LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

disclūdō

disclūdō (present infinitive disclūdere, perfect active disclūsī, supine disclūsum)
Classical[dɪsˈkɫuː.doː]Ecclesiastical[disˈkluː.do]

Meaning

  1. to divide, separate, keep apart

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.disclūdōdisclūdēbamdisclūdamdisclūsīdisclūseramdisclūserō
2nd sg.disclūdisdisclūdēbāsdisclūdēsdisclūsistīdisclūserāsdisclūseris
3rd sg.disclūditdisclūdēbatdisclūdetdisclūsitdisclūseratdisclūserit
1st pl.disclūdimusdisclūdēbāmusdisclūdēmusdisclūsimusdisclūserāmusdisclūserimus
2nd pl.disclūditisdisclūdēbātisdisclūdētisdisclūsistisdisclūserātisdisclūseritis
3rd pl.disclūduntdisclūdēbantdisclūdentdisclūsērunt
disclūsēre
disclūserantdisclūserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.disclūdamdisclūderemdisclūserimdisclūsissem
2nd sg.disclūdāsdisclūderēsdisclūserīsdisclūsissēs
3rd sg.disclūdatdisclūderetdisclūseritdisclūsisset
1st pl.disclūdāmusdisclūderēmusdisclūserīmusdisclūsissēmus
2nd pl.disclūdātisdisclūderētisdisclūserītisdisclūsissētis
3rd pl.disclūdantdisclūderentdisclūserintdisclūsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.disclūdordisclūdēbardisclūdar
2nd sg.disclūderis
disclūdere
disclūdēbāris
disclūdēbāre
disclūdēris
disclūdēre
3rd sg.disclūditurdisclūdēbāturdisclūdētur
1st pl.disclūdimurdisclūdēbāmurdisclūdēmur
2nd pl.disclūdiminīdisclūdēbāminīdisclūdēminī
3rd pl.disclūdunturdisclūdēbanturdisclūdentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.disclūdardisclūderer
2nd sg.disclūdāris
disclūdāre
disclūderēris
disclūderēre
3rd sg.disclūdāturdisclūderētur
1st pl.disclūdāmurdisclūderēmur
2nd pl.disclūdāminīdisclūderēminī
3rd pl.disclūdanturdisclūderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.disclūdedisclūdere
pres. 2nd pl.disclūditedisclūdiminī
fut. 2nd sg.disclūditōdisclūditor
fut. 3rd sg.disclūditōdisclūditor
fut. 2nd pl.disclūditōte—
fut. 3rd pl.disclūduntōdisclūduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedisclūderedisclūdī
perfect infinitivedisclūsissedisclūsum esse
future infinitivedisclūsūrum essedisclūsum īrī
present participledisclūdēns—
perfect participle—disclūsus
disclūsa, disclūsā, disclūsae, disclūsam, disclūsārum, disclūsās, disclūse, disclūsīs, disclūsō, disclūsōrum, disclūsōs
future participledisclūsūrus
disclūsūra, disclūsūrā, disclūsūrae, disclūsūram, disclūsūrārum, disclūsūrās, disclūsūre, disclūsūrī, disclūsūrīs, disclūsūrō, disclūsūrōrum, disclūsūrōs, disclūsūrum
disclūdendus
disclūdundus, disclūdenda, disclūdendā, disclūdendae, disclūdendam, disclūdendārum, disclūdendās, disclūdende, disclūdendīs, disclūdendōrum, disclūdendōs
gerunddisclūdendī, disclūdendō, disclūdendumsupinedisclūsum, disclūsū

dis-clūdo, si, sum, 3, v. a. claudo (rare but classical; already obsolete in the time of Macrobius, v. Macr. S. 6, 4).
I. To shut up separately, to keep separate; orig. belonging to household lang.: dispares disclusos habere pisces, Varr. R. R. 3, 17, 4.—
II. With the notion of dis predominant, to keep apart, to separate, divide: pares cum paribus jungi res, et discludere mundum, Lucr. 5, 438; so of the act of creation, imitated by Vergil: discludere Nerea ponto, to separate, cut off, Verg. E. 6, 35: paludibus mons erat ab reliquis disclusus, Varr. L. L. 5, § 43 Müll.; cf.: mons Cevenna, qui Arvernos ab Helviis discludit, Caes. B. G. 7, 8, 2: ossibus ac nervis disclusis, Lucr. 3, 171; cf.: turres (with disturbare domos), id. 6, 240: quibus (sc. tignis) disclusis atque in contrariam partem revinctis, kept asunder, kept at the proper distance apart, Caes. B. G. 4, 17, 7: ut restis, ad ingluviem adstricta, spiritus officia discluderet, i. e. might prevent, choke off, App. M. 1, p. 109, 27.—
B. Of abstr. objects: Plato iram et cupiditatem locis disclusit: iram in pectore, cupiditatem subter praecordia locavit, Cic. Tusc. 1, 10, 20: quae semotae a mente et disclusae, id. ib. 1, 33, 80: morsus roboris, to part, to open, Verg. A. 12, 782.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindisclūdō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *kleh₂w-der. Proto-Italic *klaudō Latin claudō Latin disclūdō From dis- + claudō (“shut, end; imprison; restrict”).

Gallo-Romance
  • Frenchdéclorefrom Old French desclore
  • Englishdisclosefrom Old French desclore
  • Catalandescloure
  • Occitandesclaure
Balkano-Romance
  • Romaniandeschide
  • Romaniandeschidere
  • Aromaniandishcljid
  • Aromaniandishcljidire
Italo-Romance
  • Italiandischiudere
Borrowings
  • Englishdiscludefrom Middle English discluden

In English words that came into English from disclūdō

  • discludedisclūdō
  • disclusiondisclusio

Quick answers

What does disclūdō mean in Latin?
disclūdō, a verb, means “to divide, separate, keep apart”.
What are the principal parts of disclūdō?
disclūdō, disclūdere, disclūsī, disclūsum (third conjugation).
How do you pronounce disclūdō?
In classical Latin, [dɪsˈkɫuː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈkluː.do].
Where does disclūdō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin disclūdō.