verbthird conjugation
disclūdō
disclūdō (present infinitive disclūdere, perfect active disclūsī, supine disclūsum)
Classical[dɪsˈkɫuː.doː]Ecclesiastical[disˈkluː.do]
Meaning
- to divide, separate, keep apart
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | disclūdō | disclūdēbam | disclūdam | disclūsī | disclūseram | disclūserō |
| 2nd sg. | disclūdis | disclūdēbās | disclūdēs | disclūsistī | disclūserās | disclūseris |
| 3rd sg. | disclūdit | disclūdēbat | disclūdet | disclūsit | disclūserat | disclūserit |
| 1st pl. | disclūdimus | disclūdēbāmus | disclūdēmus | disclūsimus | disclūserāmus | disclūserimus |
| 2nd pl. | disclūditis | disclūdēbātis | disclūdētis | disclūsistis | disclūserātis | disclūseritis |
| 3rd pl. | disclūdunt | disclūdēbant | disclūdent | disclūsērunt disclūsēre | disclūserant | disclūserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | disclūdam | disclūderem | disclūserim | disclūsissem |
| 2nd sg. | disclūdās | disclūderēs | disclūserīs | disclūsissēs |
| 3rd sg. | disclūdat | disclūderet | disclūserit | disclūsisset |
| 1st pl. | disclūdāmus | disclūderēmus | disclūserīmus | disclūsissēmus |
| 2nd pl. | disclūdātis | disclūderētis | disclūserītis | disclūsissētis |
| 3rd pl. | disclūdant | disclūderent | disclūserint | disclūsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | disclūdor | disclūdēbar | disclūdar |
| 2nd sg. | disclūderis disclūdere | disclūdēbāris disclūdēbāre | disclūdēris disclūdēre |
| 3rd sg. | disclūditur | disclūdēbātur | disclūdētur |
| 1st pl. | disclūdimur | disclūdēbāmur | disclūdēmur |
| 2nd pl. | disclūdiminī | disclūdēbāminī | disclūdēminī |
| 3rd pl. | disclūduntur | disclūdēbantur | disclūdentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | disclūdar | disclūderer |
| 2nd sg. | disclūdāris disclūdāre | disclūderēris disclūderēre |
| 3rd sg. | disclūdātur | disclūderētur |
| 1st pl. | disclūdāmur | disclūderēmur |
| 2nd pl. | disclūdāminī | disclūderēminī |
| 3rd pl. | disclūdantur | disclūderentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | disclūde | disclūdere |
| pres. 2nd pl. | disclūdite | disclūdiminī |
| fut. 2nd sg. | disclūditō | disclūditor |
| fut. 3rd sg. | disclūditō | disclūditor |
| fut. 2nd pl. | disclūditōte | — |
| fut. 3rd pl. | disclūduntō | disclūduntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | disclūdere | disclūdī |
| perfect infinitive | disclūsisse | disclūsum esse |
| future infinitive | disclūsūrum esse | disclūsum īrī |
| present participle | disclūdēns | — |
| perfect participle | — | disclūsus disclūsa, disclūsā, disclūsae, disclūsam, disclūsārum, disclūsās, disclūse, disclūsīs, disclūsō, disclūsōrum, disclūsōs |
| future participle | disclūsūrus disclūsūra, disclūsūrā, disclūsūrae, disclūsūram, disclūsūrārum, disclūsūrās, disclūsūre, disclūsūrī, disclūsūrīs, disclūsūrō, disclūsūrōrum, disclūsūrōs, disclūsūrum | disclūdendus disclūdundus, disclūdenda, disclūdendā, disclūdendae, disclūdendam, disclūdendārum, disclūdendās, disclūdende, disclūdendīs, disclūdendōrum, disclūdendōs |
gerunddisclūdendī, disclūdendō, disclūdendumsupinedisclūsum, disclūsū
dis-clūdo, si, sum, 3, v. a. claudo (rare but classical; already obsolete in the time of Macrobius, v. Macr. S. 6, 4).
I. To shut up separately, to keep separate; orig. belonging to household lang.:
dispares disclusos habere pisces, Varr. R. R. 3, 17, 4.— II. With the notion of dis predominant, to keep apart, to separate, divide:
pares cum paribus jungi res, et discludere mundum, Lucr. 5, 438; so of the act of creation, imitated by Vergil: discludere Nerea ponto, to separate, cut off, Verg. E. 6, 35: paludibus mons erat ab reliquis disclusus, Varr. L. L. 5, § 43 Müll.; cf.: mons Cevenna, qui Arvernos ab Helviis discludit, Caes. B. G. 7, 8, 2: ossibus ac nervis disclusis, Lucr. 3, 171; cf.: turres (with disturbare domos), id. 6, 240: quibus (sc. tignis) disclusis atque in contrariam partem revinctis, kept asunder, kept at the proper distance apart, Caes. B. G. 4, 17, 7: ut restis, ad ingluviem adstricta, spiritus officia discluderet, i. e. might prevent, choke off, App. M. 1, p. 109, 27.—B. Of abstr. objects:
Plato iram et cupiditatem locis disclusit: iram in pectore, cupiditatem subter praecordia locavit, Cic. Tusc. 1, 10, 20: quae semotae a mente et disclusae, id. ib. 1, 33, 80: morsus roboris, to part, to open, Verg. A. 12, 782.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
disclūdō sī, sus, ere
dis + claudo, to keep apart, divide, shut off : Nerea ponto, V.: quibus (tignis) disclusis, held asunder , Cs.: iram et cupiditatem locis, to assign : morsūs roboris, relax the pinch , V.
Origins
- Proto-Indo-European*dwóh₁
- Latindisclūdō
Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *kleh₂w-der. Proto-Italic *klaudō Latin claudō Latin disclūdō From dis- + claudō (“shut, end; imprison; restrict”).
Gallo-Romance
- Frenchdéclorefrom Old French desclore
- Englishdisclosefrom Old French desclore
- Catalandescloure
- Occitandesclaure
Balkano-Romance
- Romaniandeschide
- Romaniandeschidere
- Aromaniandishcljid
- Aromaniandishcljidire
Italo-Romance
- Italiandischiudere
Borrowings
- Englishdiscludefrom Middle English discluden
In English words that came into English from disclūdō
- discludedisclūdō
- disclusiondisclusio