verbfirst conjugation
dēsignō
dēsignō (present infinitive dēsignāre, perfect active dēsignāvī, supine dēsignātum)
Classical[deːˈsɪŋ.noː]Ecclesiastical[deˈs̬iɲ.ɲo]
Meaning
- to mark
- to trace out
- to outline, describe
- to indicate, denote
- to earmark, choose
- to appoint, elect
- to designate
- to order, plan
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēsignō | dēsignābam | dēsignābō | dēsignāvī | dēsignāveram | dēsignāverō dēsignārō |
| 2nd sg. | dēsignās | dēsignābās | dēsignābis | dēsignāvistī dēsignāstī | dēsignāverās dēsignārās | dēsignāveris |
| 3rd sg. | dēsignat | dēsignābat | dēsignābit | dēsignāvit | dēsignāverat dēsignārat | dēsignāverit dēsignārit |
| 1st pl. | dēsignāmus | dēsignābāmus | dēsignābimus | dēsignāvimus | dēsignāverāmus | dēsignāverimus dēsignārimus |
| 2nd pl. | dēsignātis | dēsignābātis | dēsignābitis | dēsignāvistis dēsignāstis | dēsignāverātis dēsignārātis | dēsignāveritis dēsignāritis |
| 3rd pl. | dēsignant | dēsignābant | dēsignābunt | dēsignāvērunt dēsignāvēre, dēsignārunt | dēsignāverant dēsignārant | dēsignāverint dēsignārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēsignem | dēsignārem | dēsignāverim dēsignārim | dēsignāvissem dēsignāssem |
| 2nd sg. | dēsignēs | dēsignārēs | dēsignāverīs | dēsignāvissēs dēsignāssēs |
| 3rd sg. | dēsignet | dēsignāret | dēsignāverit dēsignārit | dēsignāvisset dēsignāsset |
| 1st pl. | dēsignēmus | dēsignārēmus | dēsignāverīmus dēsignārīmus | dēsignāvissēmus dēsignāssēmus |
| 2nd pl. | dēsignētis | dēsignārētis | dēsignāverītis dēsignārītis | dēsignāvissētis dēsignāssētis |
| 3rd pl. | dēsignent | dēsignārent | dēsignāverint dēsignārint | dēsignāvissent dēsignāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēsignor | dēsignābar | dēsignābor |
| 2nd sg. | dēsignāris dēsignāre | dēsignābāris dēsignābāre | dēsignāberis dēsignābere |
| 3rd sg. | dēsignātur | dēsignābātur | dēsignābitur |
| 1st pl. | dēsignāmur | dēsignābāmur | dēsignābimur |
| 2nd pl. | dēsignāminī | dēsignābāminī | dēsignābiminī |
| 3rd pl. | dēsignantur | dēsignābantur | dēsignābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dēsigner | dēsignārer |
| 2nd sg. | dēsignēris dēsignēre | dēsignārēris dēsignārēre |
| 3rd sg. | dēsignētur | dēsignārētur |
| 1st pl. | dēsignēmur | dēsignārēmur |
| 2nd pl. | dēsignēminī | dēsignārēminī |
| 3rd pl. | dēsignentur | dēsignārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dēsignā | dēsignāre |
| pres. 2nd pl. | dēsignāte | dēsignāminī |
| fut. 2nd sg. | dēsignātō | dēsignātor |
| fut. 3rd sg. | dēsignātō | dēsignātor |
| fut. 2nd pl. | dēsignātōte | — |
| fut. 3rd pl. | dēsignantō | dēsignantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dēsignāre | dēsignārī |
| perfect infinitive | dēsignāvisse dēsignāsse | dēsignātum esse |
| future infinitive | dēsignātūrum esse | dēsignātum īrī |
| present participle | dēsignāns | — |
| perfect participle | — | dēsignātus dēsignāta, dēsignātā, dēsignātae, dēsignātam, dēsignātārum, dēsignātās, dēsignātī, dēsignātōrum, dēsignātōs |
| future participle | dēsignātūrus dēsignātūra, dēsignātūrā, dēsignātūrae, dēsignātūram, dēsignātūrārum, dēsignātūrās, dēsignātūre, dēsignātūrī, dēsignātūrīs, dēsignātūrō, dēsignātūrōrum, dēsignātūrōs, dēsignātūrum | dēsignandus dēsignanda, dēsignandā, dēsignandae, dēsignandam, dēsignandārum, dēsignandās, dēsignande, dēsignandīs, dēsignandōrum, dēsignandōs |
gerunddēsignandī, dēsignandō, dēsignandumsupinedēsignātum, dēsignātū
dē-signo or dissigno (the latter form preferred by Brambach in sense II. B. 2. infra; so Keller, ad Hor. Ep. 1, 5, 16; cf. Roby, L. G. 2, p. 384), āvi, ātum, 1,
I. v. a., to mark out, trace out (freq. in the Aug. per.); to describe, designate, define (for syn. cf.: nomino, appello; voco, dico; facio, coöpto, evoco, prodo, declaro, renuntio, seligo).
I. Lit.:
Aeneas urbem designat aratro, Verg. A. 5, 755; cf.: moenia fossā, id. ib. 7, 157: moenia sulco, Ov. F. 4, 825; and: oppidum sulco, Tac. A. 12, 24.— With dat.: finis templo Jovis, Liv. 1, 10; cf.: locum circo, id. 1, 35:—vulnere frontem, to mark, Stat. Th. 6, 782; cf.: nubila ingenti gyro, id. ib. 1, 311.—* B. Transf., to delineate, design, depict, represent, sc. by embroidering, weaving, etc.:
Europen, Ov. M. 6, 103.—Far more freq., II. Trop.
A. In gen., to point out, mark, denote by speech; to designate, describe, represent:
haec ab hominibus callidis animadversa ac notata, verbis designata, Cic. de Or. 1, 23, 109; cf.: affectus velut primis lineis designare, Quint. 4, 2, 120; and: aliquem aliqua oratione, Caes. B. G. 1, 18: notat et designat oculis ad caedem unumquemque nostrum, Cic. Cat. 1, 1, 2; cf.: aliquem digito, Ov. Am. 3, 1, 19; 3, 6, 77: decumam ex praeda, Liv. 5, 25: aliquem nota ignaviae, id. 24, 16: turpitudinem aliquam, Cic. de Or. 2, 58, 236: quem (mundum) alio loco ipse designarit deum, id. N. D. 1, 13, 33: multa, quae nimiam luxuriam et victoriae fiduciam designarent, Caes. B. C. 3, 96.— B. In partic.
1. In a bad sense, to contrive, devise, perpetrate (syn.:
exsequi, patrare, perpetrare—very rare): quae designata sint et facta nequitia, Plaut. Most. 2, 1, 66; cf.: Illa, quae antehac facta sunt, Omitto; modo quid designavit! Ter. Ad. 1, 2, 7 Donat.—In a good sense: quid non ebrietas designat, effect, do, accomplish, Hor. Ep. 1, 5, 16 Orell.—2. With access. idea of arrangement, to dispose, regulate, arrange, appoint, ordain, nominate, elect, choose:
constituere et designare aliquid, Cic. Div. 1, 38, 82: Anaxagoras primus omnium rerum descriptionem et modum mentis infinitae vi ac ratione designari et confici voluit, to be designed and executed, id. N. D. 1, 11; cf. id. ib. 3, 35.—Esp., to appoint to a public office: aliquem praetorem, Suet. Cal. 18: Mamertinum Consulem, Amm. 21, 12, 25: ut ii decemviratum habeant, quos plebs designaverit: oblitus est, nullos ab plebe designari, Cic. Agr. 2, 10 fin.: Catilina in proximum annum consulatum petebat, sperans si designatus foret, etc., Sall. C. 26.—Hence, b. Polit. t. t.: dēsig-nātus, elect; applied to a person elected to an office, but who has not yet entered upon it:
consul, Cic. Fam. 11, 6; Vell. 2, 58, and the superscriptions of letters in Cic. Fam. 11, 4-8: tribunus plebis, id. Agr. 2, 5, 11; id. Att. 3, 13; Sall. J. 27, 2: quaestor, Vell. 2, 111, 3 et saep.—Also, said of the office itself: Pompeio consulatus designatus est, Gell. 14, 7, 1.—Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dē-sīgnō āvī, ātus, āre,
to mark out, point out, trace, designate, define (often confounded with dissigno): urbem aratro, V.: moenia fossā, V.: templo Iovis finīs, L.: circo designatus locus est, L.: Europen, depicts (in a web), O.—Fig., to point out, mark, denote, designate, describe, represent, brand: haec verbis designata: hac oratione Dumnorigem designari, Cs.: oculis ad caedem unumquemque nostrum: quem (mundum) deum.—To appoint, choose, elect (to office): consul es designatus: comitiis designatus aedilis: sperans si designatus foret, etc., S.—P. perf., elect, chosen (to an office): consul: tribuni plebis: xvir: praetor.— Of a child unborn: designatus civis; see dissigno.
Origins
- Proto-Indo-European*de
- Proto-Indo-European*déh₁
- Proto-Italic*dē
- Latindēsignō
Latin dē- Proto-Indo-European *sek-? Proto-Indo-European *-nóm Proto-Italic *segnom Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Proto-Italic *segnāō Latin signō Latin dēsignō From dē- + signō (“mark”).
Descendants
- Catalandesignar
- Englishdesignate
- Englishdesign
- Frenchdésigner
- Frenchdessiner
- Italiandesignare
- Italiandisegnare
- Catalandissenyarfrom Italian disegnare
- Portuguesedesenhar
- Portuguesedesignar