LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

dēpugnō

dēpugnō (present infinitive dēpugnāre, perfect active dēpugnāvī, supine dēpugnātum)
Classical[deːˈpʊŋ.noː]Ecclesiastical[deˈpuɲ.ɲo]

Meaning

  1. To fight, contend or combat hard
  2. To battle

In the readers how our graded readers gloss it

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēpugnōdēpugnābamdēpugnābōdēpugnāvīdēpugnāveramdēpugnāverō
dēpugnārō
2nd sg.dēpugnāsdēpugnābāsdēpugnābisdēpugnāvistī
dēpugnāstī
dēpugnāverās
dēpugnārās
dēpugnāveris
3rd sg.dēpugnatdēpugnābatdēpugnābitdēpugnāvitdēpugnāverat
dēpugnārat
dēpugnāverit
dēpugnārit
1st pl.dēpugnāmusdēpugnābāmusdēpugnābimusdēpugnāvimusdēpugnāverāmusdēpugnāverimus
dēpugnārimus
2nd pl.dēpugnātisdēpugnābātisdēpugnābitisdēpugnāvistis
dēpugnāstis
dēpugnāverātis
dēpugnārātis
dēpugnāveritis
dēpugnāritis
3rd pl.dēpugnantdēpugnābantdēpugnābuntdēpugnāvērunt
dēpugnāvēre, dēpugnārunt
dēpugnāverant
dēpugnārant
dēpugnāverint
dēpugnārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēpugnemdēpugnāremdēpugnāverim
dēpugnārim
dēpugnāvissem
dēpugnāssem
2nd sg.dēpugnēsdēpugnārēsdēpugnāverīsdēpugnāvissēs
dēpugnāssēs
3rd sg.dēpugnetdēpugnāretdēpugnāverit
dēpugnārit
dēpugnāvisset
dēpugnāsset
1st pl.dēpugnēmusdēpugnārēmusdēpugnāverīmus
dēpugnārīmus
dēpugnāvissēmus
dēpugnāssēmus
2nd pl.dēpugnētisdēpugnārētisdēpugnāverītis
dēpugnārītis
dēpugnāvissētis
dēpugnāssētis
3rd pl.dēpugnentdēpugnārentdēpugnāverint
dēpugnārint
dēpugnāvissent
dēpugnāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēpugnordēpugnābardēpugnābor
2nd sg.dēpugnāris
dēpugnāre
dēpugnābāris
dēpugnābāre
dēpugnāberis
dēpugnābere
3rd sg.dēpugnāturdēpugnābāturdēpugnābitur
1st pl.dēpugnāmurdēpugnābāmurdēpugnābimur
2nd pl.dēpugnāminīdēpugnābāminīdēpugnābiminī
3rd pl.dēpugnanturdēpugnābanturdēpugnābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēpugnerdēpugnārer
2nd sg.dēpugnēris
dēpugnēre
dēpugnārēris
dēpugnārēre
3rd sg.dēpugnēturdēpugnārētur
1st pl.dēpugnēmurdēpugnārēmur
2nd pl.dēpugnēminīdēpugnārēminī
3rd pl.dēpugnenturdēpugnārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēpugnādēpugnāre
pres. 2nd pl.dēpugnātedēpugnāminī
fut. 2nd sg.dēpugnātōdēpugnātor
fut. 3rd sg.dēpugnātōdēpugnātor
fut. 2nd pl.dēpugnātōte—
fut. 3rd pl.dēpugnantōdēpugnantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēpugnāredēpugnārī
dēpugnārier
perfect infinitivedēpugnāvisse
dēpugnāsse
dēpugnātum esse
future infinitivedēpugnātūrum essedēpugnātum īrī
present participledēpugnāns—
perfect participle—dēpugnātus
dēpugnāta, dēpugnātā, dēpugnātae, dēpugnātam, dēpugnātārum, dēpugnātās, dēpugnātī, dēpugnātōrum, dēpugnātōs
future participledēpugnātūrus
dēpugnātūra, dēpugnātūrā, dēpugnātūrae, dēpugnātūram, dēpugnātūrārum, dēpugnātūrās, dēpugnātūre, dēpugnātūrī, dēpugnātūrīs, dēpugnātūrō, dēpugnātūrōrum, dēpugnātūrōs, dēpugnātūrum
dēpugnandus
dēpugnanda, dēpugnandā, dēpugnandae, dēpugnandam, dēpugnandārum, dēpugnandās, dēpugnande, dēpugnandīs, dēpugnandōrum, dēpugnandōs
gerunddēpugnandī, dēpugnandō, dēpugnandumsupinedēpugnātum, dēpugnātū

dē-pugno, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I.
I. To fight eagerly, fight out; to contend, combat violently.
A. Prop. (freq. and class.): collatis signis, Plaut. Cas. 2, 5, 44; cf. Liv. 34, 46: acie instructā, * Caes, B. G. 7, 28: multi depugnant gemitusque edunt, Lucr. 4, 1015: haud procul moenibus, Liv. 10, 37; cf. id. 34, 46; 40, 34: adversus aliquem, Front. Strat. 2, 4, 6 et saep.: Torquatus cum Gallo apud Anienem depugnavit, Cic. Fin. 2, 22, 73: ad depugnandum, Nep. Them. 4, 4; so of single combat, Cic. Tusc. 4, 22; id. Fin. 2, 22, 73; Suet. Caes. 39; and as a t. t. of gladiatorial combats, id. ib. 2, 17 fin.; Asin. Pollio, ap. Cic. Fam. 10, 32, 3; Quint. 8, 5, 12 Spald.; in the latter sense also with an object: feram, Dig. 3, 1, 1, § 6; cf. bestias, ib. 48, 8, 11.—Pass. impers.: ante depugnabitur, Cic. Att. 16, 11, 6: so, depugnarier, Plaut. Cas. 2, 5, 36: depugnatum est, Liv. 7, 26; 9, 39.—
B. Transf. out of the milit. sphere: cum animo suo, Plaut. Trin. 2, 2, 29: cum fame, id. Stich. 4, 2, 47: morti, Sil. 10, 475.—And in a figure borrowed from the lang. of gladiators: unum par, quod depugnet, reliquum est voluptas cum honestate, Cic. Ac. 2, 46; cf.: natura atque luxuria depugnant (flores), rival one another, Plin. 21, 8, 22, § 46: indocti stolidique et depugnare parati, * Hor. Ep. 2, 1, 184.—*
II. To fight to the end, stop fighting: depugnato proelio, "the day after the fair," Plaut. Men. 5, 6, 31.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēpugnō

Latin dē- Latin pugnō Latin dēpugnō From dē- + pugnō.

Quick answers

What does dēpugnō mean in Latin?
dēpugnō, a verb, means “To fight, contend or combat hard; To battle”.
What are the principal parts of dēpugnō?
dēpugnō, dēpugnāre, dēpugnāvī, dēpugnātum (first conjugation).
How do you pronounce dēpugnō?
In classical Latin, [deːˈpʊŋ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈpuɲ.ɲo].
Where does dēpugnō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēpugnō.