LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

discalceō

discalceō (present infinitive discalceāre, perfect active discalceāvī, supine discalceātum)
Classical[dɪsˈkaɫ.ke.oː]Ecclesiastical[disˈkal̠ʲ.t͡ʃe.o]

Meaning

  1. Late Latinto pull off or remove one's shoes, make unshod

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.discalceōdiscalceābamdiscalceābōdiscalceāvīdiscalceāveramdiscalceāverō
discalceārō
2nd sg.discalceāsdiscalceābāsdiscalceābisdiscalceāvistī
discalceāstī
discalceāverās
discalceārās
discalceāveris
3rd sg.discalceatdiscalceābatdiscalceābitdiscalceāvitdiscalceāverat
discalceārat
discalceāverit
discalceārit
1st pl.discalceāmusdiscalceābāmusdiscalceābimusdiscalceāvimusdiscalceāverāmusdiscalceāverimus
discalceārimus
2nd pl.discalceātisdiscalceābātisdiscalceābitisdiscalceāvistis
discalceāstis
discalceāverātis
discalceārātis
discalceāveritis
discalceāritis
3rd pl.discalceantdiscalceābantdiscalceābuntdiscalceāvērunt
discalceāvēre, discalceārunt
discalceāverant
discalceārant
discalceāverint
discalceārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.discalceemdiscalceāremdiscalceāverim
discalceārim
discalceāvissem
discalceāssem
2nd sg.discalceēsdiscalceārēsdiscalceāverīsdiscalceāvissēs
discalceāssēs
3rd sg.discalceetdiscalceāretdiscalceāverit
discalceārit
discalceāvisset
discalceāsset
1st pl.discalceēmusdiscalceārēmusdiscalceāverīmus
discalceārīmus
discalceāvissēmus
discalceāssēmus
2nd pl.discalceētisdiscalceārētisdiscalceāverītis
discalceārītis
discalceāvissētis
discalceāssētis
3rd pl.discalceentdiscalceārentdiscalceāverint
discalceārint
discalceāvissent
discalceāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.discalceordiscalceābardiscalceābor
2nd sg.discalceāris
discalceāre
discalceābāris
discalceābāre
discalceāberis
discalceābere
3rd sg.discalceāturdiscalceābāturdiscalceābitur
1st pl.discalceāmurdiscalceābāmurdiscalceābimur
2nd pl.discalceāminīdiscalceābāminīdiscalceābiminī
3rd pl.discalceanturdiscalceābanturdiscalceābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.discalceerdiscalceārer
2nd sg.discalceēris
discalceēre
discalceārēris
discalceārēre
3rd sg.discalceēturdiscalceārētur
1st pl.discalceēmurdiscalceārēmur
2nd pl.discalceēminīdiscalceārēminī
3rd pl.discalceenturdiscalceārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.discalceādiscalceāre
pres. 2nd pl.discalceātediscalceāminī
fut. 2nd sg.discalceātōdiscalceātor
fut. 3rd sg.discalceātōdiscalceātor
fut. 2nd pl.discalceātōte—
fut. 3rd pl.discalceantōdiscalceantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivediscalceārediscalceārī
perfect infinitivediscalceāvisse
discalceāsse
discalceātum esse
future infinitivediscalceātūrum essediscalceātum īrī
present participlediscalceāns—
perfect participle—discalceātus
discalceāta, discalceātā, discalceātae, discalceātam, discalceātārum, discalceātās, discalceātī, discalceātōrum, discalceātōs
future participlediscalceātūrus
discalceātūra, discalceātūrā, discalceātūrae, discalceātūram, discalceātūrārum, discalceātūrās, discalceātūre, discalceātūrī, discalceātūrīs, discalceātūrō, discalceātūrōrum, discalceātūrōs, discalceātūrum
discalceandus
discalceanda, discalceandā, discalceandae, discalceandam, discalceandārum, discalceandās, discalceande, discalceandīs, discalceandōrum, discalceandōs
gerunddiscalceandī, discalceandō, discalceandumsupinediscalceātum, discalceātū

Origins

Found in Late and Vulgar Latin. From dis- + calceō.

Descendants
  • Catalandescalçar
  • Frenchdéchausser
  • Italiandiscalzare
  • Occitandescauçar
  • Portuguesedescalçar
  • Romaniandescălța
  • Romaniandescălțare
  • Spanishdescalzar
  • Aromaniandiscaltsu
  • Aromaniandiscãltsari

In English words that came into English from discalceō

  • discalceatediscalceātus

Quick answers

What does discalceō mean in Latin?
discalceō, a verb, means “to pull off or remove one's shoes, make unshod”.
What are the principal parts of discalceō?
discalceō, discalceāre, discalceāvī, discalceātum (first conjugation).
How do you pronounce discalceō?
In classical Latin, [dɪsˈkaɫ.ke.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈkal̠ʲ.t͡ʃe.o].