LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

dēvius

dēvius (feminine dēvia, neuter dēvium)
Classical[ˈdeː.wi.ʊs]Ecclesiastical[ˈdɛː.vi.us]

Meaning

  1. adjectiveout of the way
  2. adjectivedevious
  3. adjectiveinconstant, erroneous, inconsistent, foolish

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativedēviusdēviadēvium
genitivedēviīdēviaedēviī
dativedēviōdēviaedēviō
accusativedēviumdēviamdēvium
ablativedēviōdēviādēviō
vocativedēviedēviadēvium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativedēviīdēviaedēvia
genitivedēviōrumdēviārumdēviōrum
dativedēviīsdēviīsdēviīs
accusativedēviōsdēviāsdēvia
ablativedēviīsdēviīsdēviīs
vocativedēviīdēviaedēvia

dē-vĭus, a, um, adj. via,
I. lying off the high-road; out of the way, devious (class.; for syn. cf.: avius, invius).
I. Lit.: iter, a by-way, Cic. Att. 4, 3, 4; 14, 10, 1 (cf. avius); Suet. Galb. 20: oppidum, Cic. Pis. 36 fin.: saltus, Liv. 41, 19: calles, id. 22, 14: rura, Ov. M. 1, 676.—Subst.: dēvia, ōrum, n., lonely, unfrequented places: per aspera ac devia, Suet. Tib. 60: in devia terrarum, Luc. 4, 161.—
B. Transf., of living beings dwelling in out-of-the-way places, retired, sequestered: Anagnini, cum essent devii, etc., Cic. Phil. 2, 41, 106: gens, Liv. 34, 20: montani, id. 34, 16: civitas, Suet. Vesp. 4: mihi devio nemus Mirari libet, wandering about in unfrequented places: Hor. Od. 3, 25, 12: uxores (i. e. capellae), id. ib. 1, 17, 6: scortum, i. e. retired, shy, id. ib. 2, 11, 21: avis (i. e. the great owl, which dwells in lonely places), Ov. H. 2, 118: equus, leaping aside, Stat. Th. 9, 804.—
2. Poet., inaccessible: limina, Prop. 4 (5), 9, 27.—
II. Trop., inconstant, erroneous, inconsistent, foolish: quid potest esse tam flexibile, tam devium, quam animus ejus, qui, etc., Cic. Lael. 25, 93: vita, id. Fragm. ap. Lact. 6, 24: via, Lact. 3, 11, 4; id. 4, 30, 3: nihil quasi devium loqui, i. e. out of the way, impertinent, Plin. Ep. 5, 6, 44: noster Plato nihil ab hac secta vel paululum devius, Ap. Flor. 2, p. 352, 23: homo in omnibus consiliis praeceps et devius, Cic. Phil. 5, 13, 37; Ov. Tr. 3, 7, 30.—Poet. with gen.: devius aequi, Sil. 1, 57; cf.: pectora recti, id. 8, 318: devius promissi es, Mart. Cap. poet. 3 init.—Adv. does not occur.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēvius

Latin dē- Proto-Indo-European *weyh₁- Proto-Italic *wiā Latin via Latin -us/-ius Latin dēvius From dē- (“off”) + via (“road, street, path; way, method”) + -us/-ius.

Quick answers

What does dēvius mean in Latin?
dēvius, a adjective, means “out of the way; devious; inconstant, erroneous, inconsistent, foolish”.
How do you pronounce dēvius?
In classical Latin, [ˈdeː.wi.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdɛː.vi.us].
Where does dēvius come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēvius.