noun · masculinethird declension
dēscrīptor
dēscrīptor m (genitive dēscrīptōris, feminine dēscrīptrīx)
Classical[deːˈskriːp.tɔr]Ecclesiastical[deˈskrip.tor]
Meaning
- Late Latindescriptor (that which describes)
mōrum vitiōrumque pūblicōrum et dēscrīptor vērissimus
and a most faithful descriptor of public morals and vices303 CE – 311 CE, Lactantius, Institutiones Divinae 5.9.19dēscrīptōribus gentium
for the descriptors of nations [i.e. the ethnographers]380 CE – 392 CE, Ammianus Marcellinus, Res Gestae 23.6.1
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dēscrīptor | dēscrīptōrēs |
| genitive | dēscrīptōris | dēscrīptōrum |
| dative | dēscrīptōrī | dēscrīptōribus |
| accusative | dēscrīptōrem | dēscrīptōrēs |
| ablative | dēscrīptōre | dēscrīptōribus |
| vocative | dēscrīptor | dēscrīptōrēs |
dēscriptor, ōris, m. describo,
I. a describer, delineator:
morum, Lact. 5, 9, 19: descriptores gentium, ethnographers, Amm. 23, 6, 1.Origins
From dēscrīptum + -tor.