verbthird conjugation
disperdō
disperdō (present infinitive disperdere, perfect active disperdidī, supine disperditum)
Classical[dɪsˈpɛr.doː]Ecclesiastical[disˈpɛr.do]
Meaning
- to destroy or ruin
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | disperdō | disperdēbam | disperdam | disperdidī | disperdideram | disperdiderō |
| 2nd sg. | disperdis | disperdēbās | disperdēs | disperdidistī disperdistī | disperdiderās | disperdideris |
| 3rd sg. | disperdit | disperdēbat | disperdet | disperdidit | disperdiderat | disperdiderit |
| 1st pl. | disperdimus | disperdēbāmus | disperdēmus | disperdidimus | disperdiderāmus | disperdiderimus |
| 2nd pl. | disperditis | disperdēbātis | disperdētis | disperdidistis | disperdiderātis | disperdideritis |
| 3rd pl. | disperdunt | disperdēbant | disperdent | disperdidērunt disperdidēre | disperdiderant | disperdiderint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | disperdam | disperderem | disperdiderim | disperdidissem |
| 2nd sg. | disperdās | disperderēs | disperdiderīs | disperdidissēs |
| 3rd sg. | disperdat | disperderet | disperdiderit | disperdidisset |
| 1st pl. | disperdāmus | disperderēmus | disperdiderīmus | disperdidissēmus |
| 2nd pl. | disperdātis | disperderētis | disperdiderītis | disperdidissētis |
| 3rd pl. | disperdant | disperderent | disperdiderint | disperdidissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | disperdor | disperdēbar | disperdar |
| 2nd sg. | disperderis disperdere | disperdēbāris disperdēbāre | disperdēris disperdēre |
| 3rd sg. | disperditur | disperdēbātur | disperdētur |
| 1st pl. | disperdimur | disperdēbāmur | disperdēmur |
| 2nd pl. | disperdiminī | disperdēbāminī | disperdēminī |
| 3rd pl. | disperduntur | disperdēbantur | disperdentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | disperdar | disperderer |
| 2nd sg. | disperdāris disperdāre | disperderēris disperderēre |
| 3rd sg. | disperdātur | disperderētur |
| 1st pl. | disperdāmur | disperderēmur |
| 2nd pl. | disperdāminī | disperderēminī |
| 3rd pl. | disperdantur | disperderentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | disperde | disperdere |
| pres. 2nd pl. | disperdite | disperdiminī |
| fut. 2nd sg. | disperditō | disperditor |
| fut. 3rd sg. | disperditō | disperditor |
| fut. 2nd pl. | disperditōte | — |
| fut. 3rd pl. | disperduntō | disperduntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | disperdere | disperdī |
| perfect infinitive | disperdidisse | disperditum esse |
| future infinitive | disperditūrum esse | disperditum īrī |
| present participle | disperdēns | — |
| perfect participle | — | disperditus disperdita, disperditā, disperditae, disperditam, disperditārum, disperditās, disperditī, disperditōrum, disperditōs |
| future participle | disperditūrus disperditūra, disperditūrā, disperditūrae, disperditūram, disperditūrārum, disperditūrās, disperditūre, disperditūrī, disperditūrīs, disperditūrō, disperditūrōrum, disperditūrōs, disperditūrum | disperdendus disperdundus, disperdenda, disperdendā, disperdendae, disperdendam, disperdendārum, disperdendās, disperdende, disperdendīs, disperdendōrum, disperdendōs |
gerunddisperdendī, disperdendō, disperdendumsupinedisperditum, disperditū
dis-perdo, dĭdi, dĭtum, 3,
I. v. a., to destroy, spoil, ruin (rare but class.):
bibe, es, disperde rem, Plaut. Cas. 2, 3, 32; cf. id. Trin. 2, 2, 58: ut a majoribus nostris possessiones relictas disperdat et dissipet, * Cic. Agr. 1, 1, 2: imaginem, Gell. 15, 31, 4. —Poet.: stridenti miserum stipula disperdere carmen, to spoil, * Verg. E. 3, 27.— Of personal objects: lenonem, Plaut. Poen. 4, 2, 96: qui tot cives Romanos occidit, arripuit, disperdidit, Vatin. ap. Cic. Fam. 5, 10: inimicos, Vulg. Psa. 142, 11 et saep.— (The pass. forms are not found, dispereo taking their place. In Lucr. 2, 831, dispergitur is the true reading.)Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dis-perdō didī, —, ere,
to spoil, ruin: possessiones: carmen, V.: me (puella), O.
Origins
- Proto-Indo-European*dwóh₁
- Latindisperdō
Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *per-der. Proto-Italic *peri- Latin per- Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰéh₁tder. Proto-Italic *-ðō Latin -dō Latin perdō Latin disperdō From dis- + perdō.
Descendants
- Italiandisperdere
- Italiansperdere
- Spanishdesperdiciar
- Portuguesedesperdiçar