noun · femininethird declension
disputātiō
disputātiō f (genitive disputātiōnis)
Classical[dɪs.pʊˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[dis.puˈtat.t͡si.o]
Meaning
- arguing, reasoning, discussing, debating
- argument, debate, dispute
- Medieval Latina disputation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | disputātiō | disputātiōnēs |
| genitive | disputātiōnis | disputātiōnum |
| dative | disputātiōnī | disputātiōnibus |
| accusative | disputātiōnem | disputātiōnēs |
| ablative | disputātiōne | disputātiōnibus |
| vocative | disputātiō | disputātiōnēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- disputatio, quaestio
- systematic, scientific discussion.
dispŭtātĭo, ōnis, f. id.. *
I. A computing, calculating, considering (cf.:
commentatio, dissertatio): venire in disputationem, Col. 5, 1 fin.—Far more freq., II. An arguing, reasoning, disputing; and concr., an argument, debate, dispute (cf.:
controversia, concertatio, altercatio, contentio, jurgium, rixa), Cic. Fam. 1, 9, 23; id. de Or. 1, 2, 5; id. Ac. 2, 36, 116; id. Lael. 1, 3; id. Rep. 1, 7 et saep.; Caes. B. G. 5, 30, 1; id. B. C. 1, 33, 3; Quint. 3, 6, 80; 7, 2, 14 et saep.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
disputātiō ōnis, f
disputo, an argument, discussion, debate, dispute : magis facilis quam necessaria: isti disputationi nihil est loci: in utramque partem, Cs.—Plur., C.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin disputātiō From disputō + -tiō.