LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

dirimō

dirimō (present infinitive dirimere, perfect active dirēmī, supine dirēmptum)
Classical[ˈdɪ.rɪ.moː]Ecclesiastical[ˈdiː.ri.mo]

Meaning

  1. to separate, divide, take apart
  2. to interrupt, disturb, delay
  3. to frustrate, destroy

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Dividere · Partiri · Dirimere · Dispertire · Distribuere

1. Dividere and dirimere mean to divide something, merely in order to break the unity of the whole, and separate it into parts, whereas partiri means to divide, in order to get the parts of the whole, and to be able to dispose of them. Hence the phrases divide et impera, and dividere sententias, but partiri prædam. 2. Divisio denotes, theoretically, the separation of a genus into its species, whereas partitio, the separation of the whole into its parts. Quintil. v. 10, 63. Cic. Top. 5. 3. Dividere refers to a whole, of which the parts are merely locally and mechanically joined, and therefore severs only an exterior connection; but dirimere refers to a whole, of which the parts organically cohere, and destroys an interior connection. Liv. xxii. 15. Casilinum urbs . . . Volturno flumine dirempta Falernum ac Campanum agrum dividit: for the separation of a city into two halves by a river, is an interior separation, whereas the separation of two neighboring districts by a city, is an exterior separation. 4. Dividere means also to separate into parts, without any accessory notion, whereas dispertire, with reference to future possessors, and distribuere, with reference to the right owners, or to proper and suitable places. (iv. 156.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dirimōdirimēbamdirimamdirēmīdirēmeramdirēmerō
2nd sg.dirimisdirimēbāsdirimēsdirēmistīdirēmerāsdirēmeris
3rd sg.dirimitdirimēbatdirimetdirēmitdirēmeratdirēmerit
1st pl.dirimimusdirimēbāmusdirimēmusdirēmimusdirēmerāmusdirēmerimus
2nd pl.dirimitisdirimēbātisdirimētisdirēmistisdirēmerātisdirēmeritis
3rd pl.dirimuntdirimēbantdirimentdirēmērunt
dirēmēre
dirēmerantdirēmerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dirimamdirimeremdirēmerimdirēmissem
2nd sg.dirimāsdirimerēsdirēmerīsdirēmissēs
3rd sg.dirimatdirimeretdirēmeritdirēmisset
1st pl.dirimāmusdirimerēmusdirēmerīmusdirēmissēmus
2nd pl.dirimātisdirimerētisdirēmerītisdirēmissētis
3rd pl.dirimantdirimerentdirēmerintdirēmissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dirimordirimēbardirimar
2nd sg.dirimeris
dirimere
dirimēbāris
dirimēbāre
dirimēris
dirimēre
3rd sg.dirimiturdirimēbāturdirimētur
1st pl.dirimimurdirimēbāmurdirimēmur
2nd pl.dirimiminīdirimēbāminīdirimēminī
3rd pl.dirimunturdirimēbanturdirimentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dirimardirimerer
2nd sg.dirimāris
dirimāre
dirimerēris
dirimerēre
3rd sg.dirimāturdirimerētur
1st pl.dirimāmurdirimerēmur
2nd pl.dirimāminīdirimerēminī
3rd pl.dirimanturdirimerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dirimedirimere
pres. 2nd pl.dirimitedirimiminī
fut. 2nd sg.dirimitōdirimitor
fut. 3rd sg.dirimitōdirimitor
fut. 2nd pl.dirimitōte—
fut. 3rd pl.dirimuntōdirimuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedirimeredirimī
perfect infinitivedirēmissedirēmptum esse
future infinitivedirēmptūrum essedirēmptum īrī
present participledirimēns
dirimente, dirimentem, dirimentēs, dirimentī, dirimentia, dirimentibus, dirimentis, dirimentīs, dirimentium
—
perfect participle—dirēmptus
dirēmpta, dirēmptā, dirēmptae, dirēmptam, dirēmptārum, dirēmptās, dirēmpte, dirēmptī, dirēmptīs, dirēmptō, dirēmptōrum, dirēmptōs
future participledirēmptūrus
dirēmptūra, dirēmptūrā, dirēmptūrae, dirēmptūram, dirēmptūrārum, dirēmptūrās, dirēmptūre, dirēmptūrī, dirēmptūrīs, dirēmptūrō, dirēmptūrōrum, dirēmptūrōs, dirēmptūrum
dirimendus
dirimundus, dirimenda, dirimendā, dirimendae, dirimendam, dirimendārum, dirimendās, dirimende, dirimendīs, dirimendōrum, dirimendōs
gerunddirimendī, dirimendō, dirimendumsupinedirēmptum, dirēmptū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

nox senatum dirimit
night breaks up the sitting.
pacem dirimere, frangere
to break the peace.
proelium dirimere (B. C. 1. 40)
to break off the fight.
controversiam sedare, dirimere, componere, tollere
to put an end to, settle a dispute.

dĭrĭmo, ēmi, emptum (
I. perf. dirempsi, cited as error, Charis. 220 P.), 3, v. a. disĕmo, like diribeo, from dis-habeo, to take apart; to part, separate, divide (class.; esp. freq. in the trop. sense—cf.: findo, scindo, divello, separo, sejungo, segrego, secerno).
I. Lit.: dirimi corpus distrahive, Cic. N. D. 3, 12; cf. Lucr. 6, 1075: Tiberis Veientem agrum a Crustumino dirimens, Plin. 3, 5, 9, § 53; cf.: castris Ilerdam, Luc. 4, 33: sontes justis (Minos), Claud. ap. Rufin. 2, 477: oppida nostra unius diei itinere dirimuntur, are separated from each other, Plin. Ep. 6, 8, 2; cf.: urbs Vulturno flumine dirempta, Liv. 22, 15; and: dirempta mari gens, Plin. Pan. 32; and absol.: dirimente amne, Liv. 42, 39 et saep.—Poet., of cutting through the waves in a ship, Stat. Th. 5, 482.
II. Trop.
A. To break off, interrupt, to disturb, put off, delay (the fig. is taken from combatants who are parted asunder; transferred, like the opp. committere, to things; cf.: dirimere infestas acies, dirimere iras, Liv. 1, 13): proelium tandem diremit nox, Plaut. Am. 1, 1, 99; so, proelium, Caes. B. C. 1, 40 fin.; Sall. J. 60 fin.; Liv. 37, 32; Verg. A. 5, 467 al.; cf. Plin. Ep. 4, 9, 9: pugnam, Liv. 27, 13: bellum, id. 27, 30; 40, 52; Verg. A. 12, 79: certamina, Ov. M. 5, 314 et saep.: controversiam, i. e. to adjust, compose, Cic. Off. 3, 33, 119: seditionem, Front. Strat. 1, 8, 6: litem, Ov. M. 1, 21: rem arbitrio, id. F. 6, 98 et saep.; also, to separate, dissolve, break off a connection: conjunctionem civium, Cic. Off. 3, 5, 23: societatem, id. Sull. 2, 6; Liv. 8, 23: nuptias, Suet. Caes. 43: affinitatem, Tac. A. 12, 4: amicitias, id. ib. 6, 29; cf. Cic. Lael. 10, 34: caritatem quae est inter natos et parentes, id. ib. 8, 27: pacem, Liv. 9, 8; Quint. 2, 16, 7: conubium, Liv. 4, 6 et saep.—So too, to interrupt, disturb, break up a conversation, deliberation, etc.: colloquium, Caes. B. G. 1, 46, 4: sermonem, Cic. Rep. 1, 11: concilia populi, Liv. 1, 36 fin.: comitia, id. 40, 59 al.; cf. absol.: actum est eo die nihil: nox diremit, Cic. Q. Fr. 2, 13, 2.—
B. In gen., to destroy, frustrate, bring to naught: natura animaï morte dirempta, Lucr. 1, 114: auspicium, Liv. 8, 23 fin.; cf.: rem susceptam, Cic. Leg. 2, 12, 31: dirimere tempus et proferre diem, id. Div. 1, 39, 85: ea res consilium diremit, Sall. C. 18 fin.— Absnl., to dissuade, to be unfavorable: dirimen tibus auspicibus, Amm. 14, 10, 9.

Origins

Rhotacised form of *disimō, from dis- + emō (“buy, purchase”) in its old meaning "take".

Descendants
  • Catalandirimir
  • Englishdirempt
  • Frenchdirimer
  • Italiandirimere
  • Portuguesedirimir
  • Spanishdirimir

Quick answers

What does dirimō mean in Latin?
dirimō, a verb, means “to separate, divide, take apart; to interrupt, disturb, delay; to frustrate, destroy”.
What are the principal parts of dirimō?
dirimō, dirimere, dirēmī, dirēmptum (third conjugation).
How do you pronounce dirimō?
In classical Latin, [ˈdɪ.rɪ.moː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdiː.ri.mo].