LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

discindō

discindō (present infinitive discindere, perfect active discidī, supine discissum)
Classical[dɪsˈkɪn.doː]Ecclesiastical[diʃˈʃin.do]

Meaning

  1. to cut, tear or divide in two

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.discindōdiscindēbamdiscindamdiscidīdiscideramdisciderō
2nd sg.discindisdiscindēbāsdiscindēsdiscidistīdisciderāsdiscideris
3rd sg.discinditdiscindēbatdiscindetdisciditdiscideratdisciderit
1st pl.discindimusdiscindēbāmusdiscindēmusdiscidimusdisciderāmusdisciderimus
2nd pl.discinditisdiscindēbātisdiscindētisdiscidistisdisciderātisdiscideritis
3rd pl.discinduntdiscindēbantdiscindentdiscidērunt
discidēre
disciderantdisciderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.discindamdiscinderemdisciderimdiscidissem
2nd sg.discindāsdiscinderēsdisciderīsdiscidissēs
3rd sg.discindatdiscinderetdiscideritdiscidisset
1st pl.discindāmusdiscinderēmusdisciderīmusdiscidissēmus
2nd pl.discindātisdiscinderētisdisciderītisdiscidissētis
3rd pl.discindantdiscinderentdisciderintdiscidissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.discindordiscindēbardiscindar
2nd sg.discinderis
discindere
discindēbāris
discindēbāre
discindēris
discindēre
3rd sg.discinditurdiscindēbāturdiscindētur
1st pl.discindimurdiscindēbāmurdiscindēmur
2nd pl.discindiminīdiscindēbāminīdiscindēminī
3rd pl.discindunturdiscindēbanturdiscindentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.discindardiscinderer
2nd sg.discindāris
discindāre
discinderēris
discinderēre
3rd sg.discindāturdiscinderētur
1st pl.discindāmurdiscinderēmur
2nd pl.discindāminīdiscinderēminī
3rd pl.discindanturdiscinderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.discindediscindere
pres. 2nd pl.discinditediscindiminī
fut. 2nd sg.discinditōdiscinditor
fut. 3rd sg.discinditōdiscinditor
fut. 2nd pl.discinditōte—
fut. 3rd pl.discinduntōdiscinduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivediscinderediscindī
perfect infinitivediscidissediscissum esse
future infinitivediscissūrum essediscissum īrī
present participlediscindēns—
perfect participle—discissus
discissa, discissā, discissae, discissam, discissārum, discissās, discisse, discissī, discissīs, discissō, discissōrum, discissōs
future participlediscissūrus
discissūra, discissūrā, discissūrae, discissūram, discissūrārum, discissūrās, discissūre, discissūrī, discissūrīs, discissūrō, discissūrōrum, discissūrōs, discissūrum
discindendus
discindundus, discindenda, discindendā, discindendae, discindendam, discindendārum, discindendās, discindende, discindendīs, discindendōrum, discindendōs
gerunddiscindendī, discindendō, discindendumsupinediscissum, discissū

dī-scindo, cĭdi, cissum, 3,
I. v. a., to tear or cleave asunder, to cut asunder, divide, rend, tear (class.—for syn. cf.: findo, scindo, dirimo, divello, separo, secerno).
I. Lit.: salicem Graecam discindito, Cato R. R. 40, 2: vestem, Ter. Ad. 1, 2, 4 (quoted Cic. Cael. 16, 38); Suet. Caes. 84; id. Ner. 42 al.; cf. tunicam, Cic. de Or. 2, 47, 195: purpureos amictus manu, Verg. A. 12, 602: labrum, Ter. Ad. 4, 2, 20; cf.: maxillam ictu, Suet. Calig. 58: artus, Verg. G. 3, 514: nubem (vis venti), Lucr. 6, 436: cotem novaculā, Cic. Div. 1, 17, 32; Liv. 1, 36; cf.: trabes aut saxa securibus cuneisque, Tac. H. 5, 6 fin.: cunctantem flagellis, Suet. Calig. 33 et saep.—Absol.: nulli penitus discindere ferro contigit, Luc. 1, 31.—
II. Trop.: discissa cum corpore vis animai, Lucr. 3, 639: tales amicitiae sunt remissione usus eluendae et dissuendae magis quam discindendae, Cic. Lael. 21, 76: omnis oratio aut continua est aut inter respondentem et interrogantem discissa, interrupted, divided, Sen. Ep. 89, 16.—Rarely of persons: discissi studiis turbulentis, Amm. 25, 5; cf. id. 22, 5; 28, 4 fin.

Origins

Proto-Indo-European *sek-? Proto-Indo-European *-éyti Proto-Indo-European *skey- Proto-Indo-European *skeyd- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *skinédti Proto-Italic *skindō Latin scindō Latin discindō From dis- + scindō.

Quick answers

What does discindō mean in Latin?
discindō, a verb, means “to cut, tear or divide in two”.
What are the principal parts of discindō?
discindō, discindere, discidī, discissum (third conjugation).
How do you pronounce discindō?
In classical Latin, [dɪsˈkɪn.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [diʃˈʃin.do].