LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation, impersonal in the passive

diffugiō

diffugiō (present infinitive diffugere, perfect active diffūgī, supine diffūgitum)
Classical[dɪfˈfʊ.ɡi.oː]Ecclesiastical[difˈfuː.d͡ʒi.o]

Meaning

  1. impersonalto scatter, disperse or dispel
    “Diffugimus vīsū exsanguēs.” “Pale [with fear], we scatter at the sight [of the sea serpents].” – Aeneas29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 2.212
  2. impersonalto flee or run away

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.diffugiōdiffugiēbamdiffugiamdiffūgīdiffūgeramdiffūgerō
2nd sg.diffugisdiffugiēbāsdiffugiēsdiffūgistīdiffūgerāsdiffūgeris
3rd sg.diffugitdiffugiēbatdiffugietdiffūgitdiffūgeratdiffūgerit
1st pl.diffugimusdiffugiēbāmusdiffugiēmusdiffūgimusdiffūgerāmusdiffūgerimus
2nd pl.diffugitisdiffugiēbātisdiffugiētisdiffūgistisdiffūgerātisdiffūgeritis
3rd pl.diffugiuntdiffugiēbantdiffugientdiffūgērunt
diffūgēre
diffūgerantdiffūgerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.diffugiamdiffugeremdiffūgerimdiffūgissem
2nd sg.diffugiāsdiffugerēsdiffūgerīsdiffūgissēs
3rd sg.diffugiatdiffugeretdiffūgeritdiffūgisset
1st pl.diffugiāmusdiffugerēmusdiffūgerīmusdiffūgissēmus
2nd pl.diffugiātisdiffugerētisdiffūgerītisdiffūgissētis
3rd pl.diffugiantdiffugerentdiffūgerintdiffūgissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.———
2nd sg.———
3rd sg.diffugiturdiffugiēbāturdiffugiētur
1st pl.———
2nd pl.———
3rd pl.———
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.——
2nd sg.——
3rd sg.diffugiāturdiffugerētur
1st pl.——
2nd pl.——
3rd pl.——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.diffuge—
pres. 2nd pl.diffugite—
fut. 2nd sg.diffugitō—
fut. 3rd sg.diffugitōdiffugitor
fut. 2nd pl.diffugitōte—
fut. 3rd pl.diffugiuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivediffugerediffugī
perfect infinitivediffūgissediffūgitum esse
future infinitivediffūgitūrum essediffūgitum īrī
present participlediffugiēns—
perfect participle—diffūgitum
diffūgita, diffūgitā, diffūgitae, diffūgitam, diffūgitārum, diffūgitās, diffūgitī, diffūgitōrum, diffūgitōs, diffūgitus
future participlediffūgitūrus
diffūgitūra, diffūgitūrā, diffūgitūrae, diffūgitūram, diffūgitūrārum, diffūgitūrās, diffūgitūre, diffūgitūrī, diffūgitūrīs, diffūgitūrō, diffūgitūrōrum, diffūgitūrōs, diffūgitūrum
diffugiendum
diffugiundum
gerunddiffugiendī, diffugiendō, diffugiendumsupinediffūgitum, diffūgitū

dif-fŭgĭo, fūgi, 3,
I. v. n., to fly asunder, flee in different directions, to disperse, scatter (class.): diffugiebat enim varium genus omne ferarum, Lucr. 5, 1337 sq.; 3, 256; cf. id. 1, 762 sq.: vox una diffugit in multas aures, id. 4, 564: metu perterriti repente diffugimus, Cic. Phil. 2, 42, 108; id. Fam. 15, 1, 5; id. Off. 3, 32, 114; Suet. Caes. 82; Hor. C. 1, 35, 26; Verg. A. 2, 212; 4, 123; Ov. F. 2, 211; id. M. 7, 257 et saep.: diffugiunt stellae, id. ib. 2, 114; cf.: diffugere nives, to scatter, disappear, Hor. C. 4, 7, 1: mordaces sollicitudines, id. ib. 1, 18, 4: tota exterrita silvis Diffugiunt armenta, Verg. G. 3, 150; cf. id. A. 10, 804.—Designating the limit: spiritus unguenti suavis diffugit in auras, Lucr. 3, 223: in vicos passim suos, Liv. 21, 28; cf.: ad sua praesidia, Hirt. B. G. 8, 35 fin.: ad naves, Verg. A. 2, 399: per agros, Val. Fl. 3, 255.

Origins

From dis- + fugiō.

Quick answers

What does diffugiō mean in Latin?
diffugiō, a verb, means “to scatter, disperse or dispel; to flee or run away”.
What are the principal parts of diffugiō?
diffugiō, diffugere, diffūgī (third (-iō variant) conjugation, impersonal in the passive).
How do you pronounce diffugiō?
In classical Latin, [dɪfˈfʊ.ɡi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [difˈfuː.d͡ʒi.o].