| 1st pl. | dissipāmus | dissipābāmus | dissipābimus | dissipāvimus | dissipāverāmus | dissipāverimus dissipārimus |
| 2nd pl. | dissipātis | dissipābātis | dissipābitis | dissipāvistis dissipāstis | dissipāverātis dissipārātis | dissipāveritis dissipāritis |
| 3rd pl. | dissipant | dissipābant | dissipābunt | dissipāvērunt dissipāvēre, dissipārunt | dissipāverant dissipārant | dissipāverint dissipārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissipem | dissipārem | dissipāverim dissipārim | dissipāvissem dissipāssem |
| 2nd sg. | dissipēs | dissipārēs | dissipāverīs | dissipāvissēs dissipāssēs |
| 3rd sg. | dissipet | dissipāret | dissipāverit dissipārit | dissipāvisset dissipāsset |
| 1st pl. | dissipēmus | dissipārēmus | dissipāverīmus dissipārīmus | dissipāvissēmus dissipāssēmus |
| 2nd pl. | dissipētis | dissipārētis | dissipāverītis dissipārītis | dissipāvissētis dissipāssētis |
| 3rd pl. | dissipent | dissipārent | dissipāverint dissipārint | dissipāvissent dissipāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissipor | dissipābar | dissipābor |
| 2nd sg. | dissipāris dissipāre | dissipābāris dissipābāre | dissipāberis dissipābere |
| 3rd sg. | dissipātur | dissipābātur | dissipābitur |
| 1st pl. | dissipāmur | dissipābāmur | dissipābimur |
| 2nd pl. | dissipāminī | dissipābāminī | dissipābiminī |
| 3rd pl. | dissipantur | dissipābantur | dissipābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dissiper | dissipārer |
| 2nd sg. | dissipēris dissipēre | dissipārēris dissipārēre |
| 3rd sg. | dissipētur | dissipārētur |
| 1st pl. | dissipēmur | dissipārēmur |
| 2nd pl. | dissipēminī | dissipārēminī |
| 3rd pl. | dissipentur | dissipārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dissipā | dissipāre |
| pres. 2nd pl. | dissipāte | dissipāminī |
| fut. 2nd sg. | dissipātō | dissipātor |
| fut. 3rd sg. | dissipātō | dissipātor |
| fut. 2nd pl. | dissipātōte | — |
| fut. 3rd pl. | dissipantō | dissipantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dissipāre | dissipārī |
| perfect infinitive | dissipāvisse dissipāsse | dissipātum esse |
| future infinitive | dissipātūrum esse | dissipātum īrī |
| present participle | dissipāns | — |
| perfect participle | — | dissipātus dissipāta, dissipātā, dissipātae, dissipātam, dissipātārum, dissipātās, dissipātī, dissipātōrum, dissipātōs |
| future participle | dissipātūrus dissipātūra, dissipātūrā, dissipātūrae, dissipātūram, dissipātūrārum, dissipātūrās, dissipātūre, dissipātūrī, dissipātūrīs, dissipātūrō, dissipātūrōrum, dissipātūrōs, dissipātūrum | dissipandus dissipanda, dissipandā, dissipandae, dissipandam, dissipandārum, dissipandās, dissipande, dissipandīs, dissipandōrum, dissipandōs |
gerunddissipandī, dissipandō, dissipandumsupinedissipātum, dissipātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- famam dissipare
- to spread a rumour.
- diffusum, dissipatum esse
- to have no coherence, connection.
- dissipare rem familiarem (suam)
- to squander all one's property.
- ex (in) fuga dissipati or dispersi (B. G. 2. 24)
- soldiers routed and dispersed.
- dissipatos homines in (ad) societatem vitae convocare (Tusc. 1. 25. 62)
- to unite isolated individuals into a society.
dis-sĭpo, or, acc. to many MSS., dis-sŭpo, āvi, ātum (
I. part. perf. in the tmesis:
disque supatis, Lucr. 1, 651), 1, v. a. SUPO = jacio, v. the art. † supat; hence, i. q. disicio, to spread abroad, scatter, disperse (very freq. and class., esp. in Cic.). I. Lit.
A. In gen.:
claras scintillas dissupat ignis, Lucr. 6, 163; cf. id. 6, 181: ignis totis se passim dissipavit castris, Liv. 30, 5: (Medea dicitur) in fuga fratris sui membra in iis locis, qua se parens persequeretur, dissipavisse, Cic. de Imp. Pomp. 9, 22; cf.: ossa Quirini, Hor. Epod. 16, 14: qui dissipatos homines congregavit et ad societatem vitae convocavit, Cic. Tusc. 1, 25, 62; cf.: dispersi ac dissipati discedunt, Caes. B. G. 5, 58, 3; 2, 24, 4; id. B. C. 1, 55, 1 et saep.: dissupat in corpus sese cibus omne animantum, Lucr. 1, 350; cf.: piceum venenum per ossa, Ov. M. 2, 801; Cic. Div. 1, 34 fin.—Mid.: hostes dispersi dissipantur in finitimas civitates, Hirt. B. G. 8, 5 fin. Herz.; cf. Liv. 2, 28.—B. In partic.
1. Milit. t. t., to disperse, rout, scatter, put to flight:
phalangem (for which, shortly after, disjecerunt), Liv. 44, 41: ordines pugnantium, id. 6, 12 fin.; Front. Strat. 2, 2, 11: aciem, id. ib. 2, 1, 14: hostes, Cic. Fam. 2, 10, 3: classem, Lentul. ap. Cic. Fam. 12, 14: in fugam, Liv. 8, 39, 8; cf Flor. 4, 11, 6: omnes copias, id. 3, 5, 11: praesidia, id. 4, 9, 4 et saep.—Hence poet.: aper dissipat canes, Ov. F. 2, 231; id. M. 8, 343.—b. Transf., of abstract subjects:
dissipata fuga, Liv. 28, 20; 38, 27; cf.: collectis ex dissipato cursu militibus, id. 2, 59; 9: respublica dispersa et dissipata, dissolved, id. 2, 28.—2. Medic. t. t., like discutere, to disperse, dissipate, discuss morbid matter:
humorem, Cels. 5, 28, 7: suppurationem, Scrib. Comp. 263.—3. Pregn., to demolish, overthrow, destroy; to squander, dissipate:
statuam deturbant, affligunt, comminuunt, dissipant, Cic. Pis. 38, 93; cf. turres, Vitr. 1, 5; Cic. Rep. 3, 33: ignis cuncta disturbat et dissipat, id. N. D. 2, 15, 41: alii animum statim dissipari alii diu permanere censent, id. Tusc. 1, 9, 18; cf. id. ib. 1, 11, 24: a majoribus possessiones relictas disperdere et dissipare, id. Agr. 1, 1, 2; cf.: rem familiarem, id. Fam. 4, 7, 5: patrimonium, Crassus in Cic. de Or. 2, 55: avitas opes per luxum, Tac. A. 13, 34: reliquias reip., Cic. Phil. 2, 3, 6: terram, Vulg. Ezech. 30, 12 et saep.II. Trop.
A. In gen., to disperse, spread abroad, circulate, disseminate, scatter:
omnia fere, quae sunt conclusa nunc artibus, dispersa et dissipata quondam fuerunt, Cic. de Or. 1, 42: facilius est enim apta dissolvere quam dissipata conectere, id. Or. 71, 235; so of discourse, unconnected, ill-arranged, id. ib. 65 fin.; 70, 233; and transf. to the speaker: (Curio) cum tardus in cogitando, tum in instruendo dissipatus fuit, id. Brut. 59 fin.: famam istam fascium dissipaverunt, they have spread abroad, published, id. Phil. 14, 6, 15; cf. Suet. Galb. 19; and with acc. and inf.: cum homines lauti et urbani sermones hujusmodi dissipassent, me magna pecunia a vera accusatione esse deductum, id. Verr. 2, 1, 6 fin.; id. Fl. 6, 14; Cael. ap. Cic. Fam. 8, 1 fin.; Suet. Vesp. 6: dissipatum passim bellum, Liv. 28, 3.—B. In partic. (acc. to I. B. 3.):
dissipat Evius curas edaces, drives away, Hor. C. 2, 11, 17: amplexus, disturbs, interrupts, Stat. S. 3, 2, 57.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dissipō or dissupō āvī, ātus, āre
dis + * supo, throw, to spread abroad, scatter, disperse : ignis se dissipavit, L.: fratris membra: dissipatos homines congregare: venenum per ossa, O.: in mille curias dissipata res p., L.— To disperse, rout, scatter, put to flight : ordines pugnantium, L.: in fugam dissipari, L.: obliquo latrantīs ictu, O.— In P. perf., disordered, scattered : dissipata fuga, L.: cursus, L. — To demolish, overthrow, destroy, squander, dissipate : statuam: ignis cuncta dissipat: a maioribus possessiones relictas: rem familiarem.—Fig., to disperse, spread abroad, circulate, disseminate, scatter : famam: sermones huiusmodi, me esse deductum, etc.: dissipatum passim bellum, L.— To drive away : Curas, H.
Origins
- Proto-Indo-European*dwóh₁
- Latindissipō
Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Latin supō Latin dissipō From dis- + supō.
Descendants
- Catalandissipar
- Englishdissipate
- Frenchdissiper
- Italiandissipare
- Italiandiscipare
- Italianscipare
- Portuguesedissipar
- Spanishdisipar
- Dalmatiandissipur
- Galiciandisipar
In English words that came into English from dissipō
- dissipatedissipātus
- dissipationdissipātiō
- dissipabledissipābilis