LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

disceptō

disceptō (present infinitive disceptāre, perfect active disceptāvī, supine disceptātum)
Classical[dɪsˈkɛp.toː]Ecclesiastical[diʃˈʃɛp.to]

Meaning

  1. to dispute
  2. to debate or discuss
  3. to decide, determine, judge or arbitrate

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.disceptōdisceptābamdisceptābōdisceptāvīdisceptāveramdisceptāverō
disceptārō
2nd sg.disceptāsdisceptābāsdisceptābisdisceptāvistī
disceptāstī
disceptāverās
disceptārās
disceptāveris
3rd sg.disceptatdisceptābatdisceptābitdisceptāvitdisceptāverat
disceptārat
disceptāverit
disceptārit
1st pl.disceptāmusdisceptābāmusdisceptābimusdisceptāvimusdisceptāverāmusdisceptāverimus
disceptārimus
2nd pl.disceptātisdisceptābātisdisceptābitisdisceptāvistis
disceptāstis
disceptāverātis
disceptārātis
disceptāveritis
disceptāritis
3rd pl.disceptantdisceptābantdisceptābuntdisceptāvērunt
disceptāvēre, disceptārunt
disceptāverant
disceptārant
disceptāverint
disceptārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.disceptemdisceptāremdisceptāverim
disceptārim
disceptāvissem
disceptāssem
2nd sg.disceptēsdisceptārēsdisceptāverīsdisceptāvissēs
disceptāssēs
3rd sg.disceptetdisceptāretdisceptāverit
disceptārit
disceptāvisset
disceptāsset
1st pl.disceptēmusdisceptārēmusdisceptāverīmus
disceptārīmus
disceptāvissēmus
disceptāssēmus
2nd pl.disceptētisdisceptārētisdisceptāverītis
disceptārītis
disceptāvissētis
disceptāssētis
3rd pl.disceptentdisceptārentdisceptāverint
disceptārint
disceptāvissent
disceptāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.disceptordisceptābardisceptābor
2nd sg.disceptāris
disceptāre
disceptābāris
disceptābāre
disceptāberis
disceptābere
3rd sg.disceptāturdisceptābāturdisceptābitur
1st pl.disceptāmurdisceptābāmurdisceptābimur
2nd pl.disceptāminīdisceptābāminīdisceptābiminī
3rd pl.disceptanturdisceptābanturdisceptābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.discepterdisceptārer
2nd sg.disceptēris
disceptēre
disceptārēris
disceptārēre
3rd sg.disceptēturdisceptārētur
1st pl.disceptēmurdisceptārēmur
2nd pl.disceptēminīdisceptārēminī
3rd pl.disceptenturdisceptārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.disceptādisceptāre
pres. 2nd pl.disceptātedisceptāminī
fut. 2nd sg.disceptātōdisceptātor
fut. 3rd sg.disceptātōdisceptātor
fut. 2nd pl.disceptātōte—
fut. 3rd pl.disceptantōdisceptantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedisceptāredisceptārī
perfect infinitivedisceptāvisse
disceptāsse
disceptātum esse
future infinitivedisceptātūrum essedisceptātum īrī
present participledisceptāns—
perfect participle—disceptātus
disceptāta, disceptātā, disceptātae, disceptātam, disceptātārum, disceptātās, disceptātī, disceptātōrum, disceptātōs
future participledisceptātūrus
disceptātūra, disceptātūrā, disceptātūrae, disceptātūram, disceptātūrārum, disceptātūrās, disceptātūre, disceptātūrī, disceptātūrīs, disceptātūrō, disceptātūrōrum, disceptātūrōs, disceptātūrum
disceptandus
disceptanda, disceptandā, disceptandae, disceptandam, disceptandārum, disceptandās, disceptande, disceptandīs, disceptandōrum, disceptandōs
gerunddisceptandī, disceptandō, disceptandumsupinedisceptātum, disceptātū

discepto, āvi, ātum, 1, v. a. dis and capio.
I. Jurid. t. t. (lit., to seize hold of and separate; hence, to stop the dispute), to decide, determine, judge a controversy, = dijudicare (cf.: dissero, disputo; good prose, but rare): res juste sapienterque, Cic. Mil. 9: hanc causam si in foro dicerem eodem audiente et disceptante te, id. Deiot. 2, 6; cf.: ipso exercitu disceptante, Liv. 5, 4: jus dicebat disceptabatque controversias, id. 41, 20; cf.: controversias inter se jure ac judicio, aut ... bello, id. 38, 38 fin.: inter populum Carthaginiensem et regem in re praesenti, id. 34, 62 fin.: inter amicos, Plin. Ep. 7, 15, 2. al.: FETIALES BELLA DISCEPTANTO, i. e. to decide between peace and war, Cic. Leg. 2, 9.—*
B. Beyond the judic. sphere: cum Academici eorum controversias disceptarent, Cic. Tusc. 4, 3, 6.—Far more freq.,.
II. Transf., of the parties themselves: to debate, dispute, discuss, strive.
(a). With de: de controversiis jure apud se potius, quam inter se armis disceptare, Caes. B. G. 3, 107 fin.; cf.: de controversiis suis jure potius quam bello, Sall. J. 21 fin.; and see under β: non de aliquo crimine sed de publico jure, Cic. Balb. 28, 64; cf.: de foederum jure verbis, Liv. 21, 19: de jure vectigalium, id. 34, 62: de cunctis negotiis inter se, Sall. J. 11, 2 al.—Ellipt.: damni (i. e. de actione damni) disceptare, Dig. 48, 19, 28, § 12.—Pass. impers.: quanto periculo de jure publico disceptaretur armis, Cic. Fam. 4, 14, 2; 6, 1, 5: quorum de re, id. de Or. 2, 43, 183: de omnibus condicionibus, Caes. B. C. 1, 24 fin.: de agro cum regis legatis, Liv. 34, 62 al.—With ob: ob rem pecuniariam cum aliquo, Tac. A. 6, 5.—With ad: ad aliquem, Liv. 8, 23.—
(b). Absol.: erat non jure, non legibus, non disceptando decertandum, Cic. Planc. 36; so, cum palaestritis aequo jure, Cic. Verr. 2, 2, 15; cf.: jure potius quam bellum gerere, Hirt. B. G. 85 fin.: armis, Tac. A. 2, 65.—Pass. impers.: ut coram imperatore, sicut inter Marcellum Siculosque disceptatum fuerat, disceptaretur, Liv. 26, 33; cf. id. 38, 35.— Abl. absol.: multum invicem disceptato, Tac. A. 15, 14.—*
B. With inanimate subjects: in uno proelio omnis fortuna rei publicae disceptat, depends upon, is at stake, Cic. Fam. 10, 10.

Origins

substratebor.? Proto-Indo-European *kap- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *kapyéti Proto-Italic *kapjō Archaic Latin kapiō Latin capiō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin captō Latin disceptō From dis- + captō.

Descendants
  • Italiandiscettare

In English words that came into English from disceptō

  • disceptdisceptō
  • disceptationdisceptātiō
  • disceptatordisceptātor

Quick answers

What does disceptō mean in Latin?
disceptō, a verb, means “to dispute; to debate or discuss; to decide, determine, judge or arbitrate”.
What are the principal parts of disceptō?
disceptō, disceptāre, disceptāvī, disceptātum (first conjugation).
How do you pronounce disceptō?
In classical Latin, [dɪsˈkɛp.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [diʃˈʃɛp.to].
Which English words come from disceptō?
English words that go back to Latin disceptō include discept, disceptation and disceptator.