LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

discerpō

discerpō (present infinitive discerpere, perfect active discerpsī, supine discerptum)
Classical[dɪsˈkɛr.poː]Ecclesiastical[diʃˈʃɛr.po]

Meaning

  1. to pluck or tear to pieces; to rend, mutilate or mangle

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.discerpōdiscerpēbamdiscerpamdiscerpsīdiscerpseramdiscerpserō
2nd sg.discerpisdiscerpēbāsdiscerpēsdiscerpsistīdiscerpserāsdiscerpseris
3rd sg.discerpitdiscerpēbatdiscerpetdiscerpsitdiscerpseratdiscerpserit
1st pl.discerpimusdiscerpēbāmusdiscerpēmusdiscerpsimusdiscerpserāmusdiscerpserimus
2nd pl.discerpitisdiscerpēbātisdiscerpētisdiscerpsistisdiscerpserātisdiscerpseritis
3rd pl.discerpuntdiscerpēbantdiscerpentdiscerpsērunt
discerpsēre
discerpserantdiscerpserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.discerpamdiscerperemdiscerpserimdiscerpsissem
2nd sg.discerpāsdiscerperēsdiscerpserīsdiscerpsissēs
3rd sg.discerpatdiscerperetdiscerpseritdiscerpsisset
1st pl.discerpāmusdiscerperēmusdiscerpserīmusdiscerpsissēmus
2nd pl.discerpātisdiscerperētisdiscerpserītisdiscerpsissētis
3rd pl.discerpantdiscerperentdiscerpserintdiscerpsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.discerpordiscerpēbardiscerpar
2nd sg.discerperis
discerpere
discerpēbāris
discerpēbāre
discerpēris
discerpēre
3rd sg.discerpiturdiscerpēbāturdiscerpētur
1st pl.discerpimurdiscerpēbāmurdiscerpēmur
2nd pl.discerpiminīdiscerpēbāminīdiscerpēminī
3rd pl.discerpunturdiscerpēbanturdiscerpentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.discerpardiscerperer
2nd sg.discerpāris
discerpāre
discerperēris
discerperēre
3rd sg.discerpāturdiscerperētur
1st pl.discerpāmurdiscerperēmur
2nd pl.discerpāminīdiscerperēminī
3rd pl.discerpanturdiscerperentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.discerpediscerpere
pres. 2nd pl.discerpitediscerpiminī
fut. 2nd sg.discerpitōdiscerpitor
fut. 3rd sg.discerpitōdiscerpitor
fut. 2nd pl.discerpitōte—
fut. 3rd pl.discerpuntōdiscerpuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivediscerperediscerpī
perfect infinitivediscerpsissediscerptum esse
future infinitivediscerptūrum essediscerptum īrī
present participlediscerpēns—
perfect participle—discerptus
discerpta, discerptā, discerptae, discerptam, discerptārum, discerptās, discerpte, discerptī, discerptīs, discerptō, discerptōrum, discerptōs
future participlediscerptūrus
discerptūra, discerptūrā, discerptūrae, discerptūram, discerptūrārum, discerptūrās, discerptūre, discerptūrī, discerptūrīs, discerptūrō, discerptūrōrum, discerptūrōs, discerptūrum
discerpendus
discerpundus, discerpenda, discerpendā, discerpendae, discerpendam, discerpendārum, discerpendās, discerpende, discerpendīs, discerpendōrum, discerpendōs
gerunddiscerpendī, discerpendō, discerpendumsupinediscerptum, discerptū

dis-cerpo, psi, ptum, 3, v. a. carpo,
I. to pluck or tear in pieces, to rend, to mangle (class.).
I. Lit.: animus nec secerni nec dividi nec discerpi nec distrahi potest, Cic. Tusc. 1, 29, 71; cf. id. N. D. 1, 11, 27: inter orgia Bacchi discerptum iuvenem sparsere per agros, Verg. G. 4, 522: aliquem, Liv. 1, 16; Suet. Caes. 17: semiustum cadaver (canes), id. Dom. 15: membra gruis, Hor. S. 2, 8, 86 et saep.: in parvas partīs aurum, Lucr. 2, 829; Vulg. Judic. 4, 6 al.—
B. Transf., to scatter, disperse, destroy: quae cuncta aërii discerpunt irrita venti, Cat. 64, 142; cf. Verg. A. 9, 313.—
II. Trop.
A. In gen.: divulsa et quasi discerpta contrectare, Cic. de Or. 3, 6, 24: rem quae proposita est, quasi in membra, id. Top. 5, 28. —
B. In partic. (like carpo, II. B.; concerpo, II.), to tear in pieces with words, to revile: me infestis dictis, Cat. 66, 73; cf.: lacerare carmina, Ov. P. 4, 16, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindiscerpō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Latin carpō Latin discerpō From dis- + carpō.

Descendants
  • Italiandiscerpere

In English words that came into English from discerpō

  • discerpdiscerpō

Quick answers

What does discerpō mean in Latin?
discerpō, a verb, means “to pluck or tear to pieces; to rend, mutilate or mangle”.
What are the principal parts of discerpō?
discerpō, discerpere, discerpsī, discerptum (third conjugation).
How do you pronounce discerpō?
In classical Latin, [dɪsˈkɛr.poː]; in ecclesiastical (church) Latin, [diʃˈʃɛr.po].
Where does discerpō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin discerpō.