LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

dēstituō

dēstituō (present infinitive dēstituere, perfect active dēstituī, supine dēstitūtum)
Classical[deːsˈtɪ.tu.oː]Ecclesiastical[desˈtiː.tu.o]

Meaning

  1. to fix or set in position; to place
  2. to leave alone, forsake, abandon or desert
    si destituat spesif her hopes should disappoint her27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita I.41
    flēbat Aristaeus, quod apēs cum stirpe necātāsAristaeus was weeping, because he had seen that his bees, destroyed together with their offspring, had abandoned the unfinished honeycombs.8 CE, Ovidius, Fasti 1.363–364
  3. to delude, deceive, cheat

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Relinquere · Deserere · Omittere · Destituere · Desolatus

1. Relinquere, to leave behind, has reference to an object, to which one stands in a mere outward and local relation of proximity; whereas deserere and omittere, to an object to which one stands in an inward and moral relation as an owner or friend; desertio, like leaving in the lurch, has its ground in cowardice, or other forgetfulness of duty, in opp. to defensio, tutatio; omissio, like giving up, has its ground in a conviction of being able to dispense with, in opp. to obtinere. Tac. Dial. 16. Partes quas intellexerimus te non tam omisisse quam nobis reliquisse. And 9. Relinquenda conversatio amicorum et jucunditas urbis, deserenda cætera officia. Cic. Verr. i. 4. 11. Desertum exercitum, relictam provinciam. 2. Deserere means to forsake, and expose to a possible and remote danger; destituere to an actual and impending danger. Curt. iv. 2, 32. Desertus, destitutus, hostibus deditus. Liv. vi. 2. Quod defensores suos in ipso discrimine periculi destituat. 3. Desertus and destitutus denote, especially, forgetfulness of duty; whereas desolatus, the unmercifulness of the action. Suet. Cal. 12. Deserta, desolataque reliquis subsidiis aula. (iii. 290.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēstituōdēstituēbamdēstituamdēstituīdēstitueramdēstituerō
2nd sg.dēstituisdēstituēbāsdēstituēsdēstituistīdēstituerāsdēstitueris
3rd sg.dēstituitdēstituēbatdēstituetdēstituitdēstitueratdēstituerit
1st pl.dēstituimusdēstituēbāmusdēstituēmusdēstituimusdēstituerāmusdēstituerimus
2nd pl.dēstituitisdēstituēbātisdēstituētisdēstituistisdēstituerātisdēstitueritis
3rd pl.dēstituuntdēstituēbantdēstituentdēstituērunt
dēstituēre
dēstituerantdēstituerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēstituamdēstitueremdēstituerimdēstituissem
2nd sg.dēstituāsdēstituerēsdēstituerīsdēstituissēs
3rd sg.dēstituatdēstitueretdēstitueritdēstituisset
1st pl.dēstituāmusdēstituerēmusdēstituerīmusdēstituissēmus
2nd pl.dēstituātisdēstituerētisdēstituerītisdēstituissētis
3rd pl.dēstituantdēstituerentdēstituerintdēstituissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēstituordēstituēbardēstituar
2nd sg.dēstitueris
dēstituere
dēstituēbāris
dēstituēbāre
dēstituēris
dēstituēre
3rd sg.dēstituiturdēstituēbāturdēstituētur
1st pl.dēstituimurdēstituēbāmurdēstituēmur
2nd pl.dēstituiminīdēstituēbāminīdēstituēminī
3rd pl.dēstituunturdēstituēbanturdēstituentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēstituardēstituerer
2nd sg.dēstituāris
dēstituāre
dēstituerēris
dēstituerēre
3rd sg.dēstituāturdēstituerētur
1st pl.dēstituāmurdēstituerēmur
2nd pl.dēstituāminīdēstituerēminī
3rd pl.dēstituanturdēstituerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēstituedēstituere
pres. 2nd pl.dēstituitedēstituiminī
fut. 2nd sg.dēstituitōdēstituitor
fut. 3rd sg.dēstituitōdēstituitor
fut. 2nd pl.dēstituitōte—
fut. 3rd pl.dēstituuntōdēstituuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēstitueredēstituī
perfect infinitivedēstituissedēstitūtum esse
future infinitivedēstitūtūrum essedēstitūtum īrī
present participledēstituēns—
perfect participle—dēstitūtus
future participledēstitūtūrus
dēstitūtūra, dēstitūtūrā, dēstitūtūrae, dēstitūtūram, dēstitūtūrārum, dēstitūtūrās, dēstitūtūre, dēstitūtūrī, dēstitūtūrīs, dēstitūtūrō, dēstitūtūrōrum, dēstitūtūrōs, dēstitūtūrum
dēstituendus
dēstituenda, dēstituendā, dēstituendae, dēstituendam, dēstituendārum, dēstituendās, dēstituende, dēstituendīs, dēstituendōrum, dēstituendōs
gerunddēstituendī, dēstituendō, dēstituendumsupinedēstitūtum, dēstitūtū

dē-stĭtŭo, ŭi, ūtum, 3, v. a. statuo.
I. To set down; to set, place anywhere (ante-class. and freq. in Liv.; elsewh. rare): destituit omnes servos ad mensam ante se, Caecil. ap. Non. 280, 3: navem in alto ancoris, Naev. ib.: palum in foro, C. Gracchus ap. Gell. 10, 3, 3: aliquem in convivio (sc. ludendi causa), Cic. Verr. 2, 3, 26 fin.: armatos in medio, Liv. 7, 10: aliquem ante tribunal, id. 2, 12; cf. id. 23, 10: cohortes extra vallum, id. 10, 4: duo signa hic, Plaut. Rud. 3, 5, 43 et saep.—Far more freq. and class.,
II. (Lit., to put away from one's self; hence) To leave alone, to forsake, abandon, desert (derelinquo, desero, q. v.): T. Roscius novem homines honestissimos induxit, decepit, destituit, adversariis tradidit, Cic. Rosc. Am. 40, 117: destitutus ab aliquo, id. Clu. 30 fin.; id. Off. 1, 10, 32; cf. id. Quint. 16: funditores inermes, Caes. B. C. 3, 93, 5: aliquem in septemviratu, Cic. Phil. 2, 38, 99; cf.: defensores in ipso discrimine periculi, Liv. 6, 17 et saep.: inceptam fugam, to desist from, Ov. Am. 3, 13, 20: morando spem, Liv. 1, 51: spem vindemiae, Col. 4, 24, 12: consilium, Suet. Caes. 9: honorem, id. Claud. 45: conata ejus, Vell. 2, 42: partem verborum, to pronounce indistinctly (with devorare), Quint. 11, 3, 33 Spald. et saep.—Poet., with acc. and abl.: ex quo destituit deos Mercede pactā Laomedon, i. e. defrauded of their stipulated reward, * Hor. Od. 3, 3, 21.—
(b). Of inanimate and abstract subjects: neque reperias, quos aut pronior fortuna comitata sit, aut, veluti fatigata, maturius destituerit, quam, etc., Vell. 2, 69 fin.: cum primas spes fortuna destituit, Curt. 4, 1, 5, § 29; cf. Suet. Aug. 65: ventus aliquem, Liv. 30, 24: aliquem vadum, id. 21, 28: aliquem poplites, Suet. Claud. 30; cf.: aliquem memoria, mens, Curt. 7, 1: alveum fluitantem aqua, Liv. 1, 4; cf.: freta destituent nudos in litore pisces, * Verg. E. 1, 61.—
(g). Part. perf. destitutus, constr. usu. ab aliquo, aliquā re, rarely ab aliquā re, freq. with ab, abandoned, forsaken by; robbed of, destitute of: in divite ac paupere: propinquis, amicis, clientibus abundante, et his omnibus destituto, Quint. 5, 10, 26: alicujus consiliis, promissis, praeceptis destitutus, Cic. Q. Fr. 1, 3, 8: scientiā juris, Quint. 12, 3, 10: lenociniis, id. 12, 1, 30 et saep.; but with spe, a is more freq.: destituti ab unica spe auxilii, Liv. 40, 47: a spe, id. 31, 24; 36, 33, 3; Curt. 4, 3 (with spe, Curt. 8, 6): a re familiari, Suet. Ner. 10.—
(d). Absol.: si is destituat, nihil satis tutum habebis, Liv. 37, 7: simul, si destituat spes, alia praesidia molitur, Liv. 1, 41; so, spes, id. Tib. 1, 1, 9; Luc. 2, 728: pietasque fidesque, id. 5, 298: ego, Vulg. Isai. 49, 21.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēstituō

Latin dē- Proto-Indo-European *steh₂- Proto-Indo-European *-tus Proto-Indo-European *stéh₂-tu-s ~ *sth₂-téw-s Proto-Italic *status Proto-Indo-European *-yéti Proto-Italic *statujō Proto-Italic *statuō Latin statuō Latin dēstituō From dē- + statuō.

Descendants
  • Catalandestituir
  • Frenchdestituer
  • Italiandestituire
  • Portuguesedestituir
  • Romaniandestitui
  • Spanishdestituir
  • Galiciandestituír

Quick answers

What does dēstituō mean in Latin?
dēstituō, a verb, means “to fix or set in position; to place; to leave alone, forsake, abandon or desert”.
What are the principal parts of dēstituō?
dēstituō, dēstituere, dēstituī, dēstitūtum (third conjugation).
How do you pronounce dēstituō?
In classical Latin, [deːsˈtɪ.tu.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [desˈtiː.tu.o].
Where does dēstituō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēstituō.