LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

dignō

dignō (present infinitive dignāre, perfect active dignāvī, supine dignātum)
Classical[ˈdɪŋ.noː]Ecclesiastical[ˈdiɲ.ɲo]

Meaning

  1. to deem worthy, suitable, or fitting
    [...] cuī sē pulchra virō dignētur iungere Dīdō.[Aeneas:] whom beautiful Dido deems worthy to join herself with as her husband.29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.192
  2. to deign or condescend

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dignōdignābamdignābōdignāvīdignāveramdignāverō
dignārō
2nd sg.dignāsdignābāsdignābisdignāvistī
dignāstī
dignāverās
dignārās
dignāveris
3rd sg.dignatdignābatdignābitdignāvitdignāverat
dignārat
dignāverit
dignārit
1st pl.dignāmusdignābāmusdignābimusdignāvimusdignāverāmusdignāverimus
dignārimus
2nd pl.dignātisdignābātisdignābitisdignāvistis
dignāstis
dignāverātis
dignārātis
dignāveritis
dignāritis
3rd pl.dignantdignābantdignābuntdignāvērunt
dignāvēre, dignārunt
dignāverant
dignārant
dignāverint
dignārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dignemdignāremdignāverim
dignārim
dignāvissem
dignāssem
2nd sg.dignēsdignārēsdignāverīsdignāvissēs
dignāssēs
3rd sg.dignetdignāretdignāverit
dignārit
dignāvisset
dignāsset
1st pl.dignēmusdignārēmusdignāverīmus
dignārīmus
dignāvissēmus
dignāssēmus
2nd pl.dignētisdignārētisdignāverītis
dignārītis
dignāvissētis
dignāssētis
3rd pl.dignentdignārentdignāverint
dignārint
dignāvissent
dignāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dignordignābardignābor
2nd sg.dignāris
dignāre
dignābāris
dignābāre
dignāberis
dignābere
3rd sg.dignāturdignābāturdignābitur
1st pl.dignāmurdignābāmurdignābimur
2nd pl.dignāminīdignābāminīdignābiminī
3rd pl.dignanturdignābanturdignābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dignerdignārer
2nd sg.dignēris
dignēre
dignārēris
dignārēre
3rd sg.dignēturdignārētur
1st pl.dignēmurdignārēmur
2nd pl.dignēminīdignārēminī
3rd pl.dignenturdignārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dignādignāre
pres. 2nd pl.dignātedignāminī
fut. 2nd sg.dignātōdignātor
fut. 3rd sg.dignātōdignātor
fut. 2nd pl.dignātōte—
fut. 3rd pl.dignantōdignantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedignāredignārī
dignārier
perfect infinitivedignāvisse
dignāsse
dignātum esse
future infinitivedignātūrum essedignātum īrī
present participledignāns—
perfect participle—dignātus
dignāta, dignātā, dignātae, dignātam, dignātārum, dignātās, dignātī, dignātōrum, dignātōs
future participledignātūrus
dignātūra, dignātūrā, dignātūrae, dignātūram, dignātūrārum, dignātūrās, dignātūre, dignātūrī, dignātūrīs, dignātūrō, dignātūrōrum, dignātūrōs, dignātūrum
dignandus
dignanda, dignandā, dignandae, dignandam, dignandārum, dignandās, dignande, dignandīs, dignandōrum, dignandōs
gerunddignandī, dignandō, dignandumsupinedignātum, dignātū

digno, āre, 1, v. a. dignus,
I. to deem worthy: quis caelestes dignet decorare hostiis, Pac. ap. Non. 98, 15; so with inf., id. ib. 470, 20; ap. Serv. Verg. A. 11, 169; and in Diomed. p. 395 P.; Att. ap. Non. 470, 19: hunc tanto munere digna, Calvus ap. Serv. l. l.; so with abl., Cic. Arat. 34.—
b. Dignor, āri, pass.: egone Pelopis digner domo, Att. ap. Non. 281, 7; so with abl., Cic. de Or. 3, 7; id. Inv. 2, 39, 114; id. Ac. 1, 10, 36; id. Oecon. Fragm. ap. Prisc. p. 793 P.; Verg A. 3, 475; and with inf., Att. ap. Non. 281, 5; Lucr. 5, 52; Sil. 13, 569.

Origins

  1. Proto-Indo-European*deḱ-
  2. Proto-Indo-European*deḱ-no
  3. Proto-Italic*dek-no-
  4. Latindignō

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin dignō From dignus (“worthy”) + -ō.

Descendants
  • Catalandenyar
  • Englishdeignfrom Old French deignier
  • Frenchdaignerfrom Old French deignier
  • Italiandegnare
  • Spanishdeñar
  • Catalandignar
  • Portuguesedignar
  • Romaniandigna
  • Spanishdignar
  • Scotsdenziefrom Old French deignier

Quick answers

What does dignō mean in Latin?
dignō, a verb, means “to deem worthy, suitable, or fitting; to deign or condescend”.
What are the principal parts of dignō?
dignō, dignāre, dignāvī, dignātum (first conjugation).
How do you pronounce dignō?
In classical Latin, [ˈdɪŋ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdiɲ.ɲo].
Where does dignō come from?
Proto-Indo-European *deḱ- → Proto-Indo-European *deḱ-no → Proto-Italic *dek-no- → Latin dignō.