noun · femininefirst declension
dictātūra
dictātūra f (genitive dictātūrae)
Classical[dɪk.taːˈtuː.ra]Ecclesiastical[dik.taˈtuː.ra]
Meaning
- dictatorship, office of a dictator
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dictātūra | dictātūrae |
| genitive | dictātūrae | dictātūrārum |
| dative | dictātūrae | dictātūrīs |
| accusative | dictātūram | dictātūrās |
| ablative | dictātūrā | dictātūrīs |
| vocative | dictātūra | dictātūrae |
dictātūra, ae, f. id..
I. The office of a dictator, dictatorship, Cic. Phil. 1, 1 fin.; id. Off. 3, 31, 112; * Caes. B. C. 3, 2; Liv. 6, 39; 7, 3 fin.; Quint. 3, 8, 53; Suet. Caes. 76; id. Aug. 52 et saep.—*
II. The work of dictating to pupils; only in a play upon the double meaning in the sentence: Sullam nescisse litteras, qui dictaturam deposuerit, Caes. ap. Suet. Caes. 77.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dictātūra ae, f
dictator, the office of a dictator, dictatorship : perpetua: dictaturā se abdicat, Cs.: abdicata, inita, L.
Origins
From dictātor (“chief magistrate”), from dictō (“dictate, prescribe”), from dīcō (“say, speak”).
Descendants
- Catalandictadura
- Frenchdictature
- Italiandittatura
- Portugueseditadura
- Romaniandictatură
- Spanishdictadura
- Englishdictature
- GermanDiktatur
- Galicianditadura
- Normandictatuthe
In English words that came into English from dictātūra
- dictaturedictātūra