noun · femininethird declension
dissipātiō
dissipātiō f (genitive dissipātiōnis)
Meaning
- scattering, dispersal
nec vero ulla res magis labefactatam diu et Carthaginem et Corinthum pervertit aliquando quam hic error ac dissipatio civium
1928 translation by Clinton W. Keyes In fact, no other influence did more to bring about the final overthrow of Carthage and Corinth, though they had long been tottering, than this scattering and dispersion of their citizens54 BCE – 51 BCE, Cicero, De re publica 2.4 - destruction, annihilation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dissipātiō | dissipātiōnēs |
| genitive | dissipātiōnis | dissipātiōnum |
| dative | dissipātiōnī | dissipātiōnibus |
| accusative | dissipātiōnem | dissipātiōnēs |
| ablative | dissipātiōne | dissipātiōnibus |
| vocative | dissipātiō | dissipātiōnēs |
dissĭpātĭo, ōnis, f. id.,
I. a scattering, dispersing (a Ciceronian word). *
I. In gen.:
hic error ac dissipatio civium, Cic. Rep. 2, 4, 7.—II. Pregn., destruction, annihilation:
interitus et dissipatio corporum, Cic. N. D. 1, 25, 71: praedae, i. e. plundering, id. Phil. 13, 5, 10; Vulg. Isa. 24, 3 al.—As a rhet. flgure, Cic. de Or. 3, 54, 207 (so ap. Quint. 9, 1, 35): ita contra illa dispersa sunt, quae a Cicerone dissupata dici puto, Quint. 9, 3, 39.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dissipātiō ōnis, f
dissipo, a scattering, dispersing : civium: praedae, i. e. plundering.—Destruction, annihilation : corporum. — In rhet., the use of contrasted adverbs of place in parallel clauses .
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin dissipātiō From dissipō + -tiō.
Descendants
- Italiandissipazione
- Spanishdisipación
- Russianдиссипация
In English words that came into English from dissipātiō
- dissipationdissipātiō