verbfirst conjugation
disparō
disparō (present infinitive disparāre, perfect active disparāvī, supine disparātum)
Classical[ˈdɪs.pa.roː]Ecclesiastical[ˈdis.pa.ro]
Meaning
- to separate, divide
Latīnē defined in Latin in our graded readers
sēiūnctus, sēparātusdisparātus -a -um — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 15
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | disparō | disparābam | disparābō | disparāvī | disparāveram | disparāverō disparārō |
| 2nd sg. | disparās | disparābās | disparābis | disparāvistī disparāstī | disparāverās disparārās | disparāveris |
| 3rd sg. | disparat | disparābat | disparābit | disparāvit | disparāverat disparārat | disparāverit disparārit |
| 1st pl. | disparāmus | disparābāmus | disparābimus | disparāvimus | disparāverāmus | disparāverimus disparārimus |
| 2nd pl. | disparātis | disparābātis | disparābitis | disparāvistis disparāstis | disparāverātis disparārātis | disparāveritis disparāritis |
| 3rd pl. | disparant | disparābant | disparābunt | disparāvērunt disparāvēre, disparārunt | disparāverant disparārant | disparāverint disparārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | disparem | disparārem | disparāverim disparārim | disparāvissem disparāssem |
| 2nd sg. | disparēs | disparārēs | disparāverīs | disparāvissēs disparāssēs |
| 3rd sg. | disparet | disparāret | disparāverit disparārit | disparāvisset disparāsset |
| 1st pl. | disparēmus | disparārēmus | disparāverīmus disparārīmus | disparāvissēmus disparāssēmus |
| 2nd pl. | disparētis | disparārētis | disparāverītis disparārītis | disparāvissētis disparāssētis |
| 3rd pl. | disparent | disparārent | disparāverint disparārint | disparāvissent disparāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | disparor | disparābar | disparābor |
| 2nd sg. | disparāris disparāre | disparābāris disparābāre | disparāberis disparābere |
| 3rd sg. | disparātur | disparābātur | disparābitur |
| 1st pl. | disparāmur | disparābāmur | disparābimur |
| 2nd pl. | disparāminī | disparābāminī | disparābiminī |
| 3rd pl. | disparantur | disparābantur | disparābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | disparer | disparārer |
| 2nd sg. | disparēris disparēre | disparārēris disparārēre |
| 3rd sg. | disparētur | disparārētur |
| 1st pl. | disparēmur | disparārēmur |
| 2nd pl. | disparēminī | disparārēminī |
| 3rd pl. | disparentur | disparārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | disparā | disparāre |
| pres. 2nd pl. | disparāte | disparāminī |
| fut. 2nd sg. | disparātō | disparātor |
| fut. 3rd sg. | disparātō | disparātor |
| fut. 2nd pl. | disparātōte | — |
| fut. 3rd pl. | disparantō | disparantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | disparāre | disparārī |
| perfect infinitive | disparāvisse disparāsse | disparātum esse |
| future infinitive | disparātūrum esse | disparātum īrī |
| present participle | disparāns | — |
| perfect participle | — | disparātus disparāta, disparātā, disparātae, disparātam, disparātārum, disparātās, disparātī, disparātōrum, disparātōs |
| future participle | disparātūrus disparātūra, disparātūrā, disparātūrae, disparātūram, disparātūrārum, disparātūrās, disparātūre, disparātūrī, disparātūrīs, disparātūrō, disparātūrōrum, disparātūrōs, disparātūrum | disparandus |
gerunddisparandī, disparandō, disparandumsupinedisparātum, disparātū
dis-păro, āvi, ātum, 1,
I. v. a., to part, separate, divide (rare but class.).
I. In gen.:
Juppiter nos per gentes alium alia disparat, Plaut. Rud. prol. 10: (Servius Tullius) seniores a junioribus divisit, eosque ita disparavit, ut, etc., Cic. Rep. 2, 22; * Caes. B. G. 7, 28 fin.: ab Euphrate brevi spatio disparatur, Amm. 14, 3, 3; 14, 8, 4.—II. Trop.
A. In gen.:
tot sententias in eandem rem, Gell. 11, 11, 4: ab omni turpitudinis labe disparata atque abjuncta divinitas, Arn. 3, p. 105.—B. Esp., in rhet.: disparatum est id, quod ab aliqua re per oppositionem negationis separatur, hoc modo: sapere, non sapere, Cic. Inv. 1, 28, 42; cf. Quint. 5, 11, 31.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dis-parō āvī, ātus, āre,
to part, separate, divide: eos disparandos curavit, Cs.: (classīs) ita ut, etc.
Origins
- Proto-Indo-European*dwóh₁
- Latindisparō
Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Latin parō Latin disparō From dis- + parō (“arrange”).
Descendants
- Catalandisparar
- Englishdispair
- Italiandisparare
- Occitandesparar
- Portuguesedisparar
- Spanishdisparar
- Asturiandisparar
- Galiciandisparar
In English words that came into English from disparō
- disparatedisparātus