LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation, no passive, no supine stem

dēsipiō

dēsipiō (present infinitive dēsipere, perfect active dēsipuī)
Classical[deːˈsɪ.pi.oː]Ecclesiastical[deˈs̬iː.pi.o]

Meaning

  1. to be foolish (or act foolishly), fool around, clown around
    Dulce est desipere in loco.It's pleasant to act silly now and then.13 BCE, Horatius, Carmina IV.XII.28
  2. to rave, be delirious

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēsipiōdēsipiēbamdēsipiamdēsipuīdēsipueramdēsipuerō
2nd sg.dēsipisdēsipiēbāsdēsipiēsdēsipuistīdēsipuerāsdēsipueris
3rd sg.dēsipitdēsipiēbatdēsipietdēsipuitdēsipueratdēsipuerit
1st pl.dēsipimusdēsipiēbāmusdēsipiēmusdēsipuimusdēsipuerāmusdēsipuerimus
2nd pl.dēsipitisdēsipiēbātisdēsipiētisdēsipuistisdēsipuerātisdēsipueritis
3rd pl.dēsipiuntdēsipiēbantdēsipientdēsipuērunt
dēsipuēre
dēsipuerantdēsipuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēsipiamdēsiperemdēsipuerimdēsipuissem
2nd sg.dēsipiāsdēsiperēsdēsipuerīsdēsipuissēs
3rd sg.dēsipiatdēsiperetdēsipueritdēsipuisset
1st pl.dēsipiāmusdēsiperēmusdēsipuerīmusdēsipuissēmus
2nd pl.dēsipiātisdēsiperētisdēsipuerītisdēsipuissētis
3rd pl.dēsipiantdēsiperentdēsipuerintdēsipuissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēsipe—
pres. 2nd pl.dēsipite—
fut. 2nd sg.dēsipitō—
fut. 3rd sg.dēsipitō—
fut. 2nd pl.dēsipitōte—
fut. 3rd pl.dēsipiuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēsipere—
perfect infinitivedēsipuisse—
present participledēsipiēns—
gerunddēsipiendī, dēsipiendō, dēsipiendum

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

nimio gaudio paene desipere
to almost lose one's reason from excess of joy.

dē-sĭpĭo, ĕre (
I. perf. desipui, Lact. 2, 4, 4), v. a. and n. sapio. *
I. Act., to render insipid (late Lat. and rare), Tert. Pudic. 13. —
II. Neutr., to be void of understanding, to be silly, foolish; to act foolishly (class.): summos viros desipere, delirare, dementes esse, Cic. N. D. 1, 34, 94: licet me desipere dicatis, id. Planc. 37; Cic. Verr. 2, 5, 46; id. Div. 2, 23, 51; Hor. S. 2, 3, 47; id. Ep. 1, 20, 9 al.: dulce est desipere in loco, to indulge in trifling, Hor. Od. 4, 12, 28.—With gen.: desipiebam mentis, cum, etc., Plaut. Ep. 1, 2, 35: quippe mortale aeterno jungere desipere est, Lucr. 3, 802; cf. id. 5, 165 and 1043.—Of a person in a fever, etc., to be delirious, to rave: intra verba, Cels. 3, 18 init. —Hence, dēsĭpĭens, entis, P. a., foolish, silly: desipientis arrogantiae est, Cic. N. D. 2, 6, 16: estne quisquam ita desipiens, qui, etc. id. Div. 2, 23, 51.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēsipiō

Latin dē- Proto-Italic *sapjō Latin sapiō Latin dēsipiō From dē- + sapiō.

Quick answers

What does dēsipiō mean in Latin?
dēsipiō, a verb, means “to be foolish (or act foolishly), fool around, clown around; to rave, be delirious”.
What are the principal parts of dēsipiō?
dēsipiō, dēsipere (third (-iō variant) conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce dēsipiō?
In classical Latin, [deːˈsɪ.pi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈs̬iː.pi.o].
Where does dēsipiō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēsipiō.