verbsecond conjugation, deponent
diffiteor
diffiteor (present infinitive diffitērī, perfect active diffessus sum)
Classical[dɪfˈfɪ.te.ɔr]Ecclesiastical[difˈfiː.te.or]
Meaning
- deponentto deny, disavow, disown
Conjugation conjugation 2 deponent perfect
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | diffiteor | diffitēbar | diffitēbor | — | — | — |
| 2nd sg. | diffitēris diffitēre | diffitēbāris diffitēbāre | diffitēberis diffitēbere | — | — | — |
| 3rd sg. | diffitētur | diffitēbātur | diffitēbitur | — | — | — |
| 1st pl. | diffitēmur | diffitēbāmur | diffitēbimur | — | — | — |
| 2nd pl. | diffitēminī | diffitēbāminī | diffitēbiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | diffitentur | diffitēbantur | diffitēbuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | diffitear | diffitērer | — | — |
| 2nd sg. | diffiteāris diffiteāre | diffitērēris diffitērēre | — | — |
| 3rd sg. | diffiteātur | diffitērētur | — | — |
| 1st pl. | diffiteāmur | diffitērēmur | — | — |
| 2nd pl. | diffiteāminī | diffitērēminī | — | — |
| 3rd pl. | diffiteantur | diffitērentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | diffitēre | — |
| pres. 2nd pl. | diffitēminī | — |
| fut. 2nd sg. | diffitētor | — |
| fut. 3rd sg. | diffitētor | — |
| fut. 3rd pl. | diffitentor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | diffitērī | — |
| present participle | diffitēns | — |
| perfect participle | diffessa diffessā, diffessae, diffessam, diffessārum, diffessās, diffesse, diffessī, diffessīs, diffessō, diffessōrum, diffessōs, diffessum, diffessus | — |
| future participle | diffessūra diffessūrā, diffessūrae, diffessūram, diffessūrārum, diffessūrās, diffessūre, diffessūrī, diffessūrīs, diffessūrō, diffessūrōrum, diffessūrōs, diffessūrum, diffessūrus | diffitendus diffitenda, diffitendā, diffitendae, diffitendam, diffitendārum, diffitendās, diffitende, diffitendīs, diffitendōrum, diffitendōs |
gerunddiffitendī, diffitendō, diffitendumsupinediffessum, diffessū
dif-fĭtĕor, ēri,
I. v. dep. a. [fateor], to disavow, to deny (very rare; perh. only in the foll. passages—for syn. v. denego init.): numquam diffitebor multa me simulasse invitum, Planc. in Cic. Fam. 10, 8, 4; so with acc. and inf., Quint. 2, 17, 5:
obscenum opus, Ov. Am. 3, 14, 28; Aus. Caes. 14.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
diffiteor —, ērī
dis + fateor, to disavow, deny : opus, O.
Origins
Proto-Indo-European *bʰeh₂-der. Proto-Italic *fatēōr Latin fateor Latin diffiteor From dis- + fateor (“acknowledge”).