verbthird conjugation
discrībō
discrībō (present infinitive discrībere, perfect active discrīpsī, supine discrīptum)
Classical[dɪsˈkriː.boː]Ecclesiastical[disˈkriː.bo]
Meaning
- to assign
- to distribute, apportion, share
- to divide
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | discrībō | discrībēbam | discrībam | discrīpsī | discrīpseram | discrīpserō |
| 2nd sg. | discrībis | discrībēbās | discrībēs | discrīpsistī | discrīpserās | discrīpseris |
| 3rd sg. | discrībit | discrībēbat | discrībet | discrīpsit | discrīpserat | discrīpserit |
| 1st pl. | discrībimus | discrībēbāmus | discrībēmus | discrīpsimus | discrīpserāmus | discrīpserimus |
| 2nd pl. | discrībitis | discrībēbātis | discrībētis | discrīpsistis | discrīpserātis | discrīpseritis |
| 3rd pl. | discrībunt | discrībēbant | discrībent | discrīpsērunt discrīpsēre | discrīpserant | discrīpserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | discrībam | discrīberem | discrīpserim | discrīpsissem |
| 2nd sg. | discrībās | discrīberēs | discrīpserīs | discrīpsissēs |
| 3rd sg. | discrībat | discrīberet | discrīpserit | discrīpsisset |
| 1st pl. | discrībāmus | discrīberēmus | discrīpserīmus | discrīpsissēmus |
| 2nd pl. | discrībātis | discrīberētis | discrīpserītis | discrīpsissētis |
| 3rd pl. | discrībant | discrīberent | discrīpserint | discrīpsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | discrībor | discrībēbar | discrībar |
| 2nd sg. | discrīberis discrībere | discrībēbāris discrībēbāre | discrībēris discrībēre |
| 3rd sg. | discrībitur | discrībēbātur | discrībētur |
| 1st pl. | discrībimur | discrībēbāmur | discrībēmur |
| 2nd pl. | discrībiminī | discrībēbāminī | discrībēminī |
| 3rd pl. | discrībuntur | discrībēbantur | discrībentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | discrībar | discrīberer |
| 2nd sg. | discrībāris discrībāre | discrīberēris discrīberēre |
| 3rd sg. | discrībātur | discrīberētur |
| 1st pl. | discrībāmur | discrīberēmur |
| 2nd pl. | discrībāminī | discrīberēminī |
| 3rd pl. | discrībantur | discrīberentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | discrībe | discrībere |
| pres. 2nd pl. | discrībite | discrībiminī |
| fut. 2nd sg. | discrībitō | discrībitor |
| fut. 3rd sg. | discrībitō | discrībitor |
| fut. 2nd pl. | discrībitōte | — |
| fut. 3rd pl. | discrībuntō | discrībuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | discrībere | discrībī |
| perfect infinitive | discrīpsisse | discrīptum esse |
| future infinitive | discrīptūrum esse | discrīptum īrī |
| present participle | discrībēns | — |
| perfect participle | — | discrīptus discrīpta, discrīptā, discrīptae, discrīptam, discrīptārum, discrīptās, discrīpte, discrīptī, discrīptīs, discrīptō, discrīptōrum, discrīptōs |
| future participle | discrīptūrus discrīptūra, discrīptūrā, discrīptūrae, discrīptūram, discrīptūrārum, discrīptūrās, discrīptūre, discrīptūrī, discrīptūrīs, discrīptūrō, discrīptūrōrum, discrīptūrōs, discrīptūrum | discrībendus discrībundus, discrībenda, discrībendā, discrībendae, discrībendam, discrībendārum, discrībendās, discrībende, discrībendīs, discrībendōrum, discrībendōs |
gerunddiscrībendī, discrībendō, discrībendumsupinediscrīptum, discrīptū
dī-scrībo, scripsi, scriptum, 3,
I. v. a., to distribute, divide among several persons, apportion, assign:
(class.) quodne (argentum) ego discripsi porro illis quibus debui? Ter. Phorm. 5, 8, 30: quorum ipsorum bona, quantacumque erant, statim suis comitibus compotoribusque discripsit, Cic. Phil. 5, 8, 22: urbis partīs ad incendia, Cic. Cat. 1, 4, 9: duodena jugera in singulos homines, id. Agr. 2, 31, 85: populum in tribus tres, curiasque triginta, etc., id. Rep. 2, 8: civitatibus jura, id. ib. 1, 2, 2: negotii publici curatio discripta, id. Sest. 30, 66 et saep.: judicantem vidimus Aeacum sedesque discriptas deorum, Hor. C. 2, 13, 22: militibus voluntariis in legiones discriptis, Liv. 31, 14, 2; cf. id. 31, 34, 8 Weissenb. ad loc.; so id. 33, 42, 8; 34, 56, 6; 30, 26, 6 al. (v. describo, II. B. 2., and cf. Bücheler, in Rhein-Mus. 13, 598 sq.). Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dī-scrībō scrīpsī, scrīptus, ere,
to distribute, divide, apportion, assign: (argentum) illis, T.: civitatibus pecuniarum summas: urbis partīs ad incendia: duodena in singulos homines iugera: pretio iura: Sedes discriptae piorum, H.: militibus in legiones discriptis, L.: discriptis per familiam ministeriis, Ta.: non melius potuit discribere, i. e. calculate.
Origins
Proto-Indo-European *(s)ker-? Proto-Indo-European *(s)kreybʰ- Proto-Indo-European *(s)kréybʰeti Proto-Italic *skreiβō Latin scrībō Latin discrībō From dis- + scrībō.