LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinesecond declension

dentilegus

dentilegus m (genitive dentilegī)
Classical[dɛnˈtɪ.ɫɛ.ɡʊs]Ecclesiastical[denˈtiː.le.ɡus]

Meaning

  1. humorousmasculinesomeone who collects teeth; a tooth-collector.
    [Ergasilus][…]Nam meus est ballista pugnus, cubitus catapultast mihi, umerus aries, tum genu quemque icero ad terram dabo,c. 200 BCE – 190 BCE, Plautus, Captivi 4.2.16–18

Declension

declension
formsingularplural
nominativedentilegusdentilegī
genitivedentilegīdentilegōrum
dativedentilegōdentilegīs
accusativedentilegumdentilegōs
ablativedentilegōdentilegīs
vocativedentilegedentilegī

dentĭlĕgus, i. m. dens-lego,
I. one who picks up his teeth, sc. after they have been knocked out; a tooth-gatherer, a comic word: dentilegos omnis mortalis faciam, Plaut. Capt. 4, 2, 18.

Origins

Coined by Plautus, from dēns (“tooth”, oblique stem denti-) + -legus (suffix indicating a gathering role).

Quick answers

What does dentilegus mean in Latin?
dentilegus, a noun, means “someone who collects teeth; a tooth-collector.”.
What is the genitive of dentilegus?
The genitive singular is dentilegī. dentilegus is masculine, second declension.
How do you pronounce dentilegus?
In classical Latin, [dɛnˈtɪ.ɫɛ.ɡʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [denˈtiː.le.ɡus].