noun · femininethird declension
dīritās
dīritās f (genitive dīritātis)
Meaning
- fearfulness, frightfulness
- misfortune
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dīritās | dīritātēs |
| genitive | dīritātis | dīritātum |
| dative | dīritātī | dīritātibus |
| accusative | dīritātem | dīritātēs |
| ablative | dīritāte | dīritātibus |
| vocative | dīritās | dīritātēs |
dīrĭtas, ātis, f. dirus (rare but class.), lit. fearfulness, viz.,
I. Of fate, fatal mischief, misfortune:
si qua invecta diritas casu foret, Cic. Poët. Tusc. 3, 14: totius diei, Suet. Ner. 8; cf. ominis, Gell. 4, 9, 10.—II. Of character, fierceness, cruelty:
omni diritate atque immanitate teterrimus, Cic. Vatin. 3 fin.: quanta in altero diritas, in altero comitas! id. de Sen. 18 fin.: morum (Tiberii), Suet. Tib. 21.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dīritās ātis, f
dirus, mischief, misfortune, calamity : invecta casu, C. poët.— Fierceness, cruelty : omni diritate taeterrimus: quanta in alquo.
Origins
Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin dīritās From dīrus + -tās.