verbthird conjugation
discindō
discindō (present infinitive discindere, perfect active discidī, supine discissum)
Classical[dɪsˈkɪn.doː]Ecclesiastical[diʃˈʃin.do]
Meaning
- to cut, tear or divide in two
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | discindō | discindēbam | discindam | discidī | discideram | disciderō |
| 2nd sg. | discindis | discindēbās | discindēs | discidistī | disciderās | discideris |
| 3rd sg. | discindit | discindēbat | discindet | discidit | disciderat | disciderit |
| 1st pl. | discindimus | discindēbāmus | discindēmus | discidimus | disciderāmus | disciderimus |
| 2nd pl. | discinditis | discindēbātis | discindētis | discidistis | disciderātis | discideritis |
| 3rd pl. | discindunt | discindēbant | discindent | discidērunt discidēre | disciderant | disciderint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | discindam | discinderem | disciderim | discidissem |
| 2nd sg. | discindās | discinderēs | disciderīs | discidissēs |
| 3rd sg. | discindat | discinderet | disciderit | discidisset |
| 1st pl. | discindāmus | discinderēmus | disciderīmus | discidissēmus |
| 2nd pl. | discindātis | discinderētis | disciderītis | discidissētis |
| 3rd pl. | discindant | discinderent | disciderint | discidissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | discindor | discindēbar | discindar |
| 2nd sg. | discinderis discindere | discindēbāris discindēbāre | discindēris discindēre |
| 3rd sg. | discinditur | discindēbātur | discindētur |
| 1st pl. | discindimur | discindēbāmur | discindēmur |
| 2nd pl. | discindiminī | discindēbāminī | discindēminī |
| 3rd pl. | discinduntur | discindēbantur | discindentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | discindar | discinderer |
| 2nd sg. | discindāris discindāre | discinderēris discinderēre |
| 3rd sg. | discindātur | discinderētur |
| 1st pl. | discindāmur | discinderēmur |
| 2nd pl. | discindāminī | discinderēminī |
| 3rd pl. | discindantur | discinderentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | discinde | discindere |
| pres. 2nd pl. | discindite | discindiminī |
| fut. 2nd sg. | discinditō | discinditor |
| fut. 3rd sg. | discinditō | discinditor |
| fut. 2nd pl. | discinditōte | — |
| fut. 3rd pl. | discinduntō | discinduntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | discindere | discindī |
| perfect infinitive | discidisse | discissum esse |
| future infinitive | discissūrum esse | discissum īrī |
| present participle | discindēns | — |
| perfect participle | — | discissus discissa, discissā, discissae, discissam, discissārum, discissās, discisse, discissī, discissīs, discissō, discissōrum, discissōs |
| future participle | discissūrus discissūra, discissūrā, discissūrae, discissūram, discissūrārum, discissūrās, discissūre, discissūrī, discissūrīs, discissūrō, discissūrōrum, discissūrōs, discissūrum | discindendus discindundus, discindenda, discindendā, discindendae, discindendam, discindendārum, discindendās, discindende, discindendīs, discindendōrum, discindendōs |
gerunddiscindendī, discindendō, discindendumsupinediscissum, discissū
dī-scindo, cĭdi, cissum, 3,
I. v. a., to tear or cleave asunder, to cut asunder, divide, rend, tear (class.—for syn. cf.: findo, scindo, dirimo, divello, separo, secerno).
I. Lit.:
salicem Graecam discindito, Cato R. R. 40, 2: vestem, Ter. Ad. 1, 2, 4 (quoted Cic. Cael. 16, 38); Suet. Caes. 84; id. Ner. 42 al.; cf. tunicam, Cic. de Or. 2, 47, 195: purpureos amictus manu, Verg. A. 12, 602: labrum, Ter. Ad. 4, 2, 20; cf.: maxillam ictu, Suet. Calig. 58: artus, Verg. G. 3, 514: nubem (vis venti), Lucr. 6, 436: cotem novaculā, Cic. Div. 1, 17, 32; Liv. 1, 36; cf.: trabes aut saxa securibus cuneisque, Tac. H. 5, 6 fin.: cunctantem flagellis, Suet. Calig. 33 et saep.—Absol.: nulli penitus discindere ferro contigit, Luc. 1, 31.—II. Trop.:
discissa cum corpore vis animai, Lucr. 3, 639: tales amicitiae sunt remissione usus eluendae et dissuendae magis quam discindendae, Cic. Lael. 21, 76: omnis oratio aut continua est aut inter respondentem et interrogantem discissa, interrupted, divided, Sen. Ep. 89, 16.—Rarely of persons: discissi studiis turbulentis, Amm. 25, 5; cf. id. 22, 5; 28, 4 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dī-scindō cidī, cissus, ere,
to tear asunder, cut apart, cleave, divide, rend, tear: Vestem, T.: tunicam: purpureos amictūs manu, V.: labrum, T.: artūs, V.: novaculā cotem, L.: amicitiae discindendae, rudely broken off.
Origins
Proto-Indo-European *sek-? Proto-Indo-European *-éyti Proto-Indo-European *skey- Proto-Indo-European *skeyd- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *skinédti Proto-Italic *skindō Latin scindō Latin discindō From dis- + scindō.