LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no perfect or supine stems

disquīrō

disquīrō (present infinitive disquīrere)
Classical[dɪsˈkʷiː.roː]Ecclesiastical[disˈkʷiː.ro]

Meaning

  1. to investigate

Conjugation conjugation 3 perfect

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.disquīrōdisquīrēbamdisquīram———
2nd sg.disquīrisdisquīrēbāsdisquīrēs———
3rd sg.disquīritdisquīrēbatdisquīret———
1st pl.disquīrimusdisquīrēbāmusdisquīrēmus———
2nd pl.disquīritisdisquīrēbātisdisquīrētis———
3rd pl.disquīruntdisquīrēbantdisquīrent———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.disquīramdisquīrerem——
2nd sg.disquīrāsdisquīrerēs——
3rd sg.disquīratdisquīreret——
1st pl.disquīrāmusdisquīrerēmus——
2nd pl.disquīrātisdisquīrerētis——
3rd pl.disquīrantdisquīrerent——
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.disquīrordisquīrēbardisquīrar
2nd sg.disquīreris
disquīrere
disquīrēbāris
disquīrēbāre
disquīrēris
disquīrēre
3rd sg.disquīriturdisquīrēbāturdisquīrētur
1st pl.disquīrimurdisquīrēbāmurdisquīrēmur
2nd pl.disquīriminīdisquīrēbāminīdisquīrēminī
3rd pl.disquīrunturdisquīrēbanturdisquīrentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.disquīrardisquīrerer
2nd sg.disquīrāris
disquīrāre
disquīrerēris
disquīrerēre
3rd sg.disquīrāturdisquīrerētur
1st pl.disquīrāmurdisquīrerēmur
2nd pl.disquīrāminīdisquīrerēminī
3rd pl.disquīranturdisquīrerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.disquīredisquīrere
pres. 2nd pl.disquīritedisquīriminī
fut. 2nd sg.disquīritōdisquīritor
fut. 3rd sg.disquīritōdisquīritor
fut. 2nd pl.disquīritōte—
fut. 3rd pl.disquīruntōdisquīruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedisquīreredisquīrī
perfect infinitivedisquīrisse—
present participledisquīrēns—
future participle—disquīrendus
disquīrundus, disquīrenda, disquīrendā, disquīrendae, disquīrendam, disquīrendārum, disquīrendās, disquīrende, disquīrendīs, disquīrendōrum, disquīrendōs
gerunddisquīrendī, disquīrendō, disquīrendum

dis-quīro, ĕre, v. a. quaero,
I. to inquire diligently, to investigate, Hor. S. 2, 2, 7; Claud. Laud. Stil. 1, 239; Lamprid. Alex. Sev. 16, 2; Vulg. 2 Macc. 2, 31.

Origins

From dis- + quaerō.

In English words that came into English from disquīrō

  • disquisitiondisquīsītiō

Quick answers

What does disquīrō mean in Latin?
disquīrō, a verb, means “to investigate”.
What are the principal parts of disquīrō?
disquīrō, disquīrere (third conjugation, no perfect or supine stems).
How do you pronounce disquīrō?
In classical Latin, [dɪsˈkʷiː.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈkʷiː.ro].