noun · neutersecond declension
diribitōrium
diribitōrium n (genitive diribitōriī or diribitōrī)
Classical[dɪ.rɪ.bɪˈtoː.ri.ũː]Ecclesiastical[di.ri.biˈtɔː.ri.um]
Meaning
- counting centre for a soldier's pay, for votes in an election or for giving presents to the crowd
Urbis annonaeque curam sollicitissime semper egit. Cum Aemiliana pertinacius arderent, in diribitorio duabus noctibus mansit ac deficiente militum ac familiarum turba auxilio plebem per magistratus ex omnibus vicis convocavit ac positis ante se cum pecunia fiscis ad subveniendum hortatus est, repraesentans pro opera dignam cuique mercedem.
121 CE, Suetonius, De vita Caesarum Vita divi Claudi 18
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | diribitōrium | diribitōria |
| genitive | diribitōriī diribitōrī | diribitōriōrum |
| dative | diribitōriō | diribitōriīs |
| accusative | diribitōrium | diribitōria |
| ablative | diribitōriō | diribitōriīs |
| vocative | diribitōrium | diribitōria |
dĭrĭbĭtōrĭum, ii, n. (sc. aedificium; in Dio Cass. 55, 8: τὸ δειριβιτώριον) [id.],
I. the building in which the ballots were sorted (v. diribeo), Suet. Claud. 18; Plin. 6, 40, 76, § 201; 36, 15, 24, § 102 Sillig. N. cr.
Origins
From diribeō (“to distribute”) + -tōrium.