LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

denticulātus

denticulātus (feminine denticulāta, neuter denticulātum)
Classical[dɛn.tɪ.kʊˈɫaː.tʊs]Ecclesiastical[den.ti.kuˈlaː.tus]

Meaning

  1. adjectivedenticulate; furnished with small teeth

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativedenticulātusdenticulātadenticulātum
genitivedenticulātīdenticulātaedenticulātī
dativedenticulātōdenticulātaedenticulātō
accusativedenticulātumdenticulātamdenticulātum
ablativedenticulātōdenticulātādenticulātō
vocativedenticulātedenticulātadenticulātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativedenticulātīdenticulātaedenticulāta
genitivedenticulātōrumdenticulātārumdenticulātōrum
dativedenticulātīsdenticulātīsdenticulātīs
accusativedenticulātōsdenticulātāsdenticulāta
ablativedenticulātīsdenticulātīsdenticulātīs
vocativedenticulātīdenticulātaedenticulāta

dentĭcŭlātus, a, um, adj. denticulus,
I. furnished with small teeth, denticulated (post-Aug.): falces, Col. 2, 20, 3: forfices, Plin. 9, 31, 51, § 97: conchae, id. 9, 33, 52, § 102: olus, id. 26, 15, 93, § 164.

Origins

From denticulus (“small tooth”) + -ātus, from dēns (“tooth”).

Descendants
  • Englishdenticulate
  • Italiandenticolato
  • Spanishdenticulado

In English words that came into English from denticulātus

  • denticulatedenticulātus

Quick answers

What does denticulātus mean in Latin?
denticulātus, a adjective, means “denticulate; furnished with small teeth”.
How do you pronounce denticulātus?
In classical Latin, [dɛn.tɪ.kʊˈɫaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [den.ti.kuˈlaː.tus].