verbthird conjugation
dīnōscō
dīnōscō (present infinitive dīnōscere, perfect active dīnōvī, supine dīnōtum)
Classical[diːˈnoːs.koː]Ecclesiastical[diˈnɔs.ko]
Meaning
- to discern, distinguish
Latīnē defined in Latin in our graded readers
distinguō, dīiūdicōdīnōscō -ere — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 5
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dīnōscō | dīnōscēbam | dīnōscam | dīnōvī | dīnōveram dīnōram | dīnōverō dīnōrō |
| 2nd sg. | dīnōscis | dīnōscēbās | dīnōscēs | dīnōvistī dīnōstī | dīnōverās dīnōrās | dīnōveris dīnōris |
| 3rd sg. | dīnōscit | dīnōscēbat | dīnōscet | dīnōvit dīnōt | dīnōverat dīnōrat | dīnōverit dīnōrit |
| 1st pl. | dīnōscimus | dīnōscēbāmus | dīnōscēmus | dīnōvimus dīnōmus | dīnōverāmus dīnōrāmus | dīnōverimus dīnōrimus |
| 2nd pl. | dīnōscitis | dīnōscēbātis | dīnōscētis | dīnōvistis dīnōstis | dīnōverātis dīnōrātis | dīnōveritis dīnōritis |
| 3rd pl. | dīnōscunt | dīnōscēbant | dīnōscent | dīnōvērunt dīnōrunt, dīnōvēre | dīnōverant dīnōrant | dīnōverint dīnōrint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dīnōscam | dīnōscerem | dīnōverim dīnōrim | dīnōvissem dīnōssem |
| 2nd sg. | dīnōscās | dīnōscerēs | dīnōverīs dīnōrīs | dīnōvissēs dīnōssēs |
| 3rd sg. | dīnōscat | dīnōsceret | dīnōverit dīnōrit | dīnōvisset dīnōsset |
| 1st pl. | dīnōscāmus | dīnōscerēmus | dīnōverīmus dīnōrīmus | dīnōvissēmus dīnōssēmus |
| 2nd pl. | dīnōscātis | dīnōscerētis | dīnōverītis dīnōrītis | dīnōvissētis dīnōssētis |
| 3rd pl. | dīnōscant | dīnōscerent | dīnōverint dīnōrint | dīnōvissent dīnōssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dīnōscor | dīnōscēbar | dīnōscar |
| 2nd sg. | dīnōsceris dīnōscere | dīnōscēbāris dīnōscēbāre | dīnōscēris dīnōscēre |
| 3rd sg. | dīnōscitur | dīnōscēbātur | dīnōscētur |
| 1st pl. | dīnōscimur | dīnōscēbāmur | dīnōscēmur |
| 2nd pl. | dīnōsciminī | dīnōscēbāminī | dīnōscēminī |
| 3rd pl. | dīnōscuntur | dīnōscēbantur | dīnōscentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dīnōscar | dīnōscerer |
| 2nd sg. | dīnōscāris dīnōscāre | dīnōscerēris dīnōscerēre |
| 3rd sg. | dīnōscātur | dīnōscerētur |
| 1st pl. | dīnōscāmur | dīnōscerēmur |
| 2nd pl. | dīnōscāminī | dīnōscerēminī |
| 3rd pl. | dīnōscantur | dīnōscerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dīnōsce | dīnōscere |
| pres. 2nd pl. | dīnōscite | dīnōsciminī |
| fut. 2nd sg. | dīnōscitō | dīnōscitor |
| fut. 3rd sg. | dīnōscitō | dīnōscitor |
| fut. 2nd pl. | dīnōscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | dīnōscuntō | dīnōscuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dīnōscere | dīnōscī |
| perfect infinitive | dīnōvisse dīnōsse | dīnōtum esse |
| future infinitive | dīnōtūrum esse | dīnōtum īrī |
| present participle | dīnōscēns | — |
| perfect participle | — | dīnōtus dīnōta, dīnōtā, dīnōtae, dīnōtam, dīnōtārum, dīnōtās, dīnōte, dīnōtī, dīnōtīs, dīnōtō, dīnōtōrum, dīnōtōs |
| future participle | dīnōtūrus dīnōtūra, dīnōtūrā, dīnōtūrae, dīnōtūram, dīnōtūrārum, dīnōtūrās, dīnōtūre, dīnōtūrī, dīnōtūrīs, dīnōtūrō, dīnōtūrōrum, dīnōtūrōs, dīnōtūrum | dīnōscendus dīnōscundus, dīnōscenda, dīnōscendā, dīnōscendae, dīnōscendam, dīnōscendārum, dīnōscendās, dīnōscende, dīnōscendīs, dīnōscendōrum, dīnōscendōs |
gerunddīnōscendī, dīnōscendō, dīnōscendumsupinedīnōtum, dīnōtū
dī-nosco (old form, dīgnosco—no
I. perf. nor sup.), ĕre, 3, v. a. dis, 2.; nosco, to know apart, to distinguish, discern one thing from another (perh. not ante-Aug.).
(a). With ab:
vix ut dinosci possit a mastiche verā, Plin. 12, 17, 36, § 72. —(b). With abl.:
civem dinoscere hoste, Hor. Ep. 1, 15, 29: ut possem curvo dinoscere rectum, id. ib. 2, 2, 44: aera tinnitu, Quint. 11, 3, 31: vocem auribus, speciem oculis, id. ib. 18: aliquid sapore, Col. 2, 2, 20.—(g). With accus.:
suos et alienos, Col. 8, 5, 7: vera bona, Juv. 10, 2: veri speciem, Pers. 5, 105.—(d). With rel. clause:
dinoscere Quid solidum crepet, etc., Pers. 5, 24.—(ε) Absol.: inter se similes, vix ut dinoscere possis, Ov. M. 13, 835; Suet. Oth. 12.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dī-nōscō —, —, ere,
to know apart, distinguish, discern: vera bona, Iu.: (geminos) inter se similes, O.: civem hoste, H.: dominum et servum deliciis, Ta.: curvo rectum, H.
Origins
Latin gnōscō Latin nōscō Latin dīnōscō From dis- + nōscō.