LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

dīdō1

dīdō (present infinitive dīdere, perfect active dīdidī, supine dīditum)
Classical[ˈdiː.doː]Ecclesiastical[ˈdiː.do]

Meaning

  1. to give out, spread abroad, disseminate, distribute, scatter

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dīdōdīdēbamdīdamdīdidīdīdideramdīdiderō
2nd sg.dīdisdīdēbāsdīdēsdīdidistīdīdiderāsdīdideris
3rd sg.dīditdīdēbatdīdetdīdiditdīdideratdīdiderit
1st pl.dīdimusdīdēbāmusdīdēmusdīdidimusdīdiderāmusdīdiderimus
2nd pl.dīditisdīdēbātisdīdētisdīdidistisdīdiderātisdīdideritis
3rd pl.dīduntdīdēbantdīdentdīdidērunt
dīdidēre
dīdiderantdīdiderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dīdamdīderemdīdiderimdīdidissem
2nd sg.dīdāsdīderēsdīdiderīsdīdidissēs
3rd sg.dīdatdīderetdīdideritdīdidisset
1st pl.dīdāmusdīderēmusdīdiderīmusdīdidissēmus
2nd pl.dīdātisdīderētisdīdiderītisdīdidissētis
3rd pl.dīdantdīderentdīdiderintdīdidissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dīdordīdēbardīdar
2nd sg.dīderis
dīdere
dīdēbāris
dīdēbāre
dīdēris
dīdēre
3rd sg.dīditurdīdēbāturdīdētur
1st pl.dīdimurdīdēbāmurdīdēmur
2nd pl.dīdiminīdīdēbāminīdīdēminī
3rd pl.dīdunturdīdēbanturdīdentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dīdardīderer
2nd sg.dīdāris
dīdāre
dīderēris
dīderēre
3rd sg.dīdāturdīderētur
1st pl.dīdāmurdīderēmur
2nd pl.dīdāminīdīderēminī
3rd pl.dīdanturdīderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dīdedīdere
pres. 2nd pl.dīditedīdiminī
fut. 2nd sg.dīditōdīditor
fut. 3rd sg.dīditōdīditor
fut. 2nd pl.dīditōte—
fut. 3rd pl.dīduntōdīduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedīderedīdī
perfect infinitivedīdidissedīditum esse
future infinitivedīditūrum essedīditum īrī
present participledīdēns—
perfect participle—dīditus
dīdita, dīditā, dīditae, dīditam, dīditārum, dīditās, dīditī, dīditōrum, dīditōs
future participledīditūrus
dīditūra, dīditūrā, dīditūrae, dīditūram, dīditūrārum, dīditūrās, dīditūre, dīditūrī, dīditūrīs, dīditūrō, dīditūrōrum, dīditūrōs, dīditūrum
dīdendus
dīdundus, dīdenda, dīdendā, dīdendae, dīdendam, dīdendārum, dīdendās, dīdende, dīdendīs, dīdendōrum, dīdendōs
gerunddīdendī, dīdendō, dīdendumsupinedīditum, dīditū

dī-do (also written disdo;
I. v. the foll.), didĭdi, didĭtum, 3, v. a., to give out, spread abroad, disseminate, distribute (anteclass. and poet.; esp. in Lucr.; once in Tac.).
I. Lit.: numquam ego argentum ... disdidi, Cato ap. Fronto Ep. ad Anton. 1, 2, p. 150: in venas cibum, Lucr. 2, 1136; 4, 956; 6, 947; cf. id. 3, 703; 4, 633: omne per caules palati, id. 4, 623; cf. id. 3, 246; 5, 269; 6, 1166.—Absol.: dide, disice, Caecil. ap. Cic. Cael. 16, 37 (Com. Frag. v. 239 Rib.).—
II. Trop.: dum munia didit (sc. servis), Hor. S. 2, 2, 67: per magnas didita gentes Solatia vitae, Lucr. 5, 20; cf.: rumor per agmina Trojana, Verg. A. 7, 144: tua terris didita fama, id. ib. 8, 132; cf.: fama in populos, Sil. 1, 186: fama per provincias, Tac. A. 11, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindīdō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *deh₃-redup. Proto-Indo-European *-ti Proto-Indo-European *dédeh₃ti Proto-Italic *didō Latin dō Latin dīdō From dis- + dō (“to give”).

proper noun · femininevariously declined, fourth declension, third declension
Dīdō2
Dīdō f sg (genitive Dīdūs or Dīdōnis)
Classical[ˈdiː.doː]Ecclesiastical[ˈdiː.do]

Meaning

  1. Dido (legendary foundress and queen of Carthage)

Declension

declension
formsingularplural
nominativeDīdō—
genitiveDīdūs
Dīdōnis
—
dativeDīdō
Dīdōnī
—
accusativeDīdō
Dīdūn, Dīdōn, Dīdōnem
—
ablativeDīdō
Dīdōne
—
vocativeDīdō—

Dīdō, ūs and ōnis, f., Διδώ,
I. the celebrated foundress of Carthage, daughter of the Tyrian king Belus, wife of Sichaeus, and sister of Pygmalion; called also Elisa or Elissa.—Nom. Dido, Verg. A. 1, 299; 340; 360 et saep.; Ov. Am. 2, 18, 25; id. F. 3, 545; 640.—Gen. Dīdōnis, Just. 11, 10, 13; Aug. Conf. 1, 13; Macr. Sat. 4, 3, 6 al.: Dīdūs, Cornutus ap. Charis. p. 102 P.—Dat. Dīdō, Macr. Sat. 5, 2, 14 (dub. al. Didoni): Dīdōni, Tert. Anim. 33.—Acc. Dīdō, Verg. A. 4, 383; Ov. H. 7, 7; 133 (in both passages several MSS. read Didon); Vell. 1, 6, 2: Didonem, Treb. Pol. Trig. Tyr. 27, 1; August. Conf. 1, 13: Dīdūn, Atteius ap. Charis. l. l.—Abl. Dīdōne, Enn. ap. Prisc. p. 685 P.; Serv. Verg. A. 1, 223 (cf. Neue Formenl. 1, 352).

Origins

Borrowed from Ancient Greek Δῑδώ (Dīdṓ).

Descendants
  • EnglishDido
  • FrenchDidon
  • ItalianDidone
  • SpanishDidón
  • SlovakDido
  • UkrainianДідо́на

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does dīdō mean in Latin?
dīdō, a verb, means “to give out, spread abroad, disseminate, distribute, scatter”.
What are the principal parts of dīdō?
dīdō, dīdere, dīdidī, dīditum (third conjugation).
How do you pronounce dīdō?
In classical Latin, [ˈdiː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdiː.do].
Where does dīdō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin dīdō.