verbfourth conjugation
dēsiliō
dēsiliō (present infinitive dēsilīre, perfect active dēsiluī, supine dēsultum)
Classical[deːˈsɪ.li.oː]Ecclesiastical[deˈs̬iː.li.o]
Meaning
- to leap or jump down, dismount
Latīnē defined in Latin in our graded readers
dē equō saliōdēsiliō -īre, -uī — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 13
leap down
dēsiliō -īre — in De Bello Gallico III
Conjugation conjugation 4
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēsiliō | dēsiliēbam | dēsiliam | dēsiluī | dēsilueram | dēsiluerō |
| 2nd sg. | dēsilīs | dēsiliēbās | dēsiliēs | dēsiluistī | dēsiluerās | dēsilueris |
| 3rd sg. | dēsilit | dēsiliēbat | dēsiliet | dēsiluit dēsilivit | dēsiluerat | dēsiluerit |
| 1st pl. | dēsilīmus | dēsiliēbāmus | dēsiliēmus | dēsiluimus | dēsiluerāmus | dēsiluerimus |
| 2nd pl. | dēsilītis | dēsiliēbātis | dēsiliētis | dēsiluistis | dēsiluerātis | dēsilueritis |
| 3rd pl. | dēsiliunt | dēsiliēbant | dēsilient | dēsiluērunt dēsiluēre | dēsiluerant | dēsiluerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēsiliam | dēsilīrem | dēsiluerim | dēsiluissem |
| 2nd sg. | dēsiliās | dēsilīrēs | dēsiluerīs | dēsiluissēs |
| 3rd sg. | dēsiliat | dēsilīret | dēsiluerit | dēsiluisset |
| 1st pl. | dēsiliāmus | dēsilīrēmus | dēsiluerīmus | dēsiluissēmus |
| 2nd pl. | dēsiliātis | dēsilīrētis | dēsiluerītis | dēsiluissētis |
| 3rd pl. | dēsiliant | dēsilīrent | dēsiluerint | dēsiluissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēsilior | dēsiliēbar | dēsiliar |
| 2nd sg. | dēsilīris dēsilīre | dēsiliēbāris dēsiliēbāre | dēsiliēris dēsiliēre |
| 3rd sg. | dēsilītur | dēsiliēbātur | dēsiliētur |
| 1st pl. | dēsilīmur | dēsiliēbāmur | dēsiliēmur |
| 2nd pl. | dēsilīminī | dēsiliēbāminī | dēsiliēminī |
| 3rd pl. | dēsiliuntur | dēsiliēbantur | dēsilientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dēsiliar | dēsilīrer |
| 2nd sg. | dēsiliāris dēsiliāre | dēsilīrēris dēsilīrēre |
| 3rd sg. | dēsiliātur | dēsilīrētur |
| 1st pl. | dēsiliāmur | dēsilīrēmur |
| 2nd pl. | dēsiliāminī | dēsilīrēminī |
| 3rd pl. | dēsiliantur | dēsilīrentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dēsilī | dēsilīre |
| pres. 2nd pl. | dēsilīte | dēsilīminī |
| fut. 2nd sg. | dēsilītō | dēsilītor |
| fut. 3rd sg. | dēsilītō | dēsilītor |
| fut. 2nd pl. | dēsilītōte | — |
| fut. 3rd pl. | dēsiliuntō | dēsiliuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dēsilīre | dēsilīrī |
| perfect infinitive | dēsiluisse | dēsultum esse |
| future infinitive | dēsultūrum esse | dēsultum īrī |
| present participle | dēsiliēns | — |
| perfect participle | — | dēsultus dēsulta, dēsultā, dēsultae, dēsultam, dēsultārum, dēsultās, dēsulte, dēsultī, dēsultīs, dēsultō, dēsultōrum, dēsultōs |
| future participle | dēsultūrus dēsultūra, dēsultūrā, dēsultūrae, dēsultūram, dēsultūrārum, dēsultūrās, dēsultūre, dēsultūrī, dēsultūrīs, dēsultūrō, dēsultūrōrum, dēsultūrōs, dēsultūrum | dēsiliendus dēsiliundus |
gerunddēsiliendī, dēsiliendō, dēsiliendumsupinedēsultum, dēsultū
dē-sĭlĭo, ĭlŭi (desului, Plaut. Rud. prol. 75:
I.
desilivi, Col. 6, 24, 3: desilii, id. 8, 5, 14; Curt. 4, 12, 3 al.), ultum, 4, v. n. salio, to leap down. I. Prop. (class.). Constr. with abl. of the place whence, after de, ex, poet. and in later prose with ab or without a prep.:
de navi in scapham, Plaut. Rud. prol. 75: de navibus, Caes. B. G. 4, 24, 2: de reda, Cic. Mil. 10, 29: de muro, Suet. Ner. 23: in terram e scapha, Plaut. Rud. 1, 2, 84: ex navi, Caes. B. G. 4, 25, 5: ex essedis, id. ib. 4, 33: ex equis, to dismount, alight, id. ib. 4, 2, 3; for which ab equo, Verg. A. 11, 500; cf.: praeceps ab alto curru, Ov. M. 12, 129; with e curru, id. A. A. 1, 560: curru, Verg. A. 12, 355; so bijugis, id. ib. 10, 453: lecto, Hor. S. 1, 2, 130: altis turribus, id. Epod. 17, 70: saxo, Ov. M. 7, 378: equo, Curt. 5, 6, 14; 6, 5, 26; Tac. A. 15, 28; Just. 15, 3, 13; cf. Tac. A. 1, 25.—Merely designating the terminus ad quem, with in or acc.: in undas, Ov. M. 3, 681: in medias undas, id. F. 2, 111: in aquas, id. ib. 2, 588: in latices, id. M. 4, 353: in mare, Suet. Caes. 64: in rogos medios, Ov. A. A. 3, 22: in mortem, Sen. Ep. 76, 22 et saep.: ad pedes, to dismount, Caes. B. G. 4, 12, 2: ad calciandas mulas, Suet. Vesp. 23.—Absol.: desilite commilitones, Caes. B. G. 4, 25, 3; Ov. M. 10, 722 al.—B. Transf. of inanimate subjects:
levis crepante lympha desilit pede, Hor. Epod. 16, 48; cf. id. Od. 3, 13, 16; Ov. F. 4, 428: fulminaque aetheria desiluisse domo, Prop. 2, 16, 50 (3, 8, 50 M.).—* II. Trop.:
nec desilies imitator in artum, unde, etc., throw thyself into difficulties, Hor. A. P. 134.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dēsiliō iluī, ultus, īre
de + salio, to leap down, dismount : de navibus, Cs.: de raedā: ex equis, Cs.: ab equo, V.: curru ab alto, O.: biiugis, V.: altis turribus, H.: in medias undas, O.: ad pedes, to dismount , Cs.: desilite commilitones, jump overboard , Cs.: Desiluit, dismounted , O.—Poet.: unde loquaces Lymphae desiliunt, H.: aetheriā domo (of lightning), Pr.—Fig., to leap headlong, venture heedlessly : in artum, H.
Origins
- Proto-Indo-European*de
- Proto-Indo-European*déh₁
- Proto-Italic*dē
- Latindēsiliō
Latin dē- Latin saliō Latin dēsiliō From dē- + saliō (“jump”).
Descendants
- Englishdesultory
In English words that came into English from dēsiliō
- desultorydēsultōrius
- desultordesultor