LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

dispiciō

dispiciō (present infinitive dispicere, perfect active dispexī, supine dispectum)
Classical[dɪsˈpɪ.ki.oː]Ecclesiastical[disˈpiː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to look through or about
  2. to discern or perceive
  3. to discover
  4. to consider

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dispiciōdispiciēbamdispiciamdispexīdispexeramdispexerō
2nd sg.dispicisdispiciēbāsdispiciēsdispexistīdispexerāsdispexeris
3rd sg.dispicitdispiciēbatdispicietdispexitdispexeratdispexerit
1st pl.dispicimusdispiciēbāmusdispiciēmusdispeximusdispexerāmusdispexerimus
2nd pl.dispicitisdispiciēbātisdispiciētisdispexistisdispexerātisdispexeritis
3rd pl.dispiciuntdispiciēbantdispicientdispexērunt
dispexēre
dispexerantdispexerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dispiciamdispiceremdispexerimdispexissem
2nd sg.dispiciāsdispicerēsdispexerīsdispexissēs
3rd sg.dispiciatdispiceretdispexeritdispexisset
1st pl.dispiciāmusdispicerēmusdispexerīmusdispexissēmus
2nd pl.dispiciātisdispicerētisdispexerītisdispexissētis
3rd pl.dispiciantdispicerentdispexerintdispexissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dispiciordispiciēbardispiciar
2nd sg.dispiceris
dispicere
dispiciēbāris
dispiciēbāre
dispiciēris
dispiciēre
3rd sg.dispiciturdispiciēbāturdispiciētur
1st pl.dispicimurdispiciēbāmurdispiciēmur
2nd pl.dispiciminīdispiciēbāminīdispiciēminī
3rd pl.dispiciunturdispiciēbanturdispicientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dispiciardispicerer
2nd sg.dispiciāris
dispiciāre
dispicerēris
dispicerēre
3rd sg.dispiciāturdispicerētur
1st pl.dispiciāmurdispicerēmur
2nd pl.dispiciāminīdispicerēminī
3rd pl.dispicianturdispicerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dispicedispicere
pres. 2nd pl.dispicitedispiciminī
fut. 2nd sg.dispicitōdispicitor
fut. 3rd sg.dispicitōdispicitor
fut. 2nd pl.dispicitōte—
fut. 3rd pl.dispiciuntōdispiciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedispiceredispicī
perfect infinitivedispexissedispectum esse
future infinitivedispectūrum essedispectum īrī
present participledispiciēns—
perfect participle—dispectus
dispecta, dispectā, dispectae, dispectam, dispectārum, dispectās, dispecte, dispectī, dispectīs, dispectō, dispectōrum, dispectōs
future participledispectūrus
dispectūra, dispectūrā, dispectūrae, dispectūram, dispectūrārum, dispectūrās, dispectūre, dispectūrī, dispectūrīs, dispectūrō, dispectūrōrum, dispectūrōs, dispectūrum
dispiciendus
dispiciundus, dispicienda, dispiciendā, dispiciendae, dispiciendam, dispiciendārum, dispiciendās, dispiciende, dispiciendīs, dispiciendōrum, dispiciendōs
gerunddispiciendī, dispiciendō, dispiciendumsupinedispectum, dispectū

di-spĭcĭo, spexi, spectum, 3, v. n. and a.
I. , to see through all parts (cf. Lachm. ad Lucr. vol. 2, p. 236 and 237), to see with an effort, to open wide the eyes in order to see, to look through, to see; to glance, to gaze; and actively, to descry, discern, perceive (class.; esp. freq. in Cic. Lachm. l. l. prefers dispicere in many passages where the best editions have despicere, e. g. Verg. A. 1, 224; id. G. 2, 187; Ov. M. 2, 178; 3, 44; 7, 223; id. F. 4, 569; Col. 1, 6, 23; cf. Conington ad Verg. A. 1, 224; Munroad Lucr. 4, 418 N. cr.).
I. Lit.
(a). Neutr.: isti autem tantis effusis tenebris ne scintillam quidem ullam ad dispiciendum reliquerunt, Cic. Ac. 2, 19, 61; cf.: tanta oborta caligo est ut dispicere non posset, Suet. Ner. 19; Cic. Tusc. 1, 19 fin.: catuli, qui jam dispecturi sunt, caeci aeque et hi, qui modo nati, id. Fin. 4, 23 fin.: ut primum dispexit, id. ib. 2, 30, 97: ad terram aspice et dispice, Oculis investigans astute augura, Plaut. Cist. 4, 2, 25.—
(b). Act.: nubila, Lucr. 4, 418 Lachm.: longe cunctas in partis, id. 6, 648: dispecta est et Thule, Tac. Agr. 10: ut nequit ullam dispicere oculus rem, Lucr. 3, 564.—
B. Transf., to investigate, make an examination: dispicientibus consistorianis et militaribus, Amm. 15, 5, 12.—
II. Trop., to perceive mentally, discern, discover (commonly as act.): si imbecilli animi verum dispicere non possint, Cic. Div. 2, 39; cf. Liv. 44, 6 fin.: mentem principis, Tac. A. 3, 22: merita, id. ib. 13, 27: in ea re Pompeius quid velit, non dispicio, Cic. Q. Fr. 2, 2 fin.: sine jam aliquid dispiciam, to find out, Ter. And. 3, 5, 16; cf. Cic. Att. 2, 20.—
B. Meton. (mostly in the imperat.), to consider, think, reflect upon: nunc velim dispicias res Romanas, Cic. Att. 6, 8: discerne et dispice insidiatorem et petitum insidiis, Liv. 40, 10; Just. Inst. 1, 8 pr.: dispice, an tu, etc., Plin. Ep. 1, 18, 5: dispice, ne sit, etc., id. ib. 2, 10, 5: prius dispiciamus de his, quae, etc., Gai. Inst. 1, § 143; cf. Dig. 14, 1, 1; and absol.: virtus est, ubi occasio admonet, dispicere, Plaut. Pers. 2, 3, 15.

Origins

From dis- + speciō.

Quick answers

What does dispiciō mean in Latin?
dispiciō, a verb, means “to look through or about; to discern or perceive; to discover”.
What are the principal parts of dispiciō?
dispiciō, dispicere, dispexī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce dispiciō?
In classical Latin, [dɪsˈpɪ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈpiː.t͡ʃi.o].