verbfirst conjugation
dignō
dignō (present infinitive dignāre, perfect active dignāvī, supine dignātum)
Classical[ˈdɪŋ.noː]Ecclesiastical[ˈdiɲ.ɲo]
Meaning
- to deem worthy, suitable, or fitting
[...] cuī sē pulchra virō dignētur iungere Dīdō.
[Aeneas:] whom beautiful Dido deems worthy to join herself with as her husband.29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.192 - to deign or condescend
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dignō | dignābam | dignābō | dignāvī | dignāveram | dignāverō dignārō |
| 2nd sg. | dignās | dignābās | dignābis | dignāvistī dignāstī | dignāverās dignārās | dignāveris |
| 3rd sg. | dignat | dignābat | dignābit | dignāvit | dignāverat dignārat | dignāverit dignārit |
| 1st pl. | dignāmus | dignābāmus | dignābimus | dignāvimus | dignāverāmus | dignāverimus dignārimus |
| 2nd pl. | dignātis | dignābātis | dignābitis | dignāvistis dignāstis | dignāverātis dignārātis | dignāveritis dignāritis |
| 3rd pl. | dignant | dignābant | dignābunt | dignāvērunt dignāvēre, dignārunt | dignāverant dignārant | dignāverint dignārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dignem | dignārem | dignāverim dignārim | dignāvissem dignāssem |
| 2nd sg. | dignēs | dignārēs | dignāverīs | dignāvissēs dignāssēs |
| 3rd sg. | dignet | dignāret | dignāverit dignārit | dignāvisset dignāsset |
| 1st pl. | dignēmus | dignārēmus | dignāverīmus dignārīmus | dignāvissēmus dignāssēmus |
| 2nd pl. | dignētis | dignārētis | dignāverītis dignārītis | dignāvissētis dignāssētis |
| 3rd pl. | dignent | dignārent | dignāverint dignārint | dignāvissent dignāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dignor | dignābar | dignābor |
| 2nd sg. | dignāris dignāre | dignābāris dignābāre | dignāberis dignābere |
| 3rd sg. | dignātur | dignābātur | dignābitur |
| 1st pl. | dignāmur | dignābāmur | dignābimur |
| 2nd pl. | dignāminī | dignābāminī | dignābiminī |
| 3rd pl. | dignantur | dignābantur | dignābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | digner | dignārer |
| 2nd sg. | dignēris dignēre | dignārēris dignārēre |
| 3rd sg. | dignētur | dignārētur |
| 1st pl. | dignēmur | dignārēmur |
| 2nd pl. | dignēminī | dignārēminī |
| 3rd pl. | dignentur | dignārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dignā | dignāre |
| pres. 2nd pl. | dignāte | dignāminī |
| fut. 2nd sg. | dignātō | dignātor |
| fut. 3rd sg. | dignātō | dignātor |
| fut. 2nd pl. | dignātōte | — |
| fut. 3rd pl. | dignantō | dignantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dignāre | dignārī dignārier |
| perfect infinitive | dignāvisse dignāsse | dignātum esse |
| future infinitive | dignātūrum esse | dignātum īrī |
| present participle | dignāns | — |
| perfect participle | — | dignātus dignāta, dignātā, dignātae, dignātam, dignātārum, dignātās, dignātī, dignātōrum, dignātōs |
| future participle | dignātūrus dignātūra, dignātūrā, dignātūrae, dignātūram, dignātūrārum, dignātūrās, dignātūre, dignātūrī, dignātūrīs, dignātūrō, dignātūrōrum, dignātūrōs, dignātūrum | dignandus dignanda, dignandā, dignandae, dignandam, dignandārum, dignandās, dignande, dignandīs, dignandōrum, dignandōs |
gerunddignandī, dignandō, dignandumsupinedignātum, dignātū
digno, āre, 1, v. a. dignus,
I. to deem worthy: quis caelestes dignet decorare hostiis, Pac. ap. Non. 98, 15; so with inf., id. ib. 470, 20; ap. Serv. Verg. A. 11, 169; and in Diomed. p. 395 P.; Att. ap. Non. 470, 19: hunc tanto munere digna, Calvus ap. Serv. l. l.; so with abl., Cic. Arat. 34.—
b. Dignor, āri, pass.: egone Pelopis digner domo, Att. ap. Non. 281, 7; so with abl., Cic. de Or. 3, 7; id. Inv. 2, 39, 114; id. Ac. 1, 10, 36; id. Oecon. Fragm. ap. Prisc. p. 793 P.; Verg A. 3, 475; and with inf., Att. ap. Non. 281, 5; Lucr. 5, 52; Sil. 13, 569.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dīgnō —, —, āre
dignus, to deem worthy : cunctas nomine, C. poët.: laude dignari: coniugio Veneris dignate, V.
Origins
- Proto-Indo-European*deḱ-
- Proto-Indo-European*deḱ-no
- Proto-Italic*dek-no-
- Latindignō
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin dignō From dignus (“worthy”) + -ō.
Descendants
- Catalandenyar
- Englishdeignfrom Old French deignier
- Frenchdaignerfrom Old French deignier
- Italiandegnare
- Spanishdeñar
- Catalandignar
- Portuguesedignar
- Romaniandigna
- Spanishdignar
- Scotsdenziefrom Old French deignier