LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

dissentiō

dissentiō (present infinitive dissentīre, perfect active dissēnsī, supine dissēnsum)
Classical[dɪsˈsɛn.ti.oː]Ecclesiastical[disˈsɛn.t͡si.o]

Meaning

  1. to dissent, disagree or differ
    dissēnsēre deaeThe goddesses disagreed.8 CE, Ovidius, Fasti 5.9

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dissentiōdissentiēbamdissentiamdissēnsīdissēnseramdissēnserō
2nd sg.dissentīsdissentiēbāsdissentiēsdissēnsistīdissēnserāsdissēnseris
3rd sg.dissentitdissentiēbatdissentietdissēnsitdissēnseratdissēnserit
1st pl.dissentīmusdissentiēbāmusdissentiēmusdissēnsimusdissēnserāmusdissēnserimus
2nd pl.dissentītisdissentiēbātisdissentiētisdissēnsistisdissēnserātisdissēnseritis
3rd pl.dissentiuntdissentiēbantdissentientdissēnsērunt
dissēnsēre
dissēnserantdissēnserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dissentiamdissentīremdissēnserimdissēnsissem
2nd sg.dissentiāsdissentīrēsdissēnserīsdissēnsissēs
3rd sg.dissentiatdissentīretdissēnseritdissēnsisset
1st pl.dissentiāmusdissentīrēmusdissēnserīmusdissēnsissēmus
2nd pl.dissentiātisdissentīrētisdissēnserītisdissēnsissētis
3rd pl.dissentiantdissentīrentdissēnserintdissēnsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dissentiordissentiēbardissentiar
2nd sg.dissentīris
dissentīre
dissentiēbāris
dissentiēbāre
dissentiēris
dissentiēre
3rd sg.dissentīturdissentiēbāturdissentiētur
1st pl.dissentīmurdissentiēbāmurdissentiēmur
2nd pl.dissentīminīdissentiēbāminīdissentiēminī
3rd pl.dissentiunturdissentiēbanturdissentientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dissentiardissentīrer
2nd sg.dissentiāris
dissentiāre
dissentīrēris
dissentīrēre
3rd sg.dissentiāturdissentīrētur
1st pl.dissentiāmurdissentīrēmur
2nd pl.dissentiāminīdissentīrēminī
3rd pl.dissentianturdissentīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dissentīdissentīre
pres. 2nd pl.dissentītedissentīminī
fut. 2nd sg.dissentītōdissentītor
fut. 3rd sg.dissentītōdissentītor
fut. 2nd pl.dissentītōte—
fut. 3rd pl.dissentiuntōdissentiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedissentīredissentīrī
perfect infinitivedissēnsissedissēnsum esse
future infinitivedissēnsūrum essedissēnsum īrī
present participledissentiēns—
perfect participle—dissēnsus
future participledissēnsūrus
dissēnsūra, dissēnsūrā, dissēnsūrae, dissēnsūram, dissēnsūrārum, dissēnsūrās, dissēnsūre, dissēnsūrī, dissēnsūrīs, dissēnsūrō, dissēnsūrōrum, dissēnsūrōs, dissēnsūrum
dissentiendus
dissentiundus, dissentienda, dissentiendā, dissentiendae, dissentiendam, dissentiendārum, dissentiendās, dissentiende, dissentiendīs, dissentiendōrum, dissentiendōs
gerunddissentiendī, dissentiendō, dissentiendumsupinedissēnsum, dissēnsū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

ab aliquo in re publica dissentire
to hold different views in politics.
dissentire, dissidere ab or cum aliquo
to disagree with a person.

dis-sentĭo, si, sum, 4, v. n. (opp. consentio),
I. to differ in sentiment, to dissent, disagree (freq. and class.).—Constr. usually ab aliquo; less freq. inter se, cum aliquo, the dat. or absol: soles nonnumquam hac de re a me in disputationibus nostris dissentire, Cic. de Or. 1, 2, 5; id. Fin. 2, 25, 80; id. Or. 63, 214; Quint. 7, 3, 8 et saep.; cf. also of actual enmity, Caes. B. C. 1, 20, 4; id. B. G. 7, 29, 6: (Galli) tantum a ceterarum gentium more ac natura dissentiunt, differ, Cic. Font. 9 fin.; so, ab relicuorum malis moribus, Sall. C. 3 fin.: ab hoc publico more, Quint. 1, 2, 2: a computatione, id. 1, 10, 35: illi inter se dissentiunt, Cic. Fin. 2, 6, 19: sibi ipsum dissentire, Auct. Her. 2, 26, 42: ilico dissentiamus cum Epicuro, ubi dicit, Sen. Ep. 18 fin.; Cic. Harusp. Resp. 25, 54; cf. also, secum, Quint. 3, 11, 18: dissentire condicionibus foedis, Hor. C. 3, 5, 14: qui ad voluptatem omnia referunt, longe dissentiunt, Cic. Lael. 9, 23; so absol., id. N. D. 1, 2 fin.; id. Fin. 5, 11, 33; Quint. 3, 3, 13; Hor. Ep. 2, 2, 61; Ov. F. 5, 9 al.; so also of positive enmity, Cic. Phil. 12, 11, 27; Caes. B. G. 5, 29 fin.; Auct. B. Hisp. 37: quia nescio quid in philosophia dissentiret, Cic. N. D. 1, 33 fin.; cf.: nisi quid tu dissentis, Hor. S. 2, 1, 79.—
II. Transf., of inanimate or abstract subjects, to be unlike or dissimilar, to differ: affectio inconstans et a se ipsa dissentiens, Cic. Tusc. 4, 13, 29; so. quid ipsum a se, id. Fin. 5, 27: responsum ab interrogatione, Quint. 1, 5, 6: gestus ac vultus ab oratione, id. 11, 3, 67: verba ab animo, id. 12, 1, 29; Plin. 31, 7, 42, § 90 et saep.: scriptoris voluntas cum scripto ipso, Auct. Her. 1, 11, 19: orationi vita, to be out of harmony with, inconsistent with, Sen. Ep. 20, 2: nec fallebat Antipatrum dissentire ab animis gratulantium vultus, Curt. 6, 1, 17.—
2. Absol.: observa numquid tua vestis domusque dissentiant, Sen. Ep. 20, 3; cf. Quint. 7, 3, 12.—*
B. To protest, object: nec dissentit eum mortis potitum, quem mens vivom se cernere credit, Lucr. 4, 766; cf. Munro ad loc.!*? Once in the dep. form: qui intellegunt, dissentiuntur, Cael. ap. Prisc. p. 801 P.

Origins

From dis- + sentiō.

Descendants
  • Catalandissentir
  • Englishdissent
  • Italiandissentire
  • Portuguesedissentir
  • Spanishdisentir
  • Galiciandisentir
  • Siciliandissèntiri

In English words that came into English from dissentiō

  • dissentdissentiō
  • dissensiondissensio
  • dissentientdissentiēns
  • dissentaneousdissentaneus

Quick answers

What does dissentiō mean in Latin?
dissentiō, a verb, means “to dissent, disagree or differ”.
What are the principal parts of dissentiō?
dissentiō, dissentīre, dissēnsī, dissēnsum (fourth conjugation).
How do you pronounce dissentiō?
In classical Latin, [dɪsˈsɛn.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈsɛn.t͡si.o].
Which English words come from dissentiō?
English words that go back to Latin dissentiō include dissent, dissentient, dissension and dissentaneous.