LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

discrībō

discrībō (present infinitive discrībere, perfect active discrīpsī, supine discrīptum)
Classical[dɪsˈkriː.boː]Ecclesiastical[disˈkriː.bo]

Meaning

  1. to assign
  2. to distribute, apportion, share
  3. to divide

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.discrībōdiscrībēbamdiscrībamdiscrīpsīdiscrīpseramdiscrīpserō
2nd sg.discrībisdiscrībēbāsdiscrībēsdiscrīpsistīdiscrīpserāsdiscrīpseris
3rd sg.discrībitdiscrībēbatdiscrībetdiscrīpsitdiscrīpseratdiscrīpserit
1st pl.discrībimusdiscrībēbāmusdiscrībēmusdiscrīpsimusdiscrīpserāmusdiscrīpserimus
2nd pl.discrībitisdiscrībēbātisdiscrībētisdiscrīpsistisdiscrīpserātisdiscrīpseritis
3rd pl.discrībuntdiscrībēbantdiscrībentdiscrīpsērunt
discrīpsēre
discrīpserantdiscrīpserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.discrībamdiscrīberemdiscrīpserimdiscrīpsissem
2nd sg.discrībāsdiscrīberēsdiscrīpserīsdiscrīpsissēs
3rd sg.discrībatdiscrīberetdiscrīpseritdiscrīpsisset
1st pl.discrībāmusdiscrīberēmusdiscrīpserīmusdiscrīpsissēmus
2nd pl.discrībātisdiscrīberētisdiscrīpserītisdiscrīpsissētis
3rd pl.discrībantdiscrīberentdiscrīpserintdiscrīpsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.discrībordiscrībēbardiscrībar
2nd sg.discrīberis
discrībere
discrībēbāris
discrībēbāre
discrībēris
discrībēre
3rd sg.discrībiturdiscrībēbāturdiscrībētur
1st pl.discrībimurdiscrībēbāmurdiscrībēmur
2nd pl.discrībiminīdiscrībēbāminīdiscrībēminī
3rd pl.discrībunturdiscrībēbanturdiscrībentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.discrībardiscrīberer
2nd sg.discrībāris
discrībāre
discrīberēris
discrīberēre
3rd sg.discrībāturdiscrīberētur
1st pl.discrībāmurdiscrīberēmur
2nd pl.discrībāminīdiscrīberēminī
3rd pl.discrībanturdiscrīberentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.discrībediscrībere
pres. 2nd pl.discrībitediscrībiminī
fut. 2nd sg.discrībitōdiscrībitor
fut. 3rd sg.discrībitōdiscrībitor
fut. 2nd pl.discrībitōte—
fut. 3rd pl.discrībuntōdiscrībuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivediscrīberediscrībī
perfect infinitivediscrīpsissediscrīptum esse
future infinitivediscrīptūrum essediscrīptum īrī
present participlediscrībēns—
perfect participle—discrīptus
discrīpta, discrīptā, discrīptae, discrīptam, discrīptārum, discrīptās, discrīpte, discrīptī, discrīptīs, discrīptō, discrīptōrum, discrīptōs
future participlediscrīptūrus
discrīptūra, discrīptūrā, discrīptūrae, discrīptūram, discrīptūrārum, discrīptūrās, discrīptūre, discrīptūrī, discrīptūrīs, discrīptūrō, discrīptūrōrum, discrīptūrōs, discrīptūrum
discrībendus
discrībundus, discrībenda, discrībendā, discrībendae, discrībendam, discrībendārum, discrībendās, discrībende, discrībendīs, discrībendōrum, discrībendōs
gerunddiscrībendī, discrībendō, discrībendumsupinediscrīptum, discrīptū

dī-scrībo, scripsi, scriptum, 3,
I. v. a., to distribute, divide among several persons, apportion, assign: (class.) quodne (argentum) ego discripsi porro illis quibus debui? Ter. Phorm. 5, 8, 30: quorum ipsorum bona, quantacumque erant, statim suis comitibus compotoribusque discripsit, Cic. Phil. 5, 8, 22: urbis partīs ad incendia, Cic. Cat. 1, 4, 9: duodena jugera in singulos homines, id. Agr. 2, 31, 85: populum in tribus tres, curiasque triginta, etc., id. Rep. 2, 8: civitatibus jura, id. ib. 1, 2, 2: negotii publici curatio discripta, id. Sest. 30, 66 et saep.: judicantem vidimus Aeacum sedesque discriptas deorum, Hor. C. 2, 13, 22: militibus voluntariis in legiones discriptis, Liv. 31, 14, 2; cf. id. 31, 34, 8 Weissenb. ad loc.; so id. 33, 42, 8; 34, 56, 6; 30, 26, 6 al. (v. describo, II. B. 2., and cf. Bücheler, in Rhein-Mus. 13, 598 sq.).

Origins

Proto-Indo-European *(s)ker-? Proto-Indo-European *(s)kreybʰ- Proto-Indo-European *(s)kréybʰeti Proto-Italic *skreiβō Latin scrībō Latin discrībō From dis- + scrībō.

Quick answers

What does discrībō mean in Latin?
discrībō, a verb, means “to assign; to distribute, apportion, share; to divide”.
What are the principal parts of discrībō?
discrībō, discrībere, discrīpsī, discrīptum (third conjugation).
How do you pronounce discrībō?
In classical Latin, [dɪsˈkriː.boː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈkriː.bo].