verbfirst conjugation
dēpugnō
dēpugnō (present infinitive dēpugnāre, perfect active dēpugnāvī, supine dēpugnātum)
Classical[deːˈpʊŋ.noː]Ecclesiastical[deˈpuɲ.ɲo]
Meaning
- To fight, contend or combat hard
- To battle
In the readers how our graded readers gloss it
fight it out
dēpugnō -āre — in De Bello Gallico III
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēpugnō | dēpugnābam | dēpugnābō | dēpugnāvī | dēpugnāveram | dēpugnāverō dēpugnārō |
| 2nd sg. | dēpugnās | dēpugnābās | dēpugnābis | dēpugnāvistī dēpugnāstī | dēpugnāverās dēpugnārās | dēpugnāveris |
| 3rd sg. | dēpugnat | dēpugnābat | dēpugnābit | dēpugnāvit | dēpugnāverat dēpugnārat | dēpugnāverit dēpugnārit |
| 1st pl. | dēpugnāmus | dēpugnābāmus | dēpugnābimus | dēpugnāvimus | dēpugnāverāmus | dēpugnāverimus dēpugnārimus |
| 2nd pl. | dēpugnātis | dēpugnābātis | dēpugnābitis | dēpugnāvistis dēpugnāstis | dēpugnāverātis dēpugnārātis | dēpugnāveritis dēpugnāritis |
| 3rd pl. | dēpugnant | dēpugnābant | dēpugnābunt | dēpugnāvērunt dēpugnāvēre, dēpugnārunt | dēpugnāverant dēpugnārant | dēpugnāverint dēpugnārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēpugnem | dēpugnārem | dēpugnāverim dēpugnārim | dēpugnāvissem dēpugnāssem |
| 2nd sg. | dēpugnēs | dēpugnārēs | dēpugnāverīs | dēpugnāvissēs dēpugnāssēs |
| 3rd sg. | dēpugnet | dēpugnāret | dēpugnāverit dēpugnārit | dēpugnāvisset dēpugnāsset |
| 1st pl. | dēpugnēmus | dēpugnārēmus | dēpugnāverīmus dēpugnārīmus | dēpugnāvissēmus dēpugnāssēmus |
| 2nd pl. | dēpugnētis | dēpugnārētis | dēpugnāverītis dēpugnārītis | dēpugnāvissētis dēpugnāssētis |
| 3rd pl. | dēpugnent | dēpugnārent | dēpugnāverint dēpugnārint | dēpugnāvissent dēpugnāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēpugnor | dēpugnābar | dēpugnābor |
| 2nd sg. | dēpugnāris dēpugnāre | dēpugnābāris dēpugnābāre | dēpugnāberis dēpugnābere |
| 3rd sg. | dēpugnātur | dēpugnābātur | dēpugnābitur |
| 1st pl. | dēpugnāmur | dēpugnābāmur | dēpugnābimur |
| 2nd pl. | dēpugnāminī | dēpugnābāminī | dēpugnābiminī |
| 3rd pl. | dēpugnantur | dēpugnābantur | dēpugnābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dēpugner | dēpugnārer |
| 2nd sg. | dēpugnēris dēpugnēre | dēpugnārēris dēpugnārēre |
| 3rd sg. | dēpugnētur | dēpugnārētur |
| 1st pl. | dēpugnēmur | dēpugnārēmur |
| 2nd pl. | dēpugnēminī | dēpugnārēminī |
| 3rd pl. | dēpugnentur | dēpugnārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dēpugnā | dēpugnāre |
| pres. 2nd pl. | dēpugnāte | dēpugnāminī |
| fut. 2nd sg. | dēpugnātō | dēpugnātor |
| fut. 3rd sg. | dēpugnātō | dēpugnātor |
| fut. 2nd pl. | dēpugnātōte | — |
| fut. 3rd pl. | dēpugnantō | dēpugnantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dēpugnāre | dēpugnārī dēpugnārier |
| perfect infinitive | dēpugnāvisse dēpugnāsse | dēpugnātum esse |
| future infinitive | dēpugnātūrum esse | dēpugnātum īrī |
| present participle | dēpugnāns | — |
| perfect participle | — | dēpugnātus dēpugnāta, dēpugnātā, dēpugnātae, dēpugnātam, dēpugnātārum, dēpugnātās, dēpugnātī, dēpugnātōrum, dēpugnātōs |
| future participle | dēpugnātūrus dēpugnātūra, dēpugnātūrā, dēpugnātūrae, dēpugnātūram, dēpugnātūrārum, dēpugnātūrās, dēpugnātūre, dēpugnātūrī, dēpugnātūrīs, dēpugnātūrō, dēpugnātūrōrum, dēpugnātūrōs, dēpugnātūrum | dēpugnandus dēpugnanda, dēpugnandā, dēpugnandae, dēpugnandam, dēpugnandārum, dēpugnandās, dēpugnande, dēpugnandīs, dēpugnandōrum, dēpugnandōs |
gerunddēpugnandī, dēpugnandō, dēpugnandumsupinedēpugnātum, dēpugnātū
dē-pugno, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I.
I. To fight eagerly, fight out; to contend, combat violently.
A. Prop. (freq. and class.):
collatis signis, Plaut. Cas. 2, 5, 44; cf. Liv. 34, 46: acie instructā, * Caes, B. G. 7, 28: multi depugnant gemitusque edunt, Lucr. 4, 1015: haud procul moenibus, Liv. 10, 37; cf. id. 34, 46; 40, 34: adversus aliquem, Front. Strat. 2, 4, 6 et saep.: Torquatus cum Gallo apud Anienem depugnavit, Cic. Fin. 2, 22, 73: ad depugnandum, Nep. Them. 4, 4; so of single combat, Cic. Tusc. 4, 22; id. Fin. 2, 22, 73; Suet. Caes. 39; and as a t. t. of gladiatorial combats, id. ib. 2, 17 fin.; Asin. Pollio, ap. Cic. Fam. 10, 32, 3; Quint. 8, 5, 12 Spald.; in the latter sense also with an object: feram, Dig. 3, 1, 1, § 6; cf. bestias, ib. 48, 8, 11.—Pass. impers.: ante depugnabitur, Cic. Att. 16, 11, 6: so, depugnarier, Plaut. Cas. 2, 5, 36: depugnatum est, Liv. 7, 26; 9, 39.—B. Transf. out of the milit. sphere:
cum animo suo, Plaut. Trin. 2, 2, 29: cum fame, id. Stich. 4, 2, 47: morti, Sil. 10, 475.—And in a figure borrowed from the lang. of gladiators: unum par, quod depugnet, reliquum est voluptas cum honestate, Cic. Ac. 2, 46; cf.: natura atque luxuria depugnant (flores), rival one another, Plin. 21, 8, 22, § 46: indocti stolidique et depugnare parati, * Hor. Ep. 2, 1, 184.—*II. To fight to the end, stop fighting: depugnato proelio, "the day after the fair," Plaut. Men. 5, 6, 31.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dē-pūgnō āvī, ātus, āre,
to fight decisively, fight out, join battle, combat: signis conlatis, L.: acie instructā, Cs.: cum civibus: ad depugnandum, N.: ante depugnabitur: depugnatum cum Gallis est, L.—Fig., to contend, quarrel: unum par quod depugnet: depugnare parati, H.
Origins
- Proto-Indo-European*de
- Proto-Indo-European*déh₁
- Proto-Italic*dē
- Latindēpugnō
Latin dē- Latin pugnō Latin dēpugnō From dē- + pugnō.