LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

discingō

discingō (present infinitive discingere, perfect active discinxī, supine discinctum)
Classical[dɪsˈkɪŋ.ɡoː]Ecclesiastical[diʃˈʃiŋ.ɡo]

Meaning

  1. to unfasten or remove (a belt)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.discingōdiscingēbamdiscingamdiscinxīdiscinxeramdiscinxerō
2nd sg.discingisdiscingēbāsdiscingēsdiscinxistīdiscinxerāsdiscinxeris
3rd sg.discingitdiscingēbatdiscingetdiscinxitdiscinxeratdiscinxerit
1st pl.discingimusdiscingēbāmusdiscingēmusdiscinximusdiscinxerāmusdiscinxerimus
2nd pl.discingitisdiscingēbātisdiscingētisdiscinxistisdiscinxerātisdiscinxeritis
3rd pl.discinguntdiscingēbantdiscingentdiscinxērunt
discinxēre
discinxerantdiscinxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.discingamdiscingeremdiscinxerimdiscinxissem
2nd sg.discingāsdiscingerēsdiscinxerīsdiscinxissēs
3rd sg.discingatdiscingeretdiscinxeritdiscinxisset
1st pl.discingāmusdiscingerēmusdiscinxerīmusdiscinxissēmus
2nd pl.discingātisdiscingerētisdiscinxerītisdiscinxissētis
3rd pl.discingantdiscingerentdiscinxerintdiscinxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.discingordiscingēbardiscingar
2nd sg.discingeris
discingere
discingēbāris
discingēbāre
discingēris
discingēre
3rd sg.discingiturdiscingēbāturdiscingētur
1st pl.discingimurdiscingēbāmurdiscingēmur
2nd pl.discingiminīdiscingēbāminīdiscingēminī
3rd pl.discingunturdiscingēbanturdiscingentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.discingardiscingerer
2nd sg.discingāris
discingāre
discingerēris
discingerēre
3rd sg.discingāturdiscingerētur
1st pl.discingāmurdiscingerēmur
2nd pl.discingāminīdiscingerēminī
3rd pl.discinganturdiscingerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.discingediscingere
pres. 2nd pl.discingitediscingiminī
fut. 2nd sg.discingitōdiscingitor
fut. 3rd sg.discingitōdiscingitor
fut. 2nd pl.discingitōte—
fut. 3rd pl.discinguntōdiscinguntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivediscingerediscingī
perfect infinitivediscinxissediscinctum esse
future infinitivediscinctūrum essediscinctum īrī
present participlediscingēns—
perfect participle—discinctus
discīncta, discīnctā, discīnctae, discīnctam, discīnctārum, discīnctās, discīncte, discīnctī, discīnctīs, discīnctō, discīnctōrum, discīnctōs
future participlediscinctūrus
discīnctūra, discīnctūrā, discīnctūrae, discīnctūram, discīnctūrārum, discīnctūrās, discīnctūre, discīnctūrī, discīnctūrīs, discīnctūrō, discīnctūrōrum, discīnctūrōs, discīnctūrum
discingendus
discingundus, discingenda, discingendā, discingendae, discingendam, discingendārum, discingendās, discingende, discingendīs, discingendōrum, discingendōs
gerunddiscingendī, discingendō, discingendumsupinediscinctum, discinctū

dis-cingo, nxi, nctum, 3,
I. v. a., to ungird, deprive of the girdle.
I. Lit.: discinctā tunicā fugiendum est, Hor. S. 1, 2, 132; Vell. 2, 41 fin.; cf.: tunicati et discincti, Suet. Aug. 100: jam discingitur armis, Sil. 8, 34.—As a milit. punishment: destrictis gladiis discinctos destituit, Liv. 27, 13; Suet. Aug. 24 and 100: cum tenues nuper Marius discinxerit Afros, had disarmed, i. e. conquered, Juv. 8, 120; cf.: peltatam Amazona Scythico nodo, Mart. 9, 101, 5.—
II. Trop.
A. In verb finit.: mihi crede, in sinu est (Caesar), neque ego discingor, i. e. I do not neglect him, I endeavor to preserve his friendship, Cic. Q. Fr. 2, 13; cf. Sen. Ep. 92 fin.: discinxit ratione dolos fraudesque resolvit, i. e. discovered, detected, Sil. 7, 153; cf.: ut inter Methium et Paulum, quae veniunt in disceptationem, discingas, i. e. that thou wilt decide, Sid. Ep. 2, 7.—
B. discinctus, a, um, ungirt.
1. Lit.: ne glorietur accinctus aeque ac discinctus, i. e. who has put off his armor, Vulg. 3 Reg. 20, 11.—
2. Trop.
(a). Voluptuous, effeminate, Afri, Verg. A. 8, 724.— Hence,
(b). Slovenly, careless, negligent; loose, dissolute, reckless: discincti ludere, Hor. S. 2, 1, 73: avarus ut Chremes, opp. discinctus ut nepos, id. Epod. 1, 34: Natta, Pers. 3, 31: verna, id. 4, 22: discincta in otia natus, Ov. Am. 1, 9, 41.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindiscingō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Latin cingō Latin discingō From dis- + cingō.

Descendants
  • Italiandiscingere
  • Romaniandescinge
  • Spanishdesceñir

Quick answers

What does discingō mean in Latin?
discingō, a verb, means “to unfasten or remove (a belt)”.
What are the principal parts of discingō?
discingō, discingere, discinxī, discinctum (third conjugation).
How do you pronounce discingō?
In classical Latin, [dɪsˈkɪŋ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [diʃˈʃiŋ.ɡo].
Where does discingō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin discingō.