LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, deponent

dēmōlior

dēmōlior (present infinitive dēmōlīrī, perfect active dēmōlītus sum)
Classical[deːˈmoː.li.ɔr]Ecclesiastical[deˈmɔː.li.or]

Meaning

  1. deponentto demolish, tear down

In the readers how our graded readers gloss it

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Destruere · Demoliri

Destruere means to pull down an artificially constructed, demoliri, a solid, building. (vi. 2.)

Conjugation conjugation 4 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēmōliordēmōliēbardēmōliar———
2nd sg.dēmōlīris
dēmōlīre
dēmōliēbāris
dēmōliēbāre
dēmōliēris
dēmōliēre
———
3rd sg.dēmōlīturdēmōliēbāturdēmōliētur———
1st pl.dēmōlīmurdēmōliēbāmurdēmōliēmur———
2nd pl.dēmōlīminīdēmōliēbāminīdēmōliēminī———
3rd pl.dēmōliunturdēmōliēbanturdēmōlientur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēmōliardēmōlīrer——
2nd sg.dēmōliāris
dēmōliāre
dēmōlīrēris
dēmōlīrēre
——
3rd sg.dēmōliāturdēmōlīrētur——
1st pl.dēmōliāmurdēmōlīrēmur——
2nd pl.dēmōliāminīdēmōlīrēminī——
3rd pl.dēmōlianturdēmōlīrentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēmōlīre—
pres. 2nd pl.dēmōlīminī—
fut. 2nd sg.dēmōlītor—
fut. 3rd sg.dēmōlītor—
fut. 3rd pl.dēmōliuntor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēmōlīrī—
perfect infinitivedēmōlītum esse—
future infinitivedēmōlītūrum esse—
present participledēmōliēns—
perfect participledēmōlītus
dēmōlīta, dēmōlītā, dēmōlītae, dēmōlītam, dēmōlītārum, dēmōlītās, dēmōlīte, dēmōlītī, dēmōlītīs, dēmōlītō, dēmōlītōrum, dēmōlītōs
—
future participledēmōlītūrus
dēmōlītūra, dēmōlītūrā, dēmōlītūrae, dēmōlītūram, dēmōlītūrārum, dēmōlītūrās, dēmōlītūre, dēmōlītūrī, dēmōlītūrīs, dēmōlītūrō, dēmōlītūrōrum, dēmōlītūrōs, dēmōlītūrum
dēmōliendus
dēmōliundus
gerunddēmōliendī, dēmōliendō, dēmōliendumsupinedēmōlītum, dēmōlītū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

domum demoliri (Top. 4. 22)
to demolish, raze a house.

dē-mōlĭor, ītus, 4,
I. v. dep. a., to cast off, remove.
I. In gen. So only once in a trop. sense: culpam de me demolibor, Plaut. Bac. 3, 1, 16.—Far more freq.,
II. In partic., of buildings, to throw down, pull or tear down, demolish (for syn. cf.: deleo, eluo, diluo, diruo, everto, destruo).
A. Lit.: monimenta virum, Lucr. 6, 242; (Lachm. lamenta): domum, Cic. Off. 1, 39: parietem, id. Top. 4, 22: statuas, Cic. Verr. 2, 2, 67: signum, id. ib. 2, 4, 39: columnas, id. Q. Fr. 3, 1, 1 fin.: munitiones, Sall. H. Fragm. ap. Non. 95, 22; cf. Nep. Timol. 3, 3: deum immortalium templa, Liv. 42, 3.—
b. Of inanimate subjects: arcus et statuas, aras etiam templaque demolitur et obscurat oblivio, Plin. Pan. 55, 9.—
B. Trop., to demolish, destroy: aevi prioris Robora, Ov. M. 15, 228: si quod cuiquam privatim officiet jus, id destruet ac demolietur, quid attinebit? etc., Liv. 34, 3: Bacchanalia, id. 39, 16: faciem, to disfigure, Hier. in Matt. 6, 16 (as a transl. of the Gr. ἀφανίζειν τὸ πρόσωπον): terram, lay waste, Vulg. 4 Reg. 18, 25; id. Jer. 51, 2.—Absol.: ubi tinea demolitur, id. Matt. 6, 19 sq.!*?
a. Act. form dēmōlĭo, īre, Naev. ap. Diom. p. 395 P. (Com. v. 48 Rib.); Varr. ib. Lex ap. Front. Aquaed. 129; Lact. 4, 11, 6.—
b. Demolior, īri, in pass. signif., Lex ap. Front. l. l.; Curio ap. Prisc. p. 793 P.; Dig. 7, 4, 10; 41, 3, 23; Inscr. Orell. 3015.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēmōlior

Latin dē- Latin mōlior Latin dēmōlior From dē- + mōlior (“exert, undertake”).

Descendants
  • Catalandemolir
  • Englishdemolishfrom Old French demolir
  • Frenchdémolirfrom Old French demolir
  • Germandemolieren
  • Italiandemolire
  • Romaniandemola
  • Portuguesedemolir
  • Spanishdemoler
  • Galiciandemoler
  • Normandêmoli

In English words that came into English from dēmōlior

  • demolishdēmōlior
  • demolitiondēmōlītiō

Quick answers

What does dēmōlior mean in Latin?
dēmōlior, a verb, means “to demolish, tear down”.
What are the principal parts of dēmōlior?
dēmōlior, dēmōlīrī, dēmōlītus sum (fourth conjugation, deponent).
How do you pronounce dēmōlior?
In classical Latin, [deːˈmoː.li.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈmɔː.li.or].
Where does dēmōlior come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēmōlior.