noun · femininethird declension
dictātiō
dictātiō f (genitive dictātiōnis)
Classical[dɪkˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[dikˈtat.t͡si.o]
Meaning
- a dictation; an act of dictating
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dictātiō dictātiuncula | dictātiōnēs dictātiunculae |
| genitive | dictātiōnis dictātiunculae | dictātiōnum dictātiunculārum |
| dative | dictātiōnī dictātiunculae | dictātiōnibus dictātiunculīs |
| accusative | dictātiōnem dictātiunculam | dictātiōnēs dictātiunculās |
| ablative | dictātiōne dictātiunculā | dictātiōnibus dictātiunculīs |
| vocative | dictātiō dictātiuncula | dictātiōnēs dictātiunculae |
dictātĭo, ōnis, f. dicto,
I. a dictating, dictation (late Lat.), Dig. 29, 1, 4 al.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin dictātiō From dictāre, dictō + -tiō.
Descendants
- Englishdictation