verbfirst conjugation
dēnotō
dēnotō (present infinitive dēnotāre, perfect active dēnotāvī, supine dēnotātum)
Classical[ˈdeː.nɔ.toː]Ecclesiastical[ˈdɛː.no.to]
Meaning
- to mark
- to observe
- to indicate
- to imply
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēnotō | dēnotābam | dēnotābō | dēnotāvī | dēnotāveram | dēnotāverō dēnotārō |
| 2nd sg. | dēnotās | dēnotābās | dēnotābis | dēnotāvistī dēnotāstī | dēnotāverās dēnotārās | dēnotāveris |
| 3rd sg. | dēnotat | dēnotābat | dēnotābit | dēnotāvit | dēnotāverat dēnotārat | dēnotāverit dēnotārit |
| 1st pl. | dēnotāmus | dēnotābāmus | dēnotābimus | dēnotāvimus | dēnotāverāmus | dēnotāverimus dēnotārimus |
| 2nd pl. | dēnotātis | dēnotābātis | dēnotābitis | dēnotāvistis dēnotāstis | dēnotāverātis dēnotārātis | dēnotāveritis dēnotāritis |
| 3rd pl. | dēnotant | dēnotābant | dēnotābunt | dēnotāvērunt dēnotāvēre, dēnotārunt | dēnotāverant dēnotārant | dēnotāverint dēnotārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēnotem | dēnotārem | dēnotāverim dēnotārim | dēnotāvissem dēnotāssem |
| 2nd sg. | dēnotēs | dēnotārēs | dēnotāverīs | dēnotāvissēs dēnotāssēs |
| 3rd sg. | dēnotet | dēnotāret | dēnotāverit dēnotārit | dēnotāvisset dēnotāsset |
| 1st pl. | dēnotēmus | dēnotārēmus | dēnotāverīmus dēnotārīmus | dēnotāvissēmus dēnotāssēmus |
| 2nd pl. | dēnotētis | dēnotārētis | dēnotāverītis dēnotārītis | dēnotāvissētis dēnotāssētis |
| 3rd pl. | dēnotent | dēnotārent | dēnotāverint dēnotārint | dēnotāvissent dēnotāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēnotor | dēnotābar | dēnotābor |
| 2nd sg. | dēnotāris dēnotāre | dēnotābāris dēnotābāre | dēnotāberis dēnotābere |
| 3rd sg. | dēnotātur | dēnotābātur | dēnotābitur |
| 1st pl. | dēnotāmur | dēnotābāmur | dēnotābimur |
| 2nd pl. | dēnotāminī | dēnotābāminī | dēnotābiminī |
| 3rd pl. | dēnotantur | dēnotābantur | dēnotābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dēnoter | dēnotārer |
| 2nd sg. | dēnotēris dēnotēre | dēnotārēris dēnotārēre |
| 3rd sg. | dēnotētur | dēnotārētur |
| 1st pl. | dēnotēmur | dēnotārēmur |
| 2nd pl. | dēnotēminī | dēnotārēminī |
| 3rd pl. | dēnotentur | dēnotārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dēnotā | dēnotāre |
| pres. 2nd pl. | dēnotāte | dēnotāminī |
| fut. 2nd sg. | dēnotātō | dēnotātor |
| fut. 3rd sg. | dēnotātō | dēnotātor |
| fut. 2nd pl. | dēnotātōte | — |
| fut. 3rd pl. | dēnotantō | dēnotantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dēnotāre | dēnotārī |
| perfect infinitive | dēnotāvisse dēnotāsse | dēnotātum esse |
| future infinitive | dēnotātūrum esse | dēnotātum īrī |
| present participle | dēnotāns | — |
| perfect participle | — | dēnotātus dēnotāta, dēnotātā, dēnotātae, dēnotātam, dēnotātārum, dēnotātās, dēnotātī, dēnotātōrum, dēnotātōs |
| future participle | dēnotātūrus dēnotātūra, dēnotātūrā, dēnotātūrae, dēnotātūram, dēnotātūrārum, dēnotātūrās, dēnotātūre, dēnotātūrī, dēnotātūrīs, dēnotātūrō, dēnotātūrōrum, dēnotātūrōs, dēnotātūrum | dēnotandus dēnotanda, dēnotandā, dēnotandae, dēnotandam, dēnotandārum, dēnotandās, dēnotande, dēnotandīs, dēnotandōrum, dēnotandōs |
gerunddēnotandī, dēnotandō, dēnotandumsupinedēnotātum, dēnotātū
dē-nŏto, āvi, ātum, 1, v. a.
I. Lit., to mark, set a mark on, with chalk, color, etc.:
pedes venalium creta, Plin. 35, 17, 58, § 199: lineam conspicuo colore, Col. 3, 15.— II. Transf.
A. To mark out, point out, specify, indicate, denote, designate (rare but class.—cf. demonstro):
qui uno nuntio atque una significatione litterarum civis Romanos necandos trucidandosque denotavit, Cic. de Imp. Pomp. 3, 7: haud dubie Icilios denotante senatu, Liv. 4, 55.—B. To take note of, mark with the mind, observe accurately, denotantibus vobis ora ac metum singulorum, Tac. A. 3, 53:
cum denotandis hominum palloribus sufficeret vultus, id. Agr. 45: quot et quales sint nati, id. 7, 9, 11: cum ei res similes occurrant, quas non habeat denotatas, Cic. Ac. 2, 18, 57; cf. Vell. 2, 70, 2.—III. Trop., to stigmatize, scandalize, brand with reproach or infamy:
mollem et effeminatum omni probro, Suet. Cal. 56 fin.: turpia legata, quae denotandi legatarii gratia scribuntur, Dig. 30, 54 init.: qui gaudet iniquitate denotabitur, Vulg. Sir. 19, 5 sq.—Hence, P. a., dēnŏtātus, marked out, conspicuous.—Comp.: denotatior ad contumeliae morsum, Tert. adv. Marc. 1, 19.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dē-notō āvī, ātus, āre,
to mark out, point out, specify, indicate, designate: civīs Romanos trucidandos: Icilios denotante senatu, L.—Fig., to take note of, mark, observe closely: denotandis hominum palloribus, Ta.: res, quas non habeat denotatas.
Origins
- Proto-Indo-European*de
- Proto-Indo-European*déh₁
- Proto-Italic*dē
- Latindēnotō
Latin dē- Proto-Indo-European *ǵneh₃- Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Indo-European *ǵn̥h₃sḱéti Proto-Italic *gnōskō Latin gnōscō Latin nōscō? Latin nota Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin notō Latin dēnotō From dē- + notō.
Descendants
- Catalandenotar
- Englishdenote
- Frenchdénoter
- Italiandenotare
- Portuguesedenotar
- Spanishdenotar
- Galiciandenotar