verbthird conjugation
discerpō
discerpō (present infinitive discerpere, perfect active discerpsī, supine discerptum)
Classical[dɪsˈkɛr.poː]Ecclesiastical[diʃˈʃɛr.po]
Meaning
- to pluck or tear to pieces; to rend, mutilate or mangle
Latīnē defined in Latin in our graded readers
in partēs laniō, vellōdiscerpō -ere — in Evangelium secundum Marcum, ch. 14
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | discerpō | discerpēbam | discerpam | discerpsī | discerpseram | discerpserō |
| 2nd sg. | discerpis | discerpēbās | discerpēs | discerpsistī | discerpserās | discerpseris |
| 3rd sg. | discerpit | discerpēbat | discerpet | discerpsit | discerpserat | discerpserit |
| 1st pl. | discerpimus | discerpēbāmus | discerpēmus | discerpsimus | discerpserāmus | discerpserimus |
| 2nd pl. | discerpitis | discerpēbātis | discerpētis | discerpsistis | discerpserātis | discerpseritis |
| 3rd pl. | discerpunt | discerpēbant | discerpent | discerpsērunt discerpsēre | discerpserant | discerpserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | discerpam | discerperem | discerpserim | discerpsissem |
| 2nd sg. | discerpās | discerperēs | discerpserīs | discerpsissēs |
| 3rd sg. | discerpat | discerperet | discerpserit | discerpsisset |
| 1st pl. | discerpāmus | discerperēmus | discerpserīmus | discerpsissēmus |
| 2nd pl. | discerpātis | discerperētis | discerpserītis | discerpsissētis |
| 3rd pl. | discerpant | discerperent | discerpserint | discerpsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | discerpor | discerpēbar | discerpar |
| 2nd sg. | discerperis discerpere | discerpēbāris discerpēbāre | discerpēris discerpēre |
| 3rd sg. | discerpitur | discerpēbātur | discerpētur |
| 1st pl. | discerpimur | discerpēbāmur | discerpēmur |
| 2nd pl. | discerpiminī | discerpēbāminī | discerpēminī |
| 3rd pl. | discerpuntur | discerpēbantur | discerpentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | discerpar | discerperer |
| 2nd sg. | discerpāris discerpāre | discerperēris discerperēre |
| 3rd sg. | discerpātur | discerperētur |
| 1st pl. | discerpāmur | discerperēmur |
| 2nd pl. | discerpāminī | discerperēminī |
| 3rd pl. | discerpantur | discerperentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | discerpe | discerpere |
| pres. 2nd pl. | discerpite | discerpiminī |
| fut. 2nd sg. | discerpitō | discerpitor |
| fut. 3rd sg. | discerpitō | discerpitor |
| fut. 2nd pl. | discerpitōte | — |
| fut. 3rd pl. | discerpuntō | discerpuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | discerpere | discerpī |
| perfect infinitive | discerpsisse | discerptum esse |
| future infinitive | discerptūrum esse | discerptum īrī |
| present participle | discerpēns | — |
| perfect participle | — | discerptus discerpta, discerptā, discerptae, discerptam, discerptārum, discerptās, discerpte, discerptī, discerptīs, discerptō, discerptōrum, discerptōs |
| future participle | discerptūrus discerptūra, discerptūrā, discerptūrae, discerptūram, discerptūrārum, discerptūrās, discerptūre, discerptūrī, discerptūrīs, discerptūrō, discerptūrōrum, discerptūrōs, discerptūrum | discerpendus discerpundus, discerpenda, discerpendā, discerpendae, discerpendam, discerpendārum, discerpendās, discerpende, discerpendīs, discerpendōrum, discerpendōs |
gerunddiscerpendī, discerpendō, discerpendumsupinediscerptum, discerptū
dis-cerpo, psi, ptum, 3, v. a. carpo,
I. to pluck or tear in pieces, to rend, to mangle (class.).
I. Lit.:
animus nec secerni nec dividi nec discerpi nec distrahi potest, Cic. Tusc. 1, 29, 71; cf. id. N. D. 1, 11, 27: inter orgia Bacchi discerptum iuvenem sparsere per agros, Verg. G. 4, 522: aliquem, Liv. 1, 16; Suet. Caes. 17: semiustum cadaver (canes), id. Dom. 15: membra gruis, Hor. S. 2, 8, 86 et saep.: in parvas partīs aurum, Lucr. 2, 829; Vulg. Judic. 4, 6 al.—B. Transf., to scatter, disperse, destroy:
quae cuncta aërii discerpunt irrita venti, Cat. 64, 142; cf. Verg. A. 9, 313.—II. Trop.
A. In gen.:
divulsa et quasi discerpta contrectare, Cic. de Or. 3, 6, 24: rem quae proposita est, quasi in membra, id. Top. 5, 28. —B. In partic. (like carpo, II. B.; concerpo, II.), to tear in pieces with words, to revile:
me infestis dictis, Cat. 66, 73; cf.: lacerare carmina, Ov. P. 4, 16, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
discerpō psī, ptus, ere
dis- + carpo, to tear in pieces, rend, mangle, mutilate : animus nec dividi nec discerpi potest: discerptum regem manibus, L.: membra gruis, H.—Poet.: aurae Omnia discerpunt, scatter , V. — Fig.: divolso et quasi discerpta contrectare, treat in fragments : alqm dictis, Ct.
Origins
- Proto-Indo-European*dwóh₁
- Latindiscerpō
Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Latin carpō Latin discerpō From dis- + carpō.
Descendants
- Italiandiscerpere
In English words that came into English from discerpō
- discerpdiscerpō