LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

disperdō

disperdō (present infinitive disperdere, perfect active disperdidī, supine disperditum)
Classical[dɪsˈpɛr.doː]Ecclesiastical[disˈpɛr.do]

Meaning

  1. to destroy or ruin

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.disperdōdisperdēbamdisperdamdisperdidīdisperdideramdisperdiderō
2nd sg.disperdisdisperdēbāsdisperdēsdisperdidistī
disperdistī
disperdiderāsdisperdideris
3rd sg.disperditdisperdēbatdisperdetdisperdiditdisperdideratdisperdiderit
1st pl.disperdimusdisperdēbāmusdisperdēmusdisperdidimusdisperdiderāmusdisperdiderimus
2nd pl.disperditisdisperdēbātisdisperdētisdisperdidistisdisperdiderātisdisperdideritis
3rd pl.disperduntdisperdēbantdisperdentdisperdidērunt
disperdidēre
disperdiderantdisperdiderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.disperdamdisperderemdisperdiderimdisperdidissem
2nd sg.disperdāsdisperderēsdisperdiderīsdisperdidissēs
3rd sg.disperdatdisperderetdisperdideritdisperdidisset
1st pl.disperdāmusdisperderēmusdisperdiderīmusdisperdidissēmus
2nd pl.disperdātisdisperderētisdisperdiderītisdisperdidissētis
3rd pl.disperdantdisperderentdisperdiderintdisperdidissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.disperdordisperdēbardisperdar
2nd sg.disperderis
disperdere
disperdēbāris
disperdēbāre
disperdēris
disperdēre
3rd sg.disperditurdisperdēbāturdisperdētur
1st pl.disperdimurdisperdēbāmurdisperdēmur
2nd pl.disperdiminīdisperdēbāminīdisperdēminī
3rd pl.disperdunturdisperdēbanturdisperdentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.disperdardisperderer
2nd sg.disperdāris
disperdāre
disperderēris
disperderēre
3rd sg.disperdāturdisperderētur
1st pl.disperdāmurdisperderēmur
2nd pl.disperdāminīdisperderēminī
3rd pl.disperdanturdisperderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.disperdedisperdere
pres. 2nd pl.disperditedisperdiminī
fut. 2nd sg.disperditōdisperditor
fut. 3rd sg.disperditōdisperditor
fut. 2nd pl.disperditōte—
fut. 3rd pl.disperduntōdisperduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedisperderedisperdī
perfect infinitivedisperdidissedisperditum esse
future infinitivedisperditūrum essedisperditum īrī
present participledisperdēns—
perfect participle—disperditus
disperdita, disperditā, disperditae, disperditam, disperditārum, disperditās, disperditī, disperditōrum, disperditōs
future participledisperditūrus
disperditūra, disperditūrā, disperditūrae, disperditūram, disperditūrārum, disperditūrās, disperditūre, disperditūrī, disperditūrīs, disperditūrō, disperditūrōrum, disperditūrōs, disperditūrum
disperdendus
disperdundus, disperdenda, disperdendā, disperdendae, disperdendam, disperdendārum, disperdendās, disperdende, disperdendīs, disperdendōrum, disperdendōs
gerunddisperdendī, disperdendō, disperdendumsupinedisperditum, disperditū

dis-perdo, dĭdi, dĭtum, 3,
I. v. a., to destroy, spoil, ruin (rare but class.): bibe, es, disperde rem, Plaut. Cas. 2, 3, 32; cf. id. Trin. 2, 2, 58: ut a majoribus nostris possessiones relictas disperdat et dissipet, * Cic. Agr. 1, 1, 2: imaginem, Gell. 15, 31, 4. —Poet.: stridenti miserum stipula disperdere carmen, to spoil, * Verg. E. 3, 27.— Of personal objects: lenonem, Plaut. Poen. 4, 2, 96: qui tot cives Romanos occidit, arripuit, disperdidit, Vatin. ap. Cic. Fam. 5, 10: inimicos, Vulg. Psa. 142, 11 et saep.— (The pass. forms are not found, dispereo taking their place. In Lucr. 2, 831, dispergitur is the true reading.)

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindisperdō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *per-der. Proto-Italic *peri- Latin per- Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰéh₁tder. Proto-Italic *-ðō Latin -dō Latin perdō Latin disperdō From dis- + perdō.

Descendants
  • Italiandisperdere
  • Italiansperdere
  • Spanishdesperdiciar
  • Portuguesedesperdiçar

Quick answers

What does disperdō mean in Latin?
disperdō, a verb, means “to destroy or ruin”.
What are the principal parts of disperdō?
disperdō, disperdere, disperdidī, disperditum (third conjugation).
How do you pronounce disperdō?
In classical Latin, [dɪsˈpɛr.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈpɛr.do].
Where does disperdō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin disperdō.